वैशंपायन उवाच । (१।१)

एतच्छ्रुत्वा तु कौन्तेयाः शल्यविद्धा इवाभवन् । (१।२)

पाण्डवा भरतर्षभ । (१।३)

मनसा द्रौपदीं जग्मुर् अनङ्गशरपीडिताः । (१।४)

ततस्तां रजनीं राजन् । (१।५)

सर्वे चास्वस्थमनसो बभूवुस्ते महारथाः ॥ (१।६)

ततः कुन्ती सुतान् दृष्ट्वा विभ्रान्तान् गतचेतसः । (२।१)

युधिष्ठिरम् उवाचेदं वचनं सत्यवादिनी ॥ (२।२)

चिररात्रोषिताः स्मेह ब्राह्मणस्य निवेशने । (३।१)

रममाणाः पुरे रम्ये लब्धभैक्षा युधिष्ठिर ॥ (३।२)

यानीह रमणीयानि वनान्युपवनानि च । (४।१)

सर्वाणि तानि दृष्टानि पुनः पुनर् अरिंदम ॥ (४।२)

पुनर् दृष्टानि तान्येव प्रीणयन्ति न नस्तथा । (५।१)

भैक्षं च न तथा वीर लभ्यते कुरुनन्दन ॥ (५।२)

ते वयं साधु पाञ्चालान् गच्छाम यदि मन्यसे । (६।१)

अपूर्वदर्शनं तात रमणीयं भविष्यति ॥ (६।२)

सुभिक्षाश्चैव पाञ्चालाः श्रूयन्ते शत्रुकर्शन । (७।१)

यज्ञसेनश्च राजासौ ब्रह्मण्य इति शुश्रुमः ॥ (७।२)

एकत्र चिरवासो हि क्षमो न च मतो मम । (८।१)

ते तत्र साधु गच्छामो यदि त्वं पुत्र मन्यसे ॥ (८।२)

युधिष्ठिर उवाच । (९।१)

भवत्या यन् मतं कार्यं तद् अस्माकं परं हितम् । (९।२)

अनुजांस्तु न जानामि गच्छेयुर् नेति वा पुनः ॥ (९।३)

वैशंपायन उवाच । (१०।१)

ततः कुन्ती भीमसेनम् अर्जुनं यमजौ तथा । (१०।२)

उवाच गमनं ते च तथेत्येवाब्रुवंस्तदा ॥ (१०।३)

तत आमन्त्र्य तं विप्रं कुन्ती राजन् सुतैः सह । (११।१)

प्रतस्थे नगरीं रम्यां द्रुपदस्य महात्मनः ॥ (११।२)