युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

किं स्विद् दत्तं पितृभ्यो वै भवत्यक्षयम् ईश्वर । (१।२)

किं हविश्चिररात्राय किम् आनन्त्याय कल्पते ॥ (१।३)

भीष्म उवाच । (२।१)

हवींषि श्राद्धकल्पे तु यानि श्राद्धविदो विदुः । (२।२)

तानि मे शृणु काम्यानि फलं चैषां युधिष्ठिर ॥ (२।३)

तिलैर् व्रीहियवैर् माषैर् अद्भिर् मूलफलैस्तथा । (३।१)

दत्तेन मासं प्रीयन्ते श्राद्धेन पितरो नृप ॥ (३।२)

वर्धमानतिलं श्राद्धम् अक्षयं मनुर् अब्रवीत् । (४।१)

सर्वेष्वेव तु भोज्येषु तिलाः प्राधान्यतः स्मृताः ॥ (४।२)

द्वौ मासौ तु भवेत् तृप्तिर् मत्स्यैः पितृगणस्य ह । (५।१)

त्रीन्मासान् आविकेनाहुश्चातुर्मास्यं शशेन तु ॥ (५।२)

आजेन मासान् प्रीयन्ते पञ्चैव पितरो नृप । (६।१)

वाराहेण तु षण्मासान् सप्त वै शाकुनेन तु ॥ (६।२)

मासान् अष्टौ पार्षतेन रौरवेण नवैव तु । (७।१)

गवयस्य तु मांसेन तृप्तिः स्याद् दशमासिकी ॥ (७।२)

मासान् एकादश प्रीतिः पितॄणां माहिषेण तु । (८।१)

गव्येन दत्ते श्राद्धे तु संवत्सरम् इहोच्यते ॥ (८।२)

यथा गव्यं तथा युक्तं पायसं सर्पिषा सह । (९।१)

वाध्रीणसस्य मांसेन तृप्तिर् द्वादशवार्षिकी ॥ (९।२)

आनन्त्याय भवेद् दत्तं खड्गमांसं पितृक्षये । (१०।१)

कालशाकं च लौहं चाप्यानन्त्यं छाग उच्यते ॥ (१०।२)

गाथाश्चाप्यत्र गायन्ति पितृगीता युधिष्ठिर । (११।१)

सनत्कुमारो भगवान् पुरा मय्यभ्यभाषत ॥ (११।२)

अपि नः स कुले जायाद् यो नो दद्यात् त्रयोदशीम् । (१२।१)

मघासु सर्पिषा युक्तं पायसं दक्षिणायने ॥ (१२।२)

आजेन वापि लौहेन मघास्वेव यतव्रतः । (१३।१)

हस्तिच्छायासु विधिवत् कर्णव्यजनवीजितम् ॥ (१३।२)

एष्टव्या बहवः पुत्रा यद्येको ऽपि गयां व्रजेत् । (१४।१)

यत्रासौ प्रथितो लोकेष्वक्षय्यकरणो वटः ॥ (१४।२)

आपो मूलं फलं मांसम् अन्नं वापि पितृक्षये । (१५।१)

यत् किंचिन्मधुसंमिश्रं तद् आनन्त्याय कल्पते ॥ (१५।२)