मन्दपाल उवाच । (१।१)

युष्माकं परिरक्षार्थं विज्ञप्तो ज्वलनो मया । (१।२)

अग्निना च तथेत्य् एवं पूर्वम् एव प्रतिश्रुतम् ॥ (१।३)

अग्नेर् वचनम् आज्ञाय मातुर् धर्मज्ञतां च वः । (२।१)

युष्माकं च परं वीर्यं नाहं पूर्वम् इहागतः ॥ (२।२)

न संतापो हि वः कार्यः पुत्रका मरणं प्रति । (३।१)

ऋषीन् वेद हुताशो ऽपि ब्रह्म तद् विदितं च वः ॥ (३।२)

वैशंपायन उवाच । (४।१)

एवम् आश्वास्य पुत्रान् स भार्यां चादाय भारत । (४।२)

मन्दपालस् ततो देशाद् अन्यं देशं जगाम ह ॥ (४।३)

भगवान् अपि तिग्मांशुः समिद्धं खाण्डवं वनम् । (५।१)

ददाह सह कृष्णाभ्यां जनयञ् जगतो ऽभयम् ॥ (५।२)

वसामेदोवहाः कुल्यास् तत्र पीत्वा च पावकः । (६।१)

अगच्छत् परमां तृप्तिं दर्शयामास चार्जुनम् ॥ (६।२)

ततो ऽन्तरिक्षाद् भगवान् अवतीर्य सुरेश्वरः । (७।१)

मरुद्गणवृतः पार्थं माधवं चाब्रवीद् इदम् ॥ (७।२)

कृतं युवाभ्यां कर्मेदम् अमरैर् अपि दुष्करम् । (८।१)

वरान् वृणीतं तुष्टो ऽस्मि दुर्लभान् अप्य् अमानुषान् ॥ (८।२)

पार्थस् तु वरयामास शक्राद् अस्त्राणि सर्वशः । (९।१)

ग्रहीतुं तच्च शक्रो ऽस्य तदा कालं चकार ह ॥ (९।२)

यदा प्रसन्नो भगवान् महादेवो भविष्यति । (१०।१)

तुभ्यं तदा प्रदास्यामि पाण्डवास्त्राणि सर्वशः ॥ (१०।२)

अहम् एव च तं कालं वेत्स्यामि कुरुनन्दन । (११।१)

तपसा महता चापि दास्यामि तव तान्य् अहम् ॥ (११।२)

आग्नेयानि च सर्वाणि वायव्यानि तथैव च । (१२।१)

मदीयानि च सर्वाणि ग्रहीष्यसि धनंजय ॥ (१२।२)

वासुदेवो ऽपि जग्राह प्रीतिं पार्थेन शाश्वतीम् । (१३।१)

ददौ च तस्मै देवेन्द्रस् तं वरं प्रीतिमांस् तदा ॥ (१३।२)

दत्त्वा ताभ्यां वरं प्रीतः सह देवैर् मरुत्पतिः । (१४।१)

हुताशनम् अनुज्ञाप्य जगाम त्रिदिवं पुनः ॥ (१४।२)

पावकश् चापि तं दावं दग्ध्वा समृगपक्षिणम् । (१५।१)

अहानि पञ्च चैकं च विरराम सुतर्पितः ॥ (१५।२)

जग्ध्वा मांसानि पीत्वा च मेदांसि रुधिराणि च । (१६।१)

युक्तः परमया प्रीत्या तावुवाच विशां पते ॥ (१६।२)

युवाभ्यां पुरुषाग्र्याभ्यां तर्पितो ऽस्मि यथासुखम् । (१७।१)

अनुजानामि वां वीरौ चरतं यत्र वाञ्छितम् ॥ (१७।२)

एवं तौ समनुज्ञातौ पावकेन महात्मना । (१८।१)

अर्जुनो वासुदेवश् च दानवश् च मयस् तथा ॥ (१८।२)

परिक्रम्य ततः सर्वे त्रयो ऽपि भरतर्षभ । (१९।१)

रमणीये नदीकूले सहिताः समुपाविशन् ॥ (१९।२)