वैशंपायन उवाच । (१।१)

एतस्मिन्न् अन्तरे तत्र महावीर्यपराक्रमः । (१।२)

आजगाम महासत्त्वः कृपः शस्त्रभृतां वरः । (१।३)

अर्जुनं प्रति संयोद्धुं युद्धार्थी स महारथः ॥ (१।४)

तौ रथौ सूर्यसंकाशौ योत्स्यमानौ महाबलौ । (२।१)

शारदाविव जीमूतौ व्यरोचेतां व्यवस्थितौ ॥ (२।२)

पार्थो ऽपि विश्रुतं लोके गाण्डीवं परमायुधम् । (३।१)

विकृष्य चिक्षेप बहून्नाराचान्मर्मभेदिनः ॥ (३।२)

तान् अप्राप्ताञ् शितैर् बाणैर् नाराचान् रक्तभोजनान् । (४।१)

कृपश्चिछेद पार्थस्य शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (४।२)

ततः पार्थश्च संक्रुद्धश्चित्रान्मार्गान् प्रदर्शयन् । (५।१)

दिशः संछादयन् बाणैः प्रदिशश्च महारथः ॥ (५।२)

एकच्छायम् इवाकाशं प्रकुर्वन् सर्वतः प्रभुः । (६।१)

प्रच्छादयद् अमेयात्मा पार्थः शरशतैः कृपम् ॥ (६।२)

स शरैर् अर्पितः क्रुद्धः शितैर् अग्निशिखोपमैः । (७।१)

तूर्णं शरसहस्रेण पार्थम् अप्रतिमौजसम् । (७।२)

अर्पयित्वा महात्मानं ननाद समरे कृपः ॥ (७।३)

ततः कनकपुङ्खाग्रैर् वीरः संनतपर्वभिः । (८।१)

त्वरन् गाण्डीवनिर्मुक्तैर् अर्जुनस्तस्य वाजिनः । (८।२)

चतुर्भिश्चतुरस्तीक्ष्णैर् अविध्यत् परमेषुभिः ॥ (८।३)

ते हया निशितैर् विद्धा ज्वलद्भिर् इव पन्नगैः । (९।१)

उत्पेतुः सहसा सर्वे कृपः स्थानाद् अथाच्यवत् ॥ (९।२)

च्युतं तु गौतमं स्थानात् समीक्ष्य कुरुनन्दनः । (१०।१)

नाविध्यत् परवीरघ्नो रक्षमाणो ऽस्य गौरवम् ॥ (१०।२)

स तु लब्ध्वा पुनः स्थानं गौतमः सव्यसाचिनम् । (११।१)

विव्याध दशभिर् बाणैस्त्वरितः कङ्कपत्त्रिभिः ॥ (११।२)

ततः पार्थो धनुस्तस्य भल्लेन निशितेन च । (१२।१)

चिछेदैकेन भूयश्च हस्ताच्चापम् अथाहरत् ॥ (१२।२)

अथास्य कवचं बाणैर् निशितैर् मर्मभेदिभिः । (१३।१)

व्यधमन्न च पार्थो ऽस्य शरीरम् अवपीडयत् ॥ (१३।२)

तस्य निर्मुच्यमानस्य कवचात् काय आबभौ । (१४।१)

समये मुच्यमानस्य सर्पस्येव तनुर् यथा ॥ (१४।२)

छिन्ने धनुषि पार्थेन सो ऽन्यद् आदाय कार्मुकम् । (१५।१)

चकार गौतमः सज्यं तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (१५।