वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततो दुर्योधनो राजा श्रुत्वा तेषां वचस्तदा । (१।२)

चिरम् अन्तर्मना भूत्वा प्रत्युवाच सभासदः ॥ (१।३)

सुदुःखा खलु कार्याणां गतिर् विज्ञातुम् अन्ततः । (२।१)

तस्मात् सर्वे उदीक्षध्वं क्व नु स्युः पाण्डवा गताः ॥ (२।२)

अल्पावशिष्टं कालस्य गतभूयिष्ठम् अन्ततः । (३।१)

तेषाम् अज्ञातचर्यायाम् अस्मिन् वर्षे त्रयोदशे ॥ (३।२)

अस्य वर्षस्य शेषं चेद् व्यतीयुर् इह पाण्डवाः । (४।१)

निवृत्तसमयास्ते हि सत्यव्रतपरायणाः ॥ (४।२)

क्षरन्त इव नागेन्द्राः सर्व आशीविषोपमाः । (५।१)

दुःखा भवेयुः संरब्धाः कौरवान् प्रति ते ध्रुवम् ॥ (५।२)

अर्वाक् कालस्य विज्ञाताः कृच्छ्ररूपधराः पुनः । (६।१)

प्रविशेयुर् जितक्रोधास्तावद् एव पुनर् वनम् ॥ (६।२)

तस्मात् क्षिप्रं बुभुत्सध्वं यथा नो ऽत्यन्तम् अव्ययम् । (७।१)

राज्यं निर्द्वन्द्वम् अव्यग्रं निःसपत्नं चिरं भवेत् ॥ (७।२)

अथाब्रवीत् ततः कर्णः क्षिप्रं गच्छन्तु भारत । (८।१)

अन्ये धूर्ततरा दक्षा निभृताः साधुकारिणः ॥ (८।२)

चरन्तु देशान् संवीताः स्फीताञ् जनपदाकुलान् । (९।१)

तत्र गोष्ठीष्वथान्यासु सिद्धप्रव्रजितेषु च ॥ (९।२)

परिचारेषु तीर्थेषु विविधेष्वाकरेषु च । (१०।१)

विज्ञातव्या मनुष्यैस्तैस्तर्कया सुविनीतया ॥ (१०।२)

विविधैस्तत्परैः सम्यक् तज्ज्ञैर् निपुणसंवृतैः । (११।१)

अन्वेष्टव्याश्च निपुणं पाण्डवाश्छन्नवासिनः ॥ (११।२)

नदीकुञ्जेषु तीर्थेषु ग्रामेषु नगरेषु च । (१२।१)

आश्रमेषु च रम्येषु पर्वतेषु गुहासु च ॥ (१२।२)

अथाग्रजानन्तरजः पापभावानुरागिणम् । (१३।१)

ज्येष्ठं दुःशासनस्तत्र भ्राता भ्रातरम् अब्रवीत् ॥ (१३।२)

एतच्च कर्णो यत् प्राह सर्वम् ईक्षामहे तथा । (१४।१)

यथोद्दिष्टं चराः सर्वे मृगयन्तु ततस्ततः । (१४।२)

एते चान्ये च भूयांसो देशाद् देशं यथाविधि ॥ (१४।३)

न तु तेषां गतिर् वासः प्रवृत्तिश्चोपलभ्यते । (१५।१)

अत्याहितं वा गूढास्ते पारं वोर्मिमतो गताः ॥ (१५।२)

व्यालैर् वापि महारण्ये भक्षिताः शूरमानिनः । (१६।१)

अथवा विषमं प्राप्य विनष्टाः शाश्वतीः समाः ॥ (१६।२)

तस्मान्मानसम् अव्यग्रं कृत्वा त्वं कुरुनन्दन । (१७।१)

कुरु कार्यं यथोत्साहं मन्यसे यन्नराधिप ॥ (१७।२)