वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततः शांतनवो भीष्मो दुर्योधनम् अमर्षणम् । (१।२)

केशवस्य वचः श्रुत्वा प्रोवाच भरतर्षभ ॥ (१।३)

कृष्णेन वाक्यम् उक्तो ऽसि सुहृदां शमम् इच्छता । (२।१)

अनुपश्यस्व तत् तात मा मन्युवशम् अन्वगाः ॥ (२।२)

अकृत्वा वचनं तात केशवस्य महात्मनः । (३।१)

श्रेयो न जातु न सुखं न कल्याणम् अवाप्स्यसि ॥ (३।२)

धर्म्यम् अर्थं महाबाहुर् आह त्वां तात केशवः । (४।१)

तम् अर्थम् अभिपद्यस्व मा राजन्नीनशः प्रजाः ॥ (४।२)

इमां श्रियं प्रज्वलितां भारतीं सर्वराजसु । (५।१)

जीवतो धृतराष्ट्रस्य दौरात्म्याद् भ्रंशयिष्यसि ॥ (५।२)

आत्मानं च सहामात्यं सपुत्रपशुबान्धवम् । (६।१)

सहमित्रम् असद्बुद्ध्या जीविताद् भ्रंशयिष्यसि ॥ (६।२)

अतिक्रामन् केशवस्य तथ्यं वचनम् अर्थवत् । (७।१)

पितुश्च भरतश्रेष्ठ विदुरस्य च धीमतः ॥ (७।२)

मा कुलघ्नो ऽन्तपुरुषो दुर्मतिः कापथं गमः । (८।१)

पितरं मातरं चैव वृद्धौ शोकाय मा ददः ॥ (८।२)

अथ द्रोणो ऽब्रवीत् तत्र दुर्योधनम् इदं वचः । (९।१)

अमर्षवशम् आपन्नं निःश्वसन्तं पुनः पुनः ॥ (९।२)

धर्मार्थयुक्तं वचनम् आह त्वां तात केशवः । (१०।१)

तथा भीष्मः शांतनवस्तज्जुषस्व नराधिप ॥ (१०।२)

प्राज्ञौ मेधाविनौ दान्तावर्थकामौ बहुश्रुतौ । (११।१)

आहतुस्त्वां हितं वाक्यं तद् आदत्स्व परंतप ॥ (११।२)

अनुतिष्ठ महाप्राज्ञ कृष्णभीष्मौ यद् ऊचतुः । (१२।१)

मा वचो लघुबुद्धीनां समास्थास् त्वं परंतप ॥ (१२।२)

ये त्वां प्रोत्साहयन्त्येते नैते कृत्याय कर्हिचित् । (१३।१)

वैरं परेषां ग्रीवायां प्रतिमोक्ष्यन्ति संयुगे ॥ (१३।२)

मा कुरूञ् जीघनः सर्वान् पुत्रान् भ्रातॄंस्तथैव च । (१४।१)

वासुदेवार्जुनौ यत्र विद्ध्यजेयं बलं हि तत् ॥ (१४।२)

एतच्चैव मतं सत्यं सुहृदोः कृष्णभीष्मयोः । (१५।१)

यदि नादास्यसे तात पश्चात् तप्स्यसि भारत ॥ (१५।२)

यथोक्तं जामदग्न्येन भूयान् एव ततो ऽर्जुनः । (१६।१)

कृष्णो हि देवकीपुत्रो देवैर् अपि दुरुत्सहः ॥ (१६।२)

किं ते सुखप्रियेणेह प्रोक्तेन भरतर्षभ । (१७।१)

एतत् ते सर्वम् आख्यातं यथेच्छसि तथा कुरु । (१७।२)

न हि त्वाम् उत्सहे वक्तुं भूयो भरतसत्तम ॥ (१७।३)

तस्मिन् वाक्यान्तरे वाक्यं क्षत्तापि विदुरो ऽब्रवीत् । (१८।१)

दुर्योधनम् अभिप्रेक्ष्य धार्तराष्ट्रम् अमर्षणम् ॥ (१८।२)

दुर्योधन न शोचामि त्वाम् अहं भरतर्षभ । (१९।१)

इमौ तु वृद्धौ शोचामि गान्धारीं पितरं च ते ॥ (१९।२)

यावनाथौ चरिष्येते त्वया नाथेन दुर्हृदा । (२०।१)

हतमित्रौ हतामात्यौ लूनपक्षाविव द्विजौ ॥ (२०।२)

भिक्षुकौ विचरिष्येते शोचन्तौ पृथिवीम् इमाम् । (२१।१)

कुलघ्नम् ईदृशं पापं जनयित्वा कुपूरुषम् ॥ (२१।२)

अथ दुर्योधनं राजा धृतराष्ट्रो ऽभ्यभाषत । (२२।१)

आसीनं भ्रातृभिः सार्धं राजभिः परिवारितम् ॥ (२२।२)

दुर्योधन निबोधेदं शौरिणोक्तं महात्मना । (२३।१)

आदत्स्व शिवम् अत्यन्तं योगक्षेमवद् अव्ययम् ॥ (२३।२)

अनेन हि सहायेन कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा । (२४।१)

इष्टान् सर्वान् अभिप्रायान् प्राप्स्यामः सर्वराजसु ॥ (२४।२)

सुसंहितः केशवेन गच्छ तात युधिष्ठिरम् । (२५।१)

चर स्वस्त्ययनं कृत्स्नं भारतानाम् अनामयम् ॥ (२५।२)

वासुदेवेन तीर्थेन तात गच्छस्व संगमम् । (२६।१)

कालप्राप्तम् इदं मन्ये मा त्वं दुर्योधनातिगाः ॥ (२६।२)

शमं चेद् याचमानं त्वं प्रत्याख्यास्यसि केशवम् । (२७।१)

त्वदर्थम् अभिजल्पन्तं न तवास्त्यपराभवः ॥ (२७।२)