दुर्योधन उवाच । (१।१)

एवं स भगवान् देवः सर्वलोकपितामहः । (१।२)

सारथ्यम् अकरोत् तत्र यत्र रुद्रो ऽभवद् रथी ॥ (१।३)

रथिनाभ्यधिको वीरः कर्तव्यो रथसारथिः । (२।१)

तस्मात् त्वं पुरुषव्याघ्र नियच्छ तुरगान् युधि ॥ (२।२)

संजय उवाच । (३।१)

ततः शल्यः परिष्वज्य सुतं ते वाक्यम् अब्रवीत् । (३।२)

दुर्योधनम् अमित्रघ्नः प्रीतो मद्राधिपस् तदा ॥ (३।३)

एवं चेन् मन्यसे राजन् गान्धारे प्रियदर्शन । (४।१)

तस्मात् ते यत् प्रियं किंचित् तत् सर्वं करवाण्य् अहम् ॥ (४।२)

यत्रास्मि भरतश्रेष्ठ योग्यः कर्मणि कर्हिचित् । (५।१)

तत्र सर्वात्मना युक्तो वक्ष्ये कार्यधुरं तव ॥ (५।२)

यत् तु कर्णम् अहं ब्रूयां हितकामः प्रियाप्रियम् । (६।१)

मम तत्क्षमतां सर्वं भवान् कर्णश् च सर्वशः ॥ (६।२)

कर्ण उवाच । (७।१)

ईशानस्य यथा ब्रह्मा यथा पार्थस्य केशवः । (७।२)

तथा नित्यं हिते युक्तो मद्रराज भजस्व नः ॥ (७।३)

शल्य उवाच । (८।१)

आत्मनिन्दात्मपूजा च परनिन्दा परस्तवः । (८।२)

अनाचरितम् आर्याणां वृत्तम् एतच् चतुर्विधम् ॥ (८।३)

यत् तु विद्वन् प्रवक्ष्यामि प्रत्ययार्थम् अहं तव । (९।१)

आत्मनः स्तवसंयुक्तं तन् निबोध यथातथम् ॥ (९।२)

अहं शक्रस्य सारथ्ये योग्यो मातलिवत् प्रभो । (१०।१)

अप्रमादप्रयोगाच् च ज्ञानविद्याचिकित्सितैः ॥ (१०।२)

ततः पार्थेन संग्रामे युध्यमानस्य ते ऽनघ । (११।१)

वाहयिष्यामि तुरगान् विज्वरो भव सूतज ॥ (११।२)