वैशंपायन उवाच । (१।१)

असिद्धानुनये कृष्णे कुरुभ्यः पाण्डवान् गते । (१।२)

अभिगम्य पृथां क्षत्ता शनैः शोचन्न् इवाब्रवीत् ॥ (१।३)

जानासि मे जीवपुत्रे भावं नित्यम् अनुग्रहे । (२।१)

क्रोशतो न च गृह्णीते वचनं मे सुयोधनः ॥ (२।२)

उपपन्नो ह्यसौ राजा चेदिपाञ्चालकेकयैः । (३।१)

भीमार्जुनाभ्यां कृष्णेन युयुधानयमैर् अपि ॥ (३।२)

उपप्लव्ये निविष्टो ऽपि धर्मम् एव युधिष्ठिरः । (४।१)

काङ्क्षते ज्ञातिसौहार्दाद् बलवान् दुर्बलो यथा ॥ (४।२)

राजा तु धृतराष्ट्रो ऽयं वयोवृद्धो न शाम्यति । (५।१)

मत्तः पुत्रमदेनैव विधर्मे पथि वर्तते ॥ (५।२)

जयद्रथस्य कर्णस्य तथा दुःशासनस्य च । (६।१)

सौबलस्य च दुर्बुद्ध्या मिथोभेदः प्रवर्तते ॥ (६।२)

अधर्मेण हि धर्मिष्ठं हृतं वै राज्यम् ईदृशम् । (७।१)

येषां तेषाम् अयं धर्मः सानुबन्धो भविष्यति ॥ (७।२)

ह्रियमाणे बलाद् धर्मे कुरुभिः को न संज्वरेत् । (८।१)

असाम्ना केशवे याते समुद्योक्ष्यन्ति पाण्डवाः ॥ (८।२)

ततः कुरूणाम् अनयो भविता वीरनाशनः । (९।१)

चिन्तयन्न लभे निद्राम् अहःसु च निशासु च ॥ (९।२)

श्रुत्वा तु कुन्ती तद् वाक्यम् अर्थकामेन भाषितम् । (१०।१)

अनिष्टनन्ती दुःखार्ता मनसा विममर्श ह ॥ (१०।२)

धिग् अस्त्वर्थं यत्कृते ऽयं महाञ् ज्ञातिवधे क्षयः । (११।१)

वर्त्स्यते सुहृदां ह्येषां युद्धे ऽस्मिन् वै पराभवः ॥ (११।२)

पाण्डवाश्चेदिपाञ्चाला यादवाश्च समागताः । (१२।१)

भारतैर् यदि योत्स्यन्ति किं नु दुःखम् अतः परम् ॥ (१२।२)

पश्ये दोषं ध्रुवं युद्धे तथा युद्धे पराभवम् । (१३।१)

अधनस्य मृतं श्रेयो न हि ज्ञातिक्षये जयः ॥ (१३।२)

पितामहः शांतनव आचार्यश्च युधां पतिः । (१४।१)

कर्णश्च धार्तराष्ट्रार्थं वर्धयन्ति भयं मम ॥ (१४।२)

नाचार्यः कामवाञ् शिष्यैर् द्रोणो युध्येत जातुचित् । (१५।१)

पाण्डवेषु कथं हार्दं कुर्यान्न च पितामहः ॥ (१५।२)

अयं त्वेको वृथादृष्टिर् धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेः । (१६।१)

मोहानुवर्ती सततं पापो द्वेष्टि च पाण्डवान् ॥ (१६।२)

महत्यनर्थे निर्बन्धी बलवांश्च विशेषतः । (१७।१)

कर्णः सदा पाण्डवानां तन्मे दहति सांप्रतम् ॥ (१७।२)

आशंसे त्वद्य कर्णस्य मनो ऽहं पाण्डवान् प्रति । (१८।१)

प्रसादयितुम् आसाद्य दर्शयन्ती यथातथम् ॥ (१८।२)

तोषितो भगवान् यत्र दुर्वासा मे वरं ददौ । (१९।१)

आह्वानं देवसंयुक्तं वसन्त्याः पितृवेश्मनि ॥ (१९।२)

साहम् अन्तःपुरे राज्ञः कुन्तिभोजपुरस्कृता । (२०।१)

चिन्तयन्ती बहुविधं हृदयेन विदूयता ॥ (२०।२)

बलाबलं च मन्त्राणां ब्राह्मणस्य च वाग्बलम् । (२१।१)

स्त्रीभावाद् बालभावाच्च चिन्तयन्ती पुनः पुनः ॥ (२१।२)

धात्र्या विश्रब्धया गुप्ता सखीजनवृता तदा । (२२।१)

दोषं परिहरन्ती च पितुश्चारित्ररक्षिणी ॥ (२२।२)

कथं नु सुकृतं मे स्यान्नापराधवती कथम् । (२३।१)

भवेयम् इति संचिन्त्य ब्राह्मणं तं नमस्य च ॥ (२३।२)

कौतूहलात् तु तं लब्ध्वा बालिश्याद् आचरं तदा । (२४।१)

कन्या सती देवम् अर्कम् आसादयम् अहं ततः ॥ (२४।२)

यो ऽसौ कानीनगर्भो मे पुत्रवत् परिवर्तितः । (२५।१)

कस्मान्न कुर्याद् वचनं पथ्यं भ्रातृहितं तथा ॥ (२५।२)

इति कुन्ती विनिश्चित्य कार्यं निश्चितम् उत्तमम् । (२६।१)

कार्यार्थम् अभिनिर्याय ययौ भागीरथीं प्रति ॥ (२६।२)

आत्मजस्य ततस्तस्य घृणिनः सत्यसङ्गिनः । (२७।१)

गङ्गातीरे पृथाशृण्वद् उपाध्ययननिस्वनम् ॥ (२७।२)

प्राङ्मुखस्योर्ध्वबाहोः सा पर्यतिष्ठत पृष्ठतः । (२८।१)

जप्यावसानं कार्यार्थं प्रतीक्षन्ती तपस्विनी ॥ (२८।२)

अतिष्ठत् सूर्यतापार्ता कर्णस्योत्तरवाससि । (२९।१)

कौरव्यपत्नी वार्ष्णेयी पद्ममालेव शुष्यती ॥ (२९।२)

आ पृष्ठतापाज्जप्त्वा स परिवृत्य यतव्रतः । (३०।१)

दृष्ट्वा कुन्तीम् उपातिष्ठद् अभिवाद्य कृताञ्जलिः । (३०।२)

यथान्यायं महातेजा मानी धर्मभृतां वरः ॥ (३०।३)