मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततो निविशमानांस्तान् सैनिकान् रावणानुगाः । (१।२)

अभिजग्मुर् गणान् एके पिशाचक्षुद्ररक्षसाम् ॥ (१।३)

पर्वणः पूतनो जम्भः खरः क्रोधवशो हरिः । (२।१)

प्ररुजश् चारुजश्चैव प्रघसश् चैवमादयः ॥ (२।२)

ततो ऽभिपततां तेषाम् अदृश्यानां दुरात्मनाम् । (३।१)

अन्तर्धानवधं तज्ज्ञश्चकार स विभीषणः ॥ (३।२)

ते दृश्यमाना हरिभिर् बलिभिर् दूरपातिभिः । (४।१)

निहताः सर्वशो राजन् महीं जग्मुर् गतासवः ॥ (४।२)

अमृष्यमाणः सबलो रावणो निर्ययावथ । (५।१)

व्यूह्य चौशनसं व्यूहं हरीन् सर्वान् अहारयत् ॥ (५।२)

राघवस्त्वभिनिर्याय व्यूढानीकं दशाननम् । (६।१)

बार्हस्पत्यं विधिं कृत्वा प्रत्यव्यूहन् निशाचरम् ॥ (६।२)

समेत्य युयुधे तत्र ततो रामेण रावणः । (७।१)

युयुधे लक्ष्मणश् चैव तथैवेन्द्रजिता सह ॥ (७।२)

विरूपाक्षेण सुग्रीवस् तारेण च निखर्वटः । (८।१)

तुण्डेन च नलस्तत्र पटुशः पनसेन च ॥ (८।२)

विषह्यं यं हि यो मेने स स तेन समेयिवान् । (९।१)

युयुधे युद्धवेलायां स्वबाहुबलम् आश्रितः ॥ (९।२)

स सम्प्रहारो ववृधे भीरूणां भयवर्धनः । (१०।१)

लोमसंहर्षणो घोरः पुरा देवासुरे यथा ॥ (१०।२)

रावणो रामम् आनर्छच्छक्तिशूलासिवृष्टिभिः । (११।१)

निशितैर् आयसैस् तीक्ष्णै रावणं चापि राघवः ॥ (११।२)

तथैवेन्द्रजितं यत्तं लक्ष्मणो मर्मभेदिभिः । (१२।१)

इन्द्रजिच्चापि सौमित्रिं बिभेद बहुभिः शरैः ॥ (१२।२)

विभीषणः प्रहस्तं च प्रहस्तश् च विभीषणम् । (१३।१)

खगपत्त्रैः शरैस् तीक्ष्णैर् अभ्यवर्षद् गतव्यथः ॥ (१३।२)

तेषां बलवताम् आसीन् महास्त्राणां समागमः । (१४।१)

विव्यथुः सकला येन त्रयो लोकाश्चराचराः ॥ (१४।२)