वैशंपायन उवाच । (१।१)

युधिष्ठिरस्य नृपतेर् दुर्योधनपितुस्तथा । (१।२)

नान्तरं ददृशू राजन् पुरुषाः प्रणयं प्रति ॥ (१।३)

यदा तु कौरवो राजा पुत्रं सस्मार बालिशम् । (२।१)

तदा भीमं हृदा राजन्न् अपध्याति स पार्थिवः ॥ (२।२)

तथैव भीमसेनो ऽपि धृतराष्ट्रं जनाधिपम् । (३।१)

नामर्षयत राजेन्द्र सदैवातुष्टवद्धृदा ॥ (३।२)

अप्रकाशान्यप्रियाणि चकारास्य वृकोदरः । (४।१)

आज्ञां प्रत्यहरच्चापि कृतकैः पुरुषैः सदा ॥ (४।२)

अथ भीमः सुहृन्मध्ये बाहुशब्दं तथाकरोत् । (५।१)

संश्रवे धृतराष्ट्रस्य गान्धार्याश्चाप्यमर्षणः ॥ (५।२)

स्मृत्वा दुर्योधनं शत्रुं कर्णदुःशासनावपि । (६।१)

प्रोवाचाथ सुसंरब्धो भीमः स परुषं वचः ॥ (६।२)

अन्धस्य नृपतेः पुत्रा मया परिघबाहुना । (७।१)

नीता लोकम् अमुं सर्वे नानाशस्त्रात्तजीविताः ॥ (७।२)

इमौ तौ परिघप्रख्यौ भुजौ मम दुरासदौ । (८।१)

ययोर् अन्तरम् आसाद्य धार्तराष्ट्राः क्षयं गताः ॥ (८।२)

ताविमौ चन्दनेनाक्तौ वन्दनीयौ च मे भुजौ । (९।१)

याभ्यां दुर्योधनो नीतः क्षयं ससुतबान्धवः ॥ (९।२)

एताश्चान्याश्च विविधाः शल्यभूता जनाधिपः । (१०।१)

वृकोदरस्य ता वाचः श्रुत्वा निर्वेदम् आगमत् ॥ (१०।२)

सा च बुद्धिमती देवी कालपर्यायवेदिनी । (११।१)

गान्धारी सर्वधर्मज्ञा तान्यलीकानि शुश्रुवे ॥ (११।२)

ततः पञ्चदशे वर्षे समतीते नराधिपः । (१२।१)

राजा निर्वेदम् आपेदे भीमवाग्बाणपीडितः ॥ (१२।२)

नान्वबुध्यत तद् राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः । (१३।१)

श्वेताश्वो वाथ कुन्ती वा द्रौपदी वा यशस्विनी ॥ (१३।२)

माद्रीपुत्रौ च भीमस्य चित्तज्ञावन्वमोदताम् । (१४।१)

राज्ञस्तु चित्तं रक्षन्तौ नोचतुः किंचिद् अप्रियम् ॥ (१४।२)

ततः समानयामास धृतराष्ट्रः सुहृज्जनम् । (१५।१)

बाष्पसंदिग्धम् अत्यर्थम् इदम् आह वचो भृशम् ॥ (१५।२)