शकुनिर् उवाच । (१।१)

यां त्वम् एतां श्रियं दृष्ट्वा पाण्डुपुत्रे युधिष्ठिरे । (१।२)

तप्यसे तां हरिष्यामि द्यूतेनाहूयतां परः ॥ (१।३)

अगत्वा संशयम् अहम् अयुद्ध्वा च चमूमुखे । (२।१)

अक्षान् क्षिपन्न् अक्षतः सन् विद्वान् अविदुषो जये ॥ (२।२)

ग्लहान् धनूंषि मे विद्धि शरान् अक्षांश्च भारत । (३।१)

अक्षाणां हृदयं मे ज्यां रथं विद्धि ममास्तरम् ॥ (३।२)

दुर्योधन उवाच । (४।१)

अयम् उत्सहते राजञ् श्रियम् आहर्तुम् अक्षवित् । (४।२)

द्यूतेन पाण्डुपुत्रेभ्यस्तत् तुभ्यं तात रोचताम् ॥ (४।३)

धृतराष्ट्र उवाच । (५।१)

स्थितो ऽस्मि शासने भ्रातुर् विदुरस्य महात्मनः । (५।२)

तेन संगम्य वेत्स्यामि कार्यस्यास्य विनिश्चयम् ॥ (५।३)

दुर्योधन उवाच । (६।१)

विहनिष्यति ते बुद्धिं विदुरो मुक्तसंशयः । (६।२)

पाण्डवानां हिते युक्तो न तथा मम कौरव ॥ (६।३)

नारभेत् परसामर्थ्यात् पुरुषः कार्यम् आत्मनः । (७।१)

मतिसाम्यं द्वयोर् नास्ति कार्येषु कुरुनन्दन ॥ (७।२)

भयं परिहरन्मन्द आत्मानं परिपालयन् । (८।१)

वर्षासु क्लिन्नकटवत् तिष्ठन्न् एवावसीदति ॥ (८।२)

न व्याधयो नापि यमः श्रेयःप्राप्तिं प्रतीक्षते । (९।१)

यावद् एव भवेत् कल्पस्तावच्छ्रेयः समाचरेत् ॥ (९।२)

धृतराष्ट्र उवाच । (१०।१)

सर्वथा पुत्र बलिभिर् विग्रहं ते न रोचये । (१०।२)

वैरं विकारं सृजति तद् वै शस्त्रम् अनायसम् ॥ (१०।३)

अनर्थम् अर्थं मन्यसे राजपुत्र संग्रन्थनं कलहस्यातिघोरम् । (११।१)

तद् वै प्रवृत्तं तु यथा कथंचिद् विमोक्षयेच्चाप्यसिसायकांश्च ॥ (११।२)

दुर्योधन उवाच । (१२।१)

द्यूते पुराणैर् व्यवहारः प्रणीतस् तत्रात्ययो नास्ति न संप्रहारः । (१२।२)

तद् रोचतां शकुनेर् वाक्यम् अद्य सभां क्षिप्रं त्वम् इहाज्ञापयस्व ॥ (१२।३)

स्वर्गद्वारं दीव्यतां नो विशिष्टं तद्वर्तिनां चापि तथैव युक्तम् । (१३।१)

भवेद् एवं ह्यात्मना तुल्यम् एव दुरोदरं पाण्डवैस्त्वं कुरुष्व ॥ (१३।२)

धृतराष्ट्र उवाच । (१४।१)

वाक्यं न मे रोचते यत् त्वयोक्तं यत् ते प्रियं तत् क्रियतां नरेन्द्र । (१४।२)

पश्चात् तप्स्यसे तद् उपाक्रम्य वाक्यं न हीदृशं भावि वचो हि धर्म्यम् ॥ (१४।३)

दृष्टं ह्येतद् विदुरेणैवम् एव सर्वं पूर्वं बुद्धिविद्यानुगेन । (१५।१)

तद् एवैतद् अवशस्याभ्युपैति महद् भयं क्षत्रियबीजघाति ॥ (१५।२)

वैशंपायन उवाच । (१६।१)

एवम् उक्त्वा धृतराष्ट्रो मनीषी दैवं मत्वा परमं दुस्तरं च । (१६।२)

शशासोच्चैः पुरुषान् पुत्रवाक्ये स्थितो राजा दैवसंमूढचेताः ॥ (१६।३)

सहस्रस्तम्भां हेमवैडूर्यचित्रां शतद्वारां तोरणस्फाटिशृङ्गाम् । (१७।१)

सभाम् अग्र्यां क्रोशमात्रायतां मे तद् विस्ताराम् आशु कुर्वन्तु युक्ताः ॥ (१७।२)

श्रुत्वा तस्य त्वरिता निर्विशङ्काः प्राज्ञा दक्षास्तां तथा चक्रुर् आशु । (१८।१)

सर्वद्रव्याण्युपजह्रुः सभायां सहस्रशः शिल्पिनश्चापि युक्ताः ॥ (१८।२)

कालेनाल्पेनाथ निष्ठां गतां तां सभां रम्यां बहुरत्नां विचित्राम् । (१९।१)

चित्रैर् हैमैर् आसनैर् अभ्युपेताम् आचख्युस्ते तस्य राज्ञः प्रतीताः ॥ (१९।२)

ततो विद्वान् विदुरं मन्त्रिमुख्यम् उवाचेदं धृतराष्ट्रो नरेन्द्रः । (२०।१)

युधिष्ठिरं राजपुत्रं हि गत्वा मद्वाक्येन क्षिप्रम् इहानयस्व ॥ (२०।२)

सभेयं मे बहुरत्ना विचित्रा शय्यासनैर् उपपन्ना महार्हैः । (२१।१)

सा दृश्यतां भ्रातृभिः सार्धम् एत्य सुहृद्द्यूतं वर्तताम् अत्र चेति ॥ (२१।२)

मतम् आज्ञाय पुत्रस्य धृतराष्ट्रो नराधिपः । (२२।१)

मत्वा च दुस्तरं दैवम् एतद् राजा चकार ह ॥ (२२।२)

अन्यायेन तथोक्तस्तु विदुरो विदुषां वरः । (२३।१)

नाभ्यनन्दद् वचो भ्रातुर् वचनं चेदम् अब्रवीत् ॥ (२३।२)

नाभिनन्दामि नृपते प्रैषम् एतं मैवं कृथाः कुलनाशाद् बिभेमि । (२४।१)

पुत्रैर् भिन्नैः कलहस्ते ध्रुवं स्याद् एतच्छङ्के द्यूतकृते नरेन्द्र ॥ (२४।२)

धृतराष्ट्र उवाच । (२५।१)

नेह क्षत्तः कलहस्तप्स्यते मां न चेद् दैवं प्रतिलोमं भविष्यत् । (२५।२)

धात्रा तु दिष्टस्य वशे किलेदं सर्वं जगच्चेष्टति न स्वतन्त्रम् ॥ (२५।३)

तद् अद्य विदुर प्राप्य राजानं मम शासनात् । (२६।१)

क्षिप्रम् आनय दुर्धर्षं कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ (२६।२)