जनमेजय उवाच । (१।१)

को ऽसौ नकुलरूपेण शिरसा काञ्चनेन वै । (१।२)

प्राह मानुषवद् वाचम् एतत् पृष्टो वदस्व मे ॥ (१।३)

वैशंपायन उवाच । (२।१)

एतत् पूर्वं न पृष्टो ऽहं न चास्माभिः प्रभाषितम् । (२।२)

श्रूयतां नकुलो यो ऽसौ यथा वाग् अस्य मानुषी ॥ (२।३)

श्राद्धं संकल्पयामास जमदग्निः पुरा किल । (३।१)

होमधेनुस् तम् आगाच् च स्वयं चापि दुदोह ताम् ॥ (३।२)

तत् क्षीरं स्थापयामास नवे भाण्डे दृढे शुचौ । (४।१)

तच् च क्रोधः स्वरूपेण पिठरं पर्यवर्तयत् ॥ (४।२)

जिज्ञासुस् तम् ऋषिश्रेष्ठं किं कुर्याद् विप्रिये कृते । (५।१)

इति संचिन्त्य दुर्मेधा धर्षयामास तत् पयः ॥ (५।२)

तम् आज्ञाय मुनिः क्रोधं नैवास्य चुकुपे ततः । (६।१)

स तु क्रोधस् तम् आहेदं प्राञ्जलिर् मूर्तिमान् स्थितः ॥ (६।२)

जितो ऽस्मीति भृगुश्रेष्ठ भृगवो ह्य् अतिरोषणाः । (७।१)

लोके मिथ्याप्रवादो ऽयं यत् त्वयास्मि पराजितः ॥ (७।२)

सो ऽहं त्वयि स्थितो ह्य् अद्य क्षमावति महात्मनि । (८।१)

बिभेमि तपसः साधो प्रसादं कुरु मे विभो ॥ (८।२)

जनमेजय उवाच । (९।१)

साक्षाद् दृष्टो ऽसि मे क्रोध गच्छ त्वं विगतज्वरः । (९।२)

न ममापकृतं ते ऽद्य न मन्युर् विद्यते मम ॥ (९।३)

यान् उद्दिश्य तु संकल्पः पयसो ऽस्य कृतो मया । (१०।१)

पितरस् ते महाभागास् तेभ्यो बुध्यस्व गम्यताम् ॥ (१०।२)

इत्य् उक्तो जातसंत्रासः स तत्रान्तरधीयत । (११।१)

पितॄणाम् अभिषङ्गात् तु नकुलत्वम् उपागतः ॥ (११।२)

स तान् प्रसादयामास शापस्यान्तो भवेद् इति । (१२।१)

तैश् चाप्य् उक्तो यदा धर्मं क्षेप्स्यसे मोक्ष्यसे तदा ॥ (१२।२)

तैश् चोक्तो यज्ञियान् देशान् धर्मारण्यानि चैव ह । (१३।१)

जुगुप्सन् परिधावन् स यज्ञं तं समुपासदत् ॥ (१३।२)

धर्मपुत्रम् अथाक्षिप्य सक्तुप्रस्थेन तेन सः । (१४।१)

मुक्तः शापात् ततः क्रोधो धर्मो ह्य् आसीद् युधिष्ठिरः ॥ (१४।२)

एवम् एतत् तदा वृत्तं तस्य यज्ञे महात्मनः । (१५।१)

पश्यतां चापि नस् तत्र नकुलो ऽन्तर्हितस् तदा ॥ (१५।२)