धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

सनत्सुजात यद् इमां परार्थां ब्राह्मीं वाचं प्रवदसि विश्वरूपाम् । (१।२)

परां हि कामेषु सुदुर्लभां कथां तद् ब्रूहि मे वाक्यम् एतत् कुमार ॥ (१।३)

सनत्सुजात उवाच । (२।१)

नैतद् ब्रह्म त्वरमाणेन लभ्यं यन्मां पृच्छस्यभिहृष्यस्यतीव । (२।२)

अव्यक्तविद्याम् अभिधास्ये पुराणीं बुद्ध्या च तेषां ब्रह्मचर्येण सिद्धाम् ॥ (२।३)

धृतराष्ट्र उवाच । (३।१)

अव्यक्तविद्याम् इति यत् सनातनीं ब्रवीषि त्वं ब्रह्मचर्येण सिद्धाम् । (३।२)

अनारभ्या वसतीहार्य काले कथं ब्राह्मण्यम् अमृतत्वं लभेत ॥ (३।३)

सनत्सुजात उवाच । (४।१)

ये ऽस्मिंल् लोके विजयन्तीह कामान् ब्राह्मीं स्थितिम् अनुतितिक्षमाणाः । (४।२)

त आत्मानं निर्हरन्तीह देहान् मुञ्जाद् इषीकाम् इव सत्त्वसंस्थाः ॥ (४।३)

शरीरम् एतौ कुरुतः पिता माता च भारत । (५।१)

आचार्यशास्ता या जातिः सा सत्या साजरामरा ॥ (५।२)

आचार्ययोनिम् इह ये प्रविश्य भूत्वा गर्भं ब्रह्मचर्यं चरन्ति । (६।१)

इहैव ते शास्त्रकारा भवन्ति प्रहाय देहं परमं यान्ति योगम् ॥ (६।२)

य आवृणोत्यवितथेन कर्णावृतं कुर्वन्न् अमृतं सम्प्रयच्छन् । (७।१)

तं मन्येत पितरं मातरं च तस्मै न द्रुह्येत् कृतम् अस्य जानन् ॥ (७।२)

गुरुं शिष्यो नित्यम् अभिमन्यमानः स्वाध्यायम् इच्छेच्छुचिर् अप्रमत्तः । (८।१)

मानं न कुर्यान्न दधीत रोषम् एष प्रथमो ब्रह्मचर्यस्य पादः ॥ (८।२)

आचार्यस्य प्रियं कुर्यात् प्राणैर् अपि धनैर् अपि । (९।१)

कर्मणा मनसा वाचा द्वितीयः पाद उच्यते ॥ (९।२)

समा गुरौ यथा वृत्तिर् गुरुपत्न्यां तथा भवेत् । (१०।१)

यथोक्तकारी प्रियकृत् तृतीयः पाद उच्यते ॥ (१०।२)

नाचार्यायेहोपकृत्वा प्रवादं प्राज्ञः कुर्वीत नैतद् अहं करोमि । (११।१)

इतीव मन्येत न भाषयेत स वै चतुर्थो ब्रह्मचर्यस्य पादः ॥ (११।२)

एवं वसन्तं यद् उपप्लवेद् धनम् आचार्याय तद् अनुप्रयच्छेत् । (१२।१)

सतां वृत्तिं बहुगुणाम् एवम् एति गुरोः पुत्रे भवति च वृत्तिर् एषा ॥ (१२।२)

एवं वसन् सर्वतो वर्धतीह बहून् पुत्रांल् लभते च प्रतिष्ठाम् । (१३।१)

वर्षन्ति चास्मै प्रदिशो दिशश्च वसन्त्यस्मिन् ब्रह्मचर्ये जनाश्च ॥ (१३।२)

एतेन ब्रह्मचर्येण देवा देवत्वम् आप्नुवन् । (१४।१)

ऋषयश्च महाभागा ब्रह्मलोकं मनीषिणः ॥ (१४।२)

गन्धर्वाणाम् अनेनैव रूपम् अप्सरसाम् अभूत् । (१५।१)

एतेन ब्रह्मचर्येण सूर्यो ऽह्नाय जायते ॥ (१५।२)

य आशयेत् पाटयेच्चापि राजन् सर्वं शरीरं तपसा तप्यमानः । (१६।१)

एतेनासौ बाल्यम् अत्येति विद्वान् मृत्युं तथा रोधयत्यन्तकाले ॥ (१६।२)

अन्तवन्तः क्षत्रिय ते जयन्ति लोकाञ् जनाः कर्मणा निर्मितेन । (१७।१)

ब्रह्मैव विद्वांस्तेन अभ्येति सर्वं नान्यः पन्था अयनाय विद्यते ॥ (१७।२)

धृतराष्ट्र उवाच । (१८।१)

आभाति शुक्लम् इव लोहितम् इव अथो कृष्णम् अथाञ्जनं काद्रवं वा । (१८।२)

तद् ब्राह्मणः पश्यति यो ऽत्र विद्वान् कथंरूपं तद् अमृतम् अक्षरं पदम् ॥ (१८।३)

सनत्सुजात उवाच । (१९।१)

नाभाति शुक्लम् इव लोहितम् इव अथो कृष्णम् आयसम् अर्कवर्णम् । (१९।२)

न पृथिव्यां तिष्ठति नान्तरिक्षे नैतत् समुद्रे सलिलं बिभर्ति ॥ (१९।३)

न तारकासु न च विद्युदाश्रितं न चाभ्रेषु दृश्यते रूपम् अस्य । (२०।१)

न चापि वायौ न च देवतासु न तच्चन्द्रे दृश्यते नोत सूर्ये ॥ (२०।२)

नैवर्क्षु तन्न यजुःषु नाप्यथर्वसु न चैव दृश्यत्यमलेषु सामसु । (२१।१)

रथंतरे बार्हते चापि राजन् महाव्रते नैव दृश्येद् ध्रुवं तत् ॥ (२१।२)

अपारणीयं तमसः परस्तात् तद् अन्तको ऽप्येति विनाशकाले । (२२।१)

अणीयरूपं क्षुरधारया तन् महच्च रूपं त्वपि पर्वतेभ्यः ॥ (२२।२)

सा प्रतिष्ठा तद् अमृतं लोकास्तद् ब्रह्म तद् यशः । (२३।१)

भूतानि जज्ञिरे तस्मात् प्रलयं यान्ति तत्र च ॥ (२३।२)

अनामयं तन्महद् उद्यतं यशो वाचो विकारान् कवयो वदन्ति । (२४।१)

तस्मिञ्जगत् सर्वम् इदं प्रतिष्ठितं ये तद् विदुर् अमृतास्ते भवन्ति ॥ (२४।२)