शौनक उवाच । (१।१)

सर्पसत्रे तदा राज्ञः पाण्डवेयस्य धीमतः । (१।२)

जनमेजयस्य के त्वासन्न् ऋत्विजः परमर्षयः ॥ (१।३)

के सदस्या बभूवुश्च सर्पसत्रे सुदारुणे । (२।१)

विषादजनने ऽत्यर्थं पन्नगानां महाभये ॥ (२।२)

सर्वं विस्तरतस्तात भवाञ्शंसितुम् अर्हति । (३।१)

सर्पसत्रविधानज्ञा विज्ञेयास्ते हि सूतज ॥ (३।२)

सूत उवाच । (४।१)

हन्त ते कथयिष्यामि नामानीह मनीषिणाम् । (४।२)

ये ऋत्विजः सदस्याश्च तस्यासन् नृपतेस्तदा ॥ (४।३)

तत्र होता बभूवाथ ब्राह्मणश्चण्डभार्गवः । (५।१)

च्यवनस्यान्वये जातः ख्यातो वेदविदां वरः ॥ (५।२)

उद्गाता ब्राह्मणो वृद्धो विद्वान् कौत्सार्यजैमिनिः । (६।१)

ब्रह्माभवच्छार्ङ्गरवो अध्वर्युर् बोधपिङ्गलः । (६।२)

उत्तङ्को ह्यभवत् तत्र नेता च ब्राह्मणोत्तमः । (६।३)

कुण्डलद्वेषतस्तत्र सर्पान् दहति सर्वतः ॥ (६।४)

सदस्यश्चाभवद् व्यासः पुत्रशिष्यसहायवान् । (७।१)

उद्दालकः शमठकः श्वेतकेतुश्च पञ्चमः ॥ (७।२)

असितो देवलश्चैव नारदः पर्वतस्तथा । (८।१)

आत्रेयः कुण्डजठरो द्विजः कुटिघटस्तथा ॥ (८।२)

वात्स्यः श्रुतश्रवा वृद्धस्तपःस्वाध्यायशीलवान् । (९।१)

कहोडो देवशर्मा च मौद्गल्यः शमसौभरः ॥ (९।२)

एते चान्ये च बहवो ब्राह्मणाः संशितव्रताः । (१०।१)

सदस्या अभवंस्तत्र सत्रे पारिक्षितस्य ह ॥ (१०।२)

जुह्वत्स्वृत्विक्ष्वथ तदा सर्पसत्रे महाक्रतौ । (११।१)

अहयः प्रापतंस्तत्र घोराः प्राणिभयावहाः ॥ (११।२)

वसामेदोवहाः कुल्या नागानां सम्प्रवर्तिताः । (१२।१)

ववौ गन्धश्च तुमुलो दह्यताम् अनिशं तदा ॥ (१२।२)

पततां चैव नागानां धिष्ठितानां तथाम्बरे । (१३।१)

अश्रूयतानिशं शब्दः पच्यतां चाग्निना भृशम् ॥ (१३।२)

तक्षकस्तु स नागेन्द्रः पुरंदरनिवेशनम् । (१४।१)

जगाम भयसंविग्नः शरणार्थी सुरर्षभम् । (१४।२)

गतः श्रुत्वैव राजानं दीक्षितं जनमेजयम् ॥ (१४।३)

ततः सर्वं यथावृत्तम् आख्याय भुजगोत्तमः । (१५।१)

अगच्छच्छरणं भीत आगस्कृत्वा पुरंदरम् ॥ (१५।२)

तम् इन्द्रः प्राह सुप्रीतो न तवास्तीह तक्षक । (१६।१)

भयं नागेन्द्र तस्माद् वै सर्पसत्रात् कथंचन ॥ (१६।२)

प्रसादितो मया पूर्वं तवार्थाय पितामहः । (१७।१)

तस्मात् तव भयं नास्ति व्येतु ते मानसो ज्वरः ॥ (१७।२)

एवम् आश्वासितस्तेन ततः स भुजगोत्तमः । (१८।१)

उवास भवने तत्र शक्रस्य मुदितः सुखी ॥ (१८।२)

अजस्रं निपतत्स्वग्नौ नागेषु भृशदुःखितः । (१९।१)

अल्पशेषपरीवारो वासुकिः पर्यतप्यत ॥ (१९।२)

कश्मलं चाविशद् घोरं वासुकिं पन्नगेश्वरम् । (२०।१)

स घूर्णमानहृदयो भगिनीम् इदम् अब्रवीत् ॥ (२०।२)

दह्यन्ते ऽङ्गानि मे भद्रे दिशो न प्रतिभान्ति च । (२१।१)

सीदामीव च संमोहाद् घूर्णतीव च मे मनः ॥ (२१।२)

दृष्टिर् भ्रमति मे ऽतीव हृदयं दीर्यतीव च । (२२।१)

पतिष्याम्यवशो ऽद्याहं तस्मिन् दीप्ते विभावसौ ॥ (२२।२)

पारिक्षितस्य यज्ञो ऽसौ वर्तते ऽस्मज्जिघांसया । (२३।१)

व्यक्तं मयापि गन्तव्यं पितृराजनिवेशनम् ॥ (२३।२)

अयं स कालः सम्प्राप्तो यदर्थम् असि मे स्वसः । (२४।१)

जरत्कारोः पुरा दत्ता सा त्राह्यस्मान् सबान्धवान् ॥ (२४।२)

आस्तीकः किल यज्ञं तं वर्तन्तं भुजगोत्तमे । (२५।१)

प्रतिषेत्स्यति मां पूर्वं स्वयम् आह पितामहः ॥ (२५।२)

तद् वत्से ब्रूहि वत्सं स्वं कुमारं वृद्धसंमतम् । (२६।१)

ममाद्य त्वं सभृत्यस्य मोक्षार्थं वेदवित्तमम् ॥ (२६।२)