उत्तङ्क उवाच । (१।१)

अभिजानामि जगतः कर्तारं त्वां जनार्दन । (१।२)

नूनं भवत्प्रसादो ऽयम् इति मे नास्ति संशयः ॥ (१।३)

चित्तं च सुप्रसन्नं मे त्वद्भावगतम् अच्युत । (२।१)

विनिवृत्तश्च मे कोप इति विद्धि परंतप ॥ (२।२)

यदि त्वनुग्रहं कंचित् त्वत्तो ऽर्हो ऽहं जनार्दन । (३।१)

द्रष्टुम् इच्छामि ते रूपम् ऐश्वरं तन्निदर्शय ॥ (३।२)

वैशंपायन उवाच । (४।१)

ततः स तस्मै प्रीतात्मा दर्शयामास तद् वपुः । (४।२)

शाश्वतं वैष्णवं धीमान् ददृशे यद् धनंजयः ॥ (४।३)

स ददर्श महात्मानं विश्वरूपं महाभुजम् । (५।१)

विस्मयं च ययौ विप्रस्तद् दृष्ट्वा रूपम् ऐश्वरम् ॥ (५।२)

उत्तङ्क उवाच । (६।१)

विश्वकर्मन्नमस्ते ऽस्तु यस्य ते रूपम् ईदृशम् । (६।२)

पद्भ्यां ते पृथिवी व्याप्ता शिरसा चावृतं नभः ॥ (६।३)

द्यावापृथिव्योर् यन्मध्यं जठरेण तद् आवृतम् । (७।१)

भुजाभ्याम् आवृताश्चाशास्त्वम् इदं सर्वम् अच्युत ॥ (७।२)

संहरस्व पुनर् देव रूपम् अक्षय्यम् उत्तमम् । (८।१)

पुनस्त्वां स्वेन रूपेण द्रष्टुम् इच्छामि शाश्वतम् ॥ (८।२)

वैशंपायन उवाच । (९।१)

तम् उवाच प्रसन्नात्मा गोविन्दो जनमेजय । (९।२)

वरं वृणीष्वेति तदा तम् उत्तङ्को ऽब्रवीद् इदम् ॥ (९।३)

पर्याप्त एष एवाद्य वरस्त्वत्तो महाद्युते । (१०।१)

यत् ते रूपम् इदं कृष्ण पश्यामि प्रभवाप्ययम् ॥ (१०।२)

तम् अब्रवीत् पुनः कृष्णो मा त्वम् अत्र विचारय । (११।१)

अवश्यम् एतत् कर्तव्यम् अमोघं दर्शनं मम ॥ (११।२)

उत्तङ्क उवाच । (१२।१)

अवश्यकरणीयं वै यद्येतन्मन्यसे विभो । (१२।२)

तोयम् इच्छामि यत्रेष्टं मरुष्वेतद्धि दुर्लभम् ॥ (१२।३)

वैशंपायन उवाच । (१३।१)

ततः संहृत्य तत् तेजः प्रोवाचोत्तङ्कम् ईश्वरः । (१३।२)

एष्टव्ये सति चिन्त्यो ऽहम् इत्युक्त्वा द्वारकां ययौ ॥ (१३।३)

ततः कदाचिद् भगवान् उत्तङ्कस्तोयकाङ्क्षया । (१४।१)

तृषितः परिचक्राम मरौ सस्मार चाच्युतम् ॥ (१४।२)

ततो दिग्वाससं धीमान्मातङ्गं मलपङ्किनम् । (१५।१)

अपश्यत मरौ तस्मिञ् श्वयूथपरिवारितम् ॥ (१५।२)

भीषणं बद्धनिस्त्रिंशं बाणकार्मुकधारिणम् । (१६।१)

तस्याधः स्रोतसो ऽपश्यद् वारि भूरि द्विजोत्तमः ॥ (१६।२)

स्मरन्न् एव च तं प्राह मातङ्गः प्रहसन्न् इव । (१७।१)

एह्युत्तङ्क प्रतीच्छस्व मत्तो वारि भृगूद्वह । (१७।२)

कृपा हि मे सुमहती त्वां दृष्ट्वा तृट्समाहतम् ॥ (१७।३)

