वैशंपायन उवाच । (१।१)

एवम् उक्त्वा युधां श्रेष्ठः सर्वयादवनन्दनः । (१।२)

सर्वायुधवरोपेतम् आरुरोह महारथम् । (१।३)

युक्तं परमकाम्बोजैस्तुरगैर् हेममालिभिः ॥ (१।४)

आदित्योदयवर्णस्य धुरं रथवरस्य तु । (२।१)

दक्षिणाम् अवहत् सैन्यः सुग्रीवः सव्यतो ऽवहत् । (२।२)

पार्ष्णिवाहौ तु तस्यास्तां मेघपुष्पबलाहकौ ॥ (२।३)

विश्वकर्मकृता दिव्या नानारत्नविभूषिता । (३।१)

उच्छ्रितेव रथे माया ध्वजयष्टिर् अदृश्यत ॥ (३।२)

वैनतेयः स्थितस्तस्यां प्रभामण्डलरश्मिवान् । (४।१)

तस्य सत्यवतः केतुर् भुजगारिर् अदृश्यत ॥ (४।२)

अन्वारोहद्धृषीकेशः केतुः सर्वधनुष्मताम् । (५।१)

अर्जुनः सत्यकर्मा च कुरुराजो युधिष्ठिरः ॥ (५।२)

अशोभेतां महात्मानौ दाशार्हम् अभितः स्थितौ । (६।१)

रथस्थं शार्ङ्गधन्वानम् अश्विनाविव वासवम् ॥ (६।२)

तावुपारोप्य दाशार्हः स्यन्दनं लोकपूजितम् । (७।१)

प्रतोदेन जवोपेतान् परमाश्वान् अचोदयत् ॥ (७।२)

ते हयाः सहसोत्पेतुर् गृहीत्वा स्यन्दनोत्तमम् । (८।१)

आस्थितं पाण्डवेयाभ्यां यदूनाम् ऋषभेण च ॥ (८।२)

वहतां शार्ङ्गधन्वानम् अश्वानां शीघ्रगामिनाम् । (९।१)

प्रादुरासीन्महाञ् शब्दः पक्षिणां पतताम् इव ॥ (९।२)

ते समार्छन्नरव्याघ्राः क्षणेन भरतर्षभ । (१०।१)

भीमसेनं महेष्वासं समनुद्रुत्य वेगिताः ॥ (१०।२)

क्रोधदीप्तं तु कौन्तेयं द्विषदर्थे समुद्यतम् । (११।१)

नाशक्नुवन् वारयितुं समेत्यापि महारथाः ॥ (११।२)

स तेषां प्रेक्षताम् एव श्रीमतां दृढधन्विनाम् । (१२।१)

ययौ भागीरथीकच्छं हरिभिर् भृशवेगितैः । (१२।२)

यत्र स्म श्रूयते द्रौणिः पुत्रहन्ता महात्मनाम् ॥ (१२।३)

स ददर्श महात्मानम् उदकान्ते यशस्विनम् । (१३।१)

कृष्णद्वैपायनं व्यासम् आसीनम् ऋषिभिः सह ॥ (१३।२)

तं चैव क्रूरकर्माणं घृताक्तं कुशचीरिणम् । (१४।१)

रजसा ध्वस्तकेशान्तं ददर्श द्रौणिम् अन्तिके ॥ (१४।२)

तम् अभ्यधावत् कौन्तेयः प्रगृह्य सशरं धनुः । (१५।१)

भीमसेनो महाबाहुस् तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ (१५।२)

स दृष्ट्वा भीमधन्वानं प्रगृहीतशरासनम् । (१६।१)

भ्रातरौ पृष्ठतश्चास्य जनार्दनरथे स्थितौ । (१६।२)

व्यथितात्माभवद् द्रौणिः प्राप्तं चेदम् अमन्यत ॥ (१६।३)

स तद् दिव्यम् अदीनात्मा परमास्त्रम् अचिन्तयत् । (१७।१)

जग्राह च स चैषीकां द्रौणिः सव्येन पाणिना । (१७।२)

स ताम् आपदम् आसाद्य दिव्यम् अस्त्रम् उदीरयत् ॥ (१७।३)

अमृष्यमाणस्ताञ् शूरान् दिव्यायुधधरान् स्थितान् । (१८।१)

अपाण्डवायेति रुषा व्यसृजद् दारुणं वचः ॥ (१८।२)

इत्युक्त्वा राजशार्दूल द्रोणपुत्रः प्रतापवान् । (१९।१)

सर्वलोकप्रमोहार्थं तद् अस्त्रं प्रमुमोच ह ॥ (१९।२)

ततस्तस्याम् इषीकायां पावकः समजायत । (२०।१)

प्रधक्ष्यन्न् इव लोकांस्त्रीन् कालान्तकयमोपमः ॥ (२०।२)