बलदेव उवाच । (१।१)

श्रुतं भवद्भिर् गदपूर्वजस्य वाक्यं यथा धर्मवद् अर्थवच्च । (१।२)

अजातशत्रोश्च हितं हितं च दुर्योधनस्यापि तथैव राज्ञः ॥ (१।३)

अर्धं हि राज्यस्य विसृज्य वीराः कुन्तीसुतास्तस्य कृते यतन्ते । (२।१)

प्रदाय चार्धं धृतराष्ट्रपुत्रः सुखी सहास्माभिर् अतीव मोदेत् ॥ (२।२)

लब्ध्वा हि राज्यं पुरुषप्रवीराः सम्यक् प्रवृत्तेषु परेषु चैव । (३।१)

ध्रुवं प्रशान्ताः सुखम् आविशेयुस् तेषां प्रशान्तिश्च हितं प्रजानाम् ॥ (३।२)

दुर्योधनस्यापि मतं च वेत्तुं वक्तुं च वाक्यानि युधिष्ठिरस्य । (४।१)

प्रियं मम स्याद् यदि तत्र कश्चिद् व्रजेच्छमार्थं कुरुपाण्डवानाम् ॥ (४।२)

स भीष्मम् आमन्त्र्य कुरुप्रवीरं वैचित्रवीर्यं च महानुभावम् । (५।१)

द्रोणं सपुत्रं विदुरं कृपं च गान्धारराजं च ससूतपुत्रम् ॥ (५।२)

सर्वे च ये ऽन्ये धृतराष्ट्रपुत्रा बलप्रधाना निगमप्रधानाः । (६।१)

स्थिताश्च धर्मेषु यथा स्वकेषु लोकप्रवीराः श्रुतकालवृद्धाः ॥ (६।२)

एतेषु सर्वेषु समागतेषु पौरेषु वृद्धेषु च संगतेषु । (७।१)

ब्रवीतु वाक्यं प्रणिपातयुक्तं कुन्तीसुतस्यार्थकरं यथा स्यात् ॥ (७।२)

सर्वास्ववस्थासु च ते न कौट्याद् ग्रस्तो हि सो ऽर्थो बलम् आश्रितैस्तैः । (८।१)

प्रियाभ्युपेतस्य युधिष्ठिरस्य द्यूते प्रमत्तस्य हृतं च राज्यम् ॥ (८।२)

निवार्यमाणश्च कुरुप्रवीरैः सर्वैः सुहृद्भिर् ह्ययम् अप्यतज्ज्ञः । (९।१)

गान्धारराजस्य सुतं मताक्षं समाह्वयेद् देवितुम् आजमीढः ॥ (९।२)

दुरोदरास्तत्र सहस्रशो ऽन्ये युधिष्ठिरो यान् विषहेत जेतुम् । (१०।१)

उत्सृज्य तान् सौबलम् एव चायं समाह्वयत् तेन जितो ऽक्षवत्याम् ॥ (१०।२)

स दीव्यमानः प्रतिदेवनेन अक्षेषु नित्यं सुपराङ्मुखेषु । (११।१)

संरम्भमाणो विजितः प्रसह्य तत्रापराधः शकुनेर् न कश्चित् ॥ (११।२)

तस्मात् प्रणम्यैव वचो ब्रवीतु वैचित्रवीर्यं बहुसामयुक्तम् । (१२।१)

तथा हि शक्यो धृतराष्ट्रपुत्रः स्वार्थे नियोक्तुं पुरुषेण तेन ॥ (१२।२)

वैशंपायन उवाच । (१३।१)

एवं ब्रुवत्येव मधुप्रवीरे शिनिप्रवीरः सहसोत्पपात । (१३।२)

तच्चापि वाक्यं परिनिन्द्य तस्य समाददे वाक्यम् इदं समन्युः ॥ (१३।३)