नारद उवाच । (१।१)

अथ प्रचलितः स्थानाद् आसनाच्च परिच्युतः । (१।२)

कम्पितेनैव मनसा धर्षितः शोकवह्निना ॥ (१।३)

म्लानस्रग्भ्रष्टविज्ञानः प्रभ्रष्टमुकुटाङ्गदः । (२।१)

विघूर्णन् स्रस्तसर्वाङ्गः प्रभ्रष्टाभरणाम्बरः ॥ (२।२)

अदृश्यमानस्तान् पश्यन्न् अपश्यंश्च पुनः पुनः । (३।१)

शून्यः शून्येन मनसा प्रपतिष्यन्महीतलम् ॥ (३।२)

किं मया मनसा ध्यातम् अशुभं धर्मदूषणम् । (४।१)

येनाहं चलितः स्थानाद् इति राजा व्यचिन्तयत् ॥ (४।२)

ते तु तत्रैव राजानः सिद्धाश्चाप्सरसस्तथा । (५।१)

अपश्यन्त निरालम्बं ययातिं तं परिच्युतम् ॥ (५।२)

अथैत्य पुरुषः कश्चित् क्षीणपुण्यनिपातकः । (६।१)

ययातिम् अब्रवीद् राजन् देवराजस्य शासनात् ॥ (६।२)

अतीव मदमत्तस्त्वं न कंचिन्नावमन्यसे । (७।१)

मानेन भ्रष्टः स्वर्गस्ते नार्हस्त्वं पार्थिवात्मज । (७।२)

न च प्रज्ञायसे गच्छ पतस्वेति तम् अब्रवीत् ॥ (७।३)

पतेयं सत्स्विति वचस्त्रिर् उक्त्वा नहुषात्मजः । (८।१)

पतिष्यंश्चिन्तयामास गतिं गतिमतां वरः ॥ (८।२)

एतस्मिन् एव काले तु नैमिषे पार्थिवर्षभान् । (९।१)

चतुरो ऽपश्यत नृपस्तेषां मध्ये पपात सः ॥ (९।२)

प्रतर्दनो वसुमनाः शिबिरौशीनरो ऽष्टकः । (१०।१)

वाजपेयेन यज्ञेन तर्पयन्ति सुरेश्वरम् ॥ (१०।२)

तेषाम् अध्वरजं धूमं स्वर्गद्वारम् उपस्थितम् । (११।१)

ययातिर् उपजिघ्रन् वै निपपात महीं प्रति ॥ (११।२)

भूमौ स्वर्गे च सम्बद्धां नदीं धूममयीं नृपः । (१२।१)

स गङ्गाम् इव गच्छन्तीम् आलम्ब्य जगतीपतिः ॥ (१२।२)

श्रीमत्स्ववभृथाग्र्येषु चतुर्षु प्रतिबन्धुषु । (१३।१)

मध्ये निपतितो राजा लोकपालोपमेषु च ॥ (१३।२)

चतुर्षु हुतकल्पेषु राजसिंहमहाग्निषु । (१४।१)

पपात मध्ये राजर्षिर् ययातिः पुण्यसंक्षये ॥ (१४।२)

तम् आहुः पार्थिवाः सर्वे प्रतिमानम् इव श्रियः । (१५।१)

को भवान् कस्य वा बन्धुर् देशस्य नगरस्य वा ॥ (१५।२)

यक्षो वाप्यथ वा देवो गन्धर्वो राक्षसो ऽपि वा । (१६।१)

न हि मानुषरूपो ऽसि को वार्थः काङ्क्षितस्त्वया ॥ (१६।२)

ययातिर् उवाच । (१७।१)

ययातिर् अस्मि राजर्षिः क्षीणपुण्यश्च्युतो दिवः । (१७।२)

पतेयं सत्स्विति ध्यायन् भवत्सु पतितस्ततः ॥ (१७।३)

राजान ऊचुः । (१८।१)

सत्यम् एतद् भवतु ते काङ्क्षितं पुरुषर्षभ । (१८।२)

सर्वेषां नः क्रतुफलं धर्मश्च प्रतिगृह्यताम् ॥ (१८।३)

ययातिर् उवाच । (१९।१)

नाहं प्रतिग्रहधनो ब्राह्मणः क्षत्रियो ह्यहम् । (१९।२)

न च मे प्रवणा बुद्धिः परपुण्यविनाशने ॥ (१९।३)

नारद उवाच । (२०।१)

एतस्मिन् एव काले तु मृगचर्याक्रमागताम् । (२०।२)

माधवीं प्रेक्ष्य राजानस्ते ऽभिवाद्येदम् अब्रुवन् ॥ (२०।३)

किम् आगमनकृत्यं ते किं कुर्वः शासनं तव । (२१।१)

आज्ञाप्या हि वयं सर्वे तव पुत्रास्तपोधने ॥ (२१।२)

तेषां तद् भाषितं श्रुत्वा माधवी परया मुदा । (२२।१)

पितरं समुपागच्छद् ययातिं सा ववन्द च ॥ (२२।२)

दृष्ट्वा मूर्ध्ना नतान् पुत्रांस्तापसी वाक्यम् अब्रवीत् । (२३।१)

दौहित्रास्तव राजेन्द्र मम पुत्रा न ते पराः । (२३।२)

इमे त्वां तारयिष्यन्ति दिष्टम् एतत् पुरातनम् ॥ (२३।३)

अहं ते दुहिता राजन्माधवी मृगचारिणी । (२४।१)

मयाप्युपचितो धर्मस्ततो ऽर्धं प्रतिगृह्यताम् ॥ (२४।२)

यस्माद् राजन्नराः सर्वे अपत्यफलभागिनः । (२५।१)

तस्माद् इच्छन्ति दौहित्रान् यथा त्वं वसुधाधिप ॥ (२५।२)

ततस्ते पार्थिवाः सर्वे शिरसा जननीं तदा । (२६।१)

अभिवाद्य नमस्कृत्य मातामहम् अथाब्रुवन् ॥ (२६।२)

उच्चैर् अनुपमैः स्निग्धैः स्वरैर् आपूर्य मेदिनीम् । (२७।१)

मातामहं नृपतयस्तारयन्तो दिवश्च्युतम् ॥ (२७।२)

अथ तस्माद् उपगतो गालवो ऽप्याह पार्थिवम् । (२८।१)

तपसो मे ऽष्टभागेन स्वर्गम् आरोहतां भवान् ॥ (२८।२)