धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

स्पृश मां पाणिना भूयः परिष्वज च पाण्डव । (१।२)

जीवामीव हि संस्पर्शात् तव राजीवलोचन ॥ (१।३)

मूर्धानं च तवाघ्रातुम् इच्छामि मनुजाधिप । (२।१)

पाणिभ्यां च परिस्प्रष्टुं प्राणा हि न जहुर् मम ॥ (२।२)

अष्टमो ह्यद्य कालो ऽयम् आहारस्य कृतस्य मे । (३।१)

येनाहं कुरुशार्दूल न शक्नोमि विचेष्टितुम् ॥ (३।२)

व्यायामश्चायम् अत्यर्थं कृतस्त्वाम् अभियाचता । (४।१)

ततो ग्लानमनास्तात नष्टसंज्ञ इवाभवम् ॥ (४।२)

तवामृतसमस्पर्शं हस्तस्पर्शम् इमं विभो । (५।१)

लब्ध्वा संजीवितो ऽस्मीति मन्ये कुरुकुलोद्वह ॥ (५।२)

वैशंपायन उवाच । (६।१)

एवम् उक्तस्तु कौन्तेयः पित्रा ज्येष्ठेन भारत । (६।२)

पस्पर्श सर्वगात्रेषु सौहार्दात् तं शनैस्तदा ॥ (६।३)

उपलभ्य ततः प्राणान् धृतराष्ट्रो महीपतिः । (७।१)

बाहुभ्यां सम्परिष्वज्य मूर्ध्न्याजिघ्रत पाण्डवम् ॥ (७।२)

विदुरादयश्च ते सर्वे रुरुदुर् दुःखिता भृशम् । (८।१)

अतिदुःखाच्च राजानं नोचुः किंचन पाण्डवाः ॥ (८।२)

गान्धारी त्वेव धर्मज्ञा मनसोद्वहती भृशम् । (९।१)

दुःखान्यवारयद् राजन्मैवम् इत्येव चाब्रवीत् ॥ (९।२)

इतरास्तु स्त्रियः सर्वाः कुन्त्या सह सुदुःखिताः । (१०।१)

नेत्रैर् आगतविक्लेदैः परिवार्य स्थिताभवन् ॥ (१०।२)

अथाब्रवीत् पुनर् वाक्यं धृतराष्ट्रो युधिष्ठिरम् । (११।१)

अनुजानीहि मां राजंस्तापस्ये भरतर्षभ ॥ (११।२)

ग्लायते मे मनस्तात भूयो भूयः प्रजल्पतः । (१२।१)

न माम् अतः परं पुत्र परिक्लेष्टुम् इहार्हसि ॥ (१२।२)

तस्मिंस्तु कौरवेन्द्रे तं तथा ब्रुवति पाण्डवम् । (१३।१)

सर्वेषाम् अवरोधानाम् आर्तनादो महान् अभूत् ॥ (१३।२)

दृष्ट्वा कृशं विवर्णं च राजानम् अतथोचितम् । (१४।१)

उपवासपरिश्रान्तं त्वगस्थिपरिवारितम् ॥ (१४।२)

धर्मपुत्रः स पितरं परिष्वज्य महाभुजः । (१५।१)

शोकजं बाष्पम् उत्सृज्य पुनर् वचनम् अब्रवीत् ॥ (१५।२)

न कामये नरश्रेष्ठ जीवितं पृथिवीं तथा । (१६।१)

यथा तव प्रियं राजंश्चिकीर्षामि परंतप ॥ (१६।२)

यदि त्वहम् अनुग्राह्यो भवतो दयितो ऽपि वा । (१७।१)

क्रियतां तावद् आहारस्ततो वेत्स्यामहे वयम् ॥ (१७।२)

ततो ऽब्रवीन्महातेजा धर्मपुत्रं स पार्थिवः । (१८।१)

अनुज्ञातस्त्वया पुत्र भुञ्जीयाम् इति कामये ॥ (१८।२)

इति ब्रुवति राजेन्द्रे धृतराष्ट्रे युधिष्ठिरम् । (१९।१)

ऋषिः सत्यवतीपुत्रो व्यासो ऽभ्येत्य वचो ऽब्रवीत् ॥ (१९।२)