बृहदश्व उवाच । (१।१)

दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा वचो हंसस्य भारत । (१।२)

तदा प्रभृति न स्वस्था नलं प्रति बभूव सा ॥ (१।३)

ततश् चिन्तापरा दीना विवर्णवदना कृशा । (२।१)

बभूव दमयन्ती तु निःश्वासपरमा तदा ॥ (२।२)

ऊर्ध्वदृष्टिर् ध्यानपरा बभूवोन्मत्तदर्शना । (३।१)

न शय्यासनभोगेषु रतिं विन्दति कर्हिचित् ॥ (३।२)

न नक्तं न दिवा शेते हा हेति वदती मुहुः । (४।१)

ताम् अस्वस्थां तदाकारां सख्यस् ता जज्ञुर् इङ्गितैः ॥ (४।२)

ततो विदर्भपतये दमयन्त्याः सखीगणः । (५।१)

न्यवेदयत न स्वस्थां दमयन्तीं नरेश्वर ॥ (५।२)

तच्छ्रुत्वा नृपतिर् भीमो दमयन्तीसखीगणात् । (६।१)

चिन्तयामास तत् कार्यं सुमहत् स्वां सुतां प्रति ॥ (६।२)

स समीक्ष्य महीपालः स्वां सुतां प्राप्तयौवनाम् । (७।१)

अपश्यद् आत्मनः कार्यं दमयन्त्याः स्वयंवरम् ॥ (७।२)

स संनिपातयामास महीपालान् विशां पते । (८।१)

अनुभूयताम् अयं वीराः स्वयंवर इति प्रभो ॥ (८।२)

श्रुत्वा तु पार्थिवाः सर्वे दमयन्त्याः स्वयंवरम् । (९।१)

अभिजग्मुस् तदा भीमं राजानो भीमशासनात् ॥ (९।२)

हस्त्यश्वरथघोषेण नादयन्तो वसुंधराम् । (१०।१)

विचित्रमाल्याभरणैर् बलैर् दृश्यैः स्वलंकृतैः ॥ (१०।२)

एतस्मिन्न् एव काले तु पुराणावृषिसत्तमौ । (११।१)

अटमानौ महात्मानाविन्द्रलोकम् इतो गतौ ॥ (११।२)

नारदः पर्वतश् चैव महात्मानौ महाव्रतौ । (१२।१)

देवराजस्य भवनं विविशते सुपूजितौ ॥ (१२।२)

तावर्चित्वा सहस्राक्षस् ततः कुशलम् अव्ययम् । (१३।१)

पप्रच्छानामयं चापि तयोः सर्वगतं विभुः ॥ (१३।२)

नारद उवाच । (१४।१)

आवयोः कुशलं देव सर्वत्रगतम् ईश्वर । (१४।२)

लोके च मघवन् कृत्स्ने नृपाः कुशलिनो विभो ॥ (१४।३)

बृहदश्व उवाच । (१५।१)

नारदस्य वचः श्रुत्वा पप्रच्छ बलवृत्रहा । (१५।२)

धर्मज्ञाः पृथिवीपालास् त्यक्तजीवितयोधिनः ॥ (१५।३)

शस्त्रेण निधनं काले ये गच्छन्त्यपराङ्मुखाः । (१६।१)

अयं लोको ऽक्षयस् तेषां यथैव मम कामधुक् ॥ (१६।२)

क्व नु ते क्षत्रियाः शूरा न हि पश्यामि तान् अहम् । (१७।१)

आगच्छतो महीपालान् अतिथीन् दयितान् मम ॥ (१७।२)

एवम् उक्तस् तु शक्रेण नारदः प्रत्यभाषत । (१८।१)

शृणु मे भगवन् येन न दृश्यन्ते महीक्षितः ॥ (१८।२)

विदर्भराजदुहिता दमयन्तीति विश्रुता । (१९।१)

रूपेण समतिक्रान्ता पृथिव्यां सर्वयोषितः ॥ (१९।२)

तस्याः स्वयंवरः शक्र भविता नचिराद् इव । (२०।१)

तत्र गच्छन्ति राजानो राजपुत्राश् च सर्वशः ॥ (२०।२)

तां रत्नभूतां लोकस्य प्रार्थयन्तो महीक्षितः । (२१।१)

काङ्क्षन्ति स्म विशेषेण बलवृत्रनिषूदन ॥ (२१।२)

एतस्मिन् कथ्यमाने तु लोकपालाश् च साग्निकाः । (२२।१)

आजग्मुर् देवराजस्य समीपम् अमरोत्तमाः ॥ (२२।२)

ततस्तच्छुश्रुवुः सर्वे नारदस्य वचो महत् । (२३।१)

श्रुत्वा चैवाब्रुवन् हृष्टा गच्छामो वयम् अप्युत ॥ (२३।२)

ततः सर्वे महाराज सगणाः सहवाहनाः । (२४।१)

विदर्भान् अभितो जग्मुर् यत्र सर्वे महीक्षितः ॥ (२४।२)

नलो ऽपि राजा कौन्तेय श्रुत्वा राज्ञां समागमम् । (२५।१)

अभ्यगच्छद् अदीनात्मा दमयन्तीम् अनुव्रतः ॥ (२५।२)

अथ देवाः पथि नलं ददृशुर् भूतले स्थितम् । (२६।१)

साक्षाद् इव स्थितं मूर्त्या मन्मथं रूपसम्पदा ॥ (२६।२)

तं दृष्ट्वा लोकपालास् ते भ्राजमानं यथा रविम् । (२७।१)

तस्थुर् विगतसंकल्पा विस्मिता रूपसम्पदा ॥ (२७।२)

ततो ऽन्तरिक्षे विष्टभ्य विमानानि दिवौकसः । (२८।१)

अब्रुवन् नैषधं राजन्न् अवतीर्य नभस्तलात् ॥ (२८।२)

भो भो नैषध राजेन्द्र नल सत्यव्रतो भवान् । (२९।१)

अस्माकं कुरु साहाय्यं दूतो भव नरोत्तम ॥ (२९।२)