वसिष्ठ उवाच । (१।१)

घृतक्षीरप्रदा गावो घृतयोन्यो घृतोद्भवाः । (१।२)

घृतनद्यो घृतावर्तास्ता मे सन्तु सदा गृहे ॥ (१।३)

घृतं मे हृदये नित्यं घृतं नाभ्यां प्रतिष्ठितम् । (२।१)

घृतं सर्वेषु गात्रेषु घृतं मे मनसि स्थितम् ॥ (२।२)

गावो ममाग्रतो नित्यं गावः पृष्ठत एव च । (३।१)

गावो मे सर्वतश्चैव गवां मध्ये वसाम्यहम् ॥ (३।२)

इत्याचम्य जपेत् सायं प्रातश्च पुरुषः सदा । (४।१)

यद् अह्ना कुरुते पापं तस्मात् स परिमुच्यते ॥ (४।२)

प्रासादा यत्र सौवर्णा वसोर् धारा च यत्र सा । (५।१)

गन्धर्वाप्सरसो यत्र तत्र यान्ति सहस्रदाः ॥ (५।२)

नवनीतपङ्काः क्षीरोदा दधिशैवलसंकुलाः । (६।१)

वहन्ति यत्र नद्यो वै तत्र यान्ति सहस्रदाः ॥ (६।२)

गवां शतसहस्रं तु यः प्रयच्छेद् यथाविधि । (७।१)

पराम् ऋद्धिम् अवाप्याथ स गोलोके महीयते ॥ (७।२)

दश चोभयतः प्रेत्य मातापित्रोः पितामहान् । (८।१)

दधाति सुकृतांल्लोकान् पुनाति च कुलं नरः ॥ (८।२)

धेन्वाः प्रमाणेन समप्रमाणां धेनुं तिलानाम् अपि च प्रदाय । (९।१)

पानीयदाता च यमस्य लोके न यातनां कांचिद् उपैति तत्र ॥ (९।२)

पवित्रम् अग्र्यं जगतः प्रतिष्ठा दिवौकसां मातरो ऽथाप्रमेयाः । (१०।१)

अन्वालभेद् दक्षिणतो व्रजेच्च दद्याच्च पात्रे प्रसमीक्ष्य कालम् ॥ (१०।२)

धेनुं सवत्सां कपिलां भूरिशृङ्गां कांस्योपदोहां वसनोत्तरीयाम् । (११।१)

प्रदाय तां गाहति दुर्विगाह्यां याम्यां सभां वीतभयो मनुष्यः ॥ (११।२)

सुरूपा बहुरूपाश्च विश्वरूपाश्च मातरः । (१२।१)

गावो माम् उपतिष्ठन्ताम् इति नित्यं प्रकीर्तयेत् ॥ (१२।२)

नातः पुण्यतरं दानं नातः पुण्यतरं फलम् । (१३।१)

नातो विशिष्टं लोकेषु भूतं भवितुम् अर्हति ॥ (१३।२)

त्वचा लोम्नाथ शृङ्गैश्च वालैः क्षीरेण मेदसा । (१४।१)

यज्ञं वहन्ति सम्भूय किम् अस्त्यभ्यधिकं ततः ॥ (१४।२)

यया सर्वम् इदं व्याप्तं जगत् स्थावरजङ्गमम् । (१५।१)

तां धेनुं शिरसा वन्दे भूतभव्यस्य मातरम् ॥ (१५।२)

गुणवचनसमुच्चयैकदेशो नृवर मयैष गवां प्रकीर्तितस्ते । (१६।१)

न हि परम् इह दानम् अस्ति गोभ्यो भवन्ति न चापि परायणं तथान्यत् ॥ (१६।२)

भीष्म उवाच । (१७।१)

परम् इदम् इति भूमिपो विचिन्त्य प्रवरम् ऋषेर् वचनं ततो महात्मा । (१७।२)

व्यसृजत नियतात्मवान् द्विजेभ्यः सुबहु च गोधनम् आप्तवांश्च लोकान् ॥ (१७।३)