इत्युक्तस्तेन स मुनिस्तत् तोयं नाभ्यनन्दत । (१८।१)

चिक्षेप च स तं धीमान् वाग्भिर् उग्राभिर् अच्युतम् ॥ (१८।२)

पुनः पुनश्च मातङ्गः पिबस्वेति तम् अब्रवीत् । (१९।१)

न चापिबत् स सक्रोधः क्षुभितेनान्तरात्मना ॥ (१९।२)

स तथा निश्चयात् तेन प्रत्याख्यातो महात्मना । (२०।१)

श्वभिः सह महाराज तत्रैवान्तरधीयत ॥ (२०।२)

उत्तङ्कस्तं तथा दृष्ट्वा ततो व्रीडितमानसः । (२१।१)

मेने प्रलब्धम् आत्मानं कृष्णेनामित्रघातिना ॥ (२१।२)

अथ तेनैव मार्गेण शङ्खचक्रगदाधरः । (२२।१)

आजगाम महाबाहुर् उत्तङ्कश्चैनम् अब्रवीत् ॥ (२२।२)

न युक्तं तादृशं दातुं त्वया पुरुषसत्तम । (२३।१)

सलिलं विप्रमुख्येभ्यो मातङ्गस्रोतसा विभो ॥ (२३।२)

इत्युक्तवचनं धीमान्महाबुद्धिर् जनार्दनः । (२४।१)

उत्तङ्कं श्लक्ष्णया वाचा सान्त्वयन्न् इदम् अब्रवीत् ॥ (२४।२)

यादृशेनेह रूपेण योग्यं दातुं वृतेन वै । (२५।१)

तादृशं खलु मे दत्तं त्वं तु तन्नावबुध्यसे ॥ (२५।२)

मया त्वदर्थम् उक्तो हि वज्रपाणिः पुरंदरः । (२६।१)

उत्तङ्कायामृतं देहि तोयरूपम् इति प्रभुः ॥ (२६।२)

स माम् उवाच देवेन्द्रो न मर्त्यो ऽमर्त्यतां व्रजेत् । (२७।१)

अन्यम् अस्मै वरं देहीत्यसकृद् भृगुनन्दन ॥ (२७।२)

अमृतं देयम् इत्येव मयोक्तः स शचीपतिः । (२८।१)

स मां प्रसाद्य देवेन्द्रः पुनर् एवेदम् अब्रवीत् ॥ (२८।२)

यदि देयम् अवश्यं वै मातङ्गो ऽहं महाद्युते । (२९।१)

भूत्वामृतं प्रदास्यामि भार्गवाय महात्मने ॥ (२९।२)

यद्येवं प्रतिगृह्णाति भार्गवो ऽमृतम् अद्य वै । (३०।१)

प्रदातुम् एष गच्छामि भार्गवायामृतं प्रभो । (३०।२)

प्रत्याख्यातस्त्वहं तेन न दद्याम् इति भार्गव ॥ (३०।३)

स तथा समयं कृत्वा तेन रूपेण वासवः । (३१।१)

उपस्थितस्त्वया चापि प्रत्याख्यातो ऽमृतं ददत् । (३१।२)

चण्डालरूपी भगवान् सुमहांस्ते व्यतिक्रमः ॥ (३१।३)

यत् तु शक्यं मया कर्तुं भूय एव तवेप्सितम् । (३२।१)

तोयेप्सां तव दुर्धर्ष करिष्ये सफलाम् अहम् ॥ (३२।२)

येष्वहःसु तव ब्रह्मन् सलिलेच्छा भविष्यति । (३३।१)

तदा मरौ भविष्यन्ति जलपूर्णाः पयोधराः ॥ (३३।२)

रसवच्च प्रदास्यन्ति ते तोयं भृगुनन्दन । (३४।१)

उत्तङ्कमेघा इत्युक्ताः ख्यातिं यास्यन्ति चापि ते ॥ (३४।२)

इत्युक्तः प्रीतिमान् विप्रः कृष्णेन स बभूव ह । (३५।१)

अद्याप्युत्तङ्कमेघाश्च मरौ वर्षन्ति भारत ॥ (३५।२)