संजय उवाच । (१।१)

तान् अभिद्रवतो दृष्ट्वा पाण्डवांस् तावकं बलम् । (१।२)

क्रोशतस् तव पुत्रस्य न स्म राजन् न्यवर्तत ॥ (१।३)

ततः पक्षात् प्रपक्षाच् च प्रपक्षैश् चापि दक्षिणात् । (२।१)

उदस्तशस्त्राः कुरवो भीमम् अभ्यद्रवन् रणे ॥ (२।२)

कर्णो ऽपि दृष्ट्वा द्रवतो धार्तराष्ट्रान् पराङ्मुखान् । (३।१)

हंसवर्णान् हयाग्र्यांस् तान् प्रैषीद् यत्र वृकोदरम् ॥ (३।२)

ते प्रेषिता महाराज शल्येनाहवशोभिना । (४।१)

भीमसेनरथं प्राप्य समसज्जन्त वाजिनः ॥ (४।२)

दृष्ट्वा कर्णं समायान्तं भीमः क्रोधसमन्वितः । (५।१)

मतिं दध्रे विनाशाय कर्णस्य भरतर्षभ ॥ (५।२)

सो ऽब्रवीत् सात्यकिं वीरं धृष्टद्युम्नं च पार्षतम् । (६।१)

एनं रक्षत राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् । (६।२)

संशयान् महतो मुक्तं कथंचित् प्रेक्षतो मम ॥ (६।३)

अग्रतो मे कृतो राजा छिन्नसर्वपरिच्छदः । (७।१)

दुर्योधनस्य प्रीत्यर्थं राधेयेन दुरात्मना ॥ (७।२)

अन्तम् अद्य करिष्यामि तस्य दुःखस्य पार्षत । (८।१)

हन्ता वास्मि रणे कर्णं स वा मां निहनिष्यति । (८।२)

संग्रामेण सुघोरेण सत्यम् एतद् ब्रवीमि वः ॥ (८।३)

राजानम् अद्य भवतां न्यासभूतं ददामि वै । (९।१)

अस्य संरक्षणे सर्वे यतध्वं विगतज्वराः ॥ (९।२)

एवम् उक्त्वा महाबाहुः प्रायाद् आधिरथिं प्रति । (१०।१)

सिंहनादेन महता सर्वाः संनादयन् दिशः ॥ (१०।२)

दृष्ट्वा त्वरितम् आयान्तं भीमं युद्धाभिनन्दिनम् । (११।१)

सूतपुत्रम् अथोवाच मद्राणाम् ईश्वरो विभुः ॥ (११।२)

पश्य कर्ण महाबाहुं क्रुद्धं पाण्डवनन्दनम् । (१२।१)

दीर्घकालार्जितं क्रोधं मोक्तुकामं त्वयि ध्रुवम् ॥ (१२।२)

ईदृशं नास्य रूपं मे दृष्टपूर्वं कदाचन । (१३।१)

अभिमन्यौ हते कर्ण राक्षसे वा घटोत्कचे ॥ (१३।२)

त्रैलोक्यस्य समस्तस्य शक्तः क्रुद्धो निवारणे । (१४।१)

बिभर्ति यादृशं रूपं कालाग्निसदृशं शुभम् ॥ (१४।२)

इति ब्रुवति राधेयं मद्राणाम् ईश्वरे नृप । (१५।१)

अभ्यवर्तत वै कर्णं क्रोधदीप्तो वृकोदरः ॥ (१५।२)

तथागतं तु सम्प्रेक्ष्य भीमं युद्धाभिनन्दिनम् । (१६।१)

अब्रवीद् वचनं शल्यं राधेयः प्रहसन्न् इव ॥ (१६।२)

यद् उक्तं वचनं मे ऽद्य त्वया मद्रजनेश्वर । (१७।१)

भीमसेनं प्रति विभो तत् सत्यं नात्र संशयः ॥ (१७।२)

एष शूरश् च वीरश् च क्रोधनश् च वृकोदरः । (१८।१)

निरपेक्षः शरीरे च प्राणतश् च बलाधिकः ॥ (१८।२)

अज्ञातवासं वसता विराटनगरे तदा । (१९।१)

द्रौपद्याः प्रियकामेन केवलं बाहुसंश्रयात् । (१९।२)

गूढभावं समाश्रित्य कीचकः सगणो हतः ॥ (१९।३)

सो ऽद्य संग्रामशिरसि संनद्धः क्रोधमूर्छितः । (२०।१)

किंकरोद्यतदण्डेन मृत्युनापि व्रजेद् रणम् ॥ (२०।२)

चिरकालाभिलषितो ममायं तु मनोरथः । (२१।१)

अर्जुनं समरे हन्यां मां वा हन्याद् धनंजयः । (२१।२)

स मे कदाचिद् अद्यैव भवेद् भीमसमागमात् ॥ (२१।३)

निहते भीमसेने तु यदि वा विरथीकृते । (२२।१)

अभियास्यति मां पार्थस् तन् मे साधु भविष्यति । (२२।२)

अत्र यन् मन्यसे प्राप्तं तच्छीघ्रं सम्प्रधारय ॥ (२२।३)

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं राधेयस्य महात्मनः । (२३।१)

उवाच वचनं शल्यः सूतपुत्रं तथागतम् ॥ (२३।२)

अभियासि महाबाहो भीमसेनं महाबलम् । (२४।१)

निरस्य भीमसेनं तु ततः प्राप्स्यसि फल्गुनम् ॥ (२४।२)

यस् ते कामो ऽभिलषितश् चिरात् प्रभृति हृद्गतः । (२५।१)

स वै सम्पत्स्यते कर्ण सत्यम् एतद् ब्रवीमि ते ॥ (२५।२)

एवम् उक्ते ततः कर्णः शल्यं पुनर् अभाषत । (२६।१)

हन्ताहम् अर्जुनं संख्ये मां वा हन्ता धनंजयः । (२६।२)

युद्धे मनः समाधाय याहि याहीत्य् अचोदयत् ॥ (२६।३)

ततः प्रायाद् रथेनाशु शल्यस् तत्र विशां पते । (२७।१)

यत्र भीमो महेष्वासो व्यद्रावयत वाहिनीम् ॥ (२७।२)

ततस् तूर्यनिनादश् च भेरीणां च महास्वनः । (२८।१)

उदतिष्ठत राजेन्द्र कर्णभीमसमागमे ॥ (२८।२)

भीमसेनो ऽथ संक्रुद्धस् तव सैन्यं दुरासदम् । (२९।१)

नाराचैर् विमलैस् तीक्ष्णैर् दिशः प्राद्रावयद् बली ॥ (२९।२)

स संनिपातस् तुमुलो भीमरूपो विशां पते । (३०।१)

आसीद् रौद्रो महाराज कर्णपाण्डवयोर् मृधे । (३०।२)

ततो मुहूर्ताद् राजेन्द्र पाण्डवः कर्णम् आद्रवत् ॥ (३०।३)

तम् आपतन्तं सम्प्रेक्ष्य कर्णो वैकर्तनो वृषः । (३१।१)

आजघानोरसि क्रुद्धो नाराचेन स्तनान्तरे । (३१।२)

पुनश् चैनम् अमेयात्मा शरवर्षैर् अवाकिरत् ॥ (३१।३)

स विद्धः सूतपुत्रेण छादयामास पत्रिभिः । (३२।१)

विव्याध निशितैः कर्ण नवभिर् नतपर्वभिः ॥ (३२।२)

तस्य कर्णो धनुर्मध्ये द्विधा चिछेद पत्रिणा । (३३।१)

अथ तं छिन्नधन्वानम् अभ्यविध्यत् स्तनान्तरे । (३३।२)

नाराचेन सुतीक्ष्णेन सर्वावरणभेदिना ॥ (३३।३)

सो ऽन्यत् कार्मुकम् आदाय सूतपुत्रं वृकोदरः । (३४।१)

राजन् मर्मसु मर्मज्ञो विद्ध्वा सुनिशितैः शरैः । (३४।२)

ननाद बलवन् नादं कम्पयन्न् इव रोदसी ॥ (३४।३)

तं कर्णः पञ्चविंशत्या नाराचानां समार्दयत् । (३५।१)

मदोत्कटं वने दृप्तम् उल्काभिर् इव कुञ्जरम् ॥ (३५।२)

ततः सायकभिन्नाङ्गः पाण्डवः क्रोधमूर्छितः । (३६।१)

संरम्भामर्षताम्राक्षः सूतपुत्रवधेच्छया ॥ (३६।२)

स कार्मुके महावेगं भारसाधनम् उत्तमम् । (३७।१)

गिरीणाम् अपि भेत्तारं सायकं समयोजयत् ॥ (३७।२)

विकृष्य बलवच् चापम् आ कर्णाद् अतिमारुतिः । (३८।१)

तं मुमोच महेष्वासः क्रुद्धः कर्णजिघांसया ॥ (३८।२)

स विसृष्टो बलवता बाणो वज्राशनिस्वनः । (३९।१)

अदारयद् रणे कर्णं वज्रवेग इवाचलम् ॥ (३९।२)

स भीमसेनाभिहतो सूतपुत्रः कुरूद्वह । (४०।१)

निषसाद रथोपस्थे विसंज्ञः पृतनापतिः ॥ (४०।२)

ततो मद्राधिपो दृष्ट्वा विसंज्ञं सूतनन्दनम् । (४१।१)

अपोवाह रथेनाजौ कर्णम् आहवशोभिनम् ॥ (४१।२)

ततः पराजिते कर्णे धार्तराष्ट्रीं महाचमूम् । (४२।१)

व्यद्रावयद् भीमसेनो यथेन्द्रो दानवीं चमूम् ॥ (४२।२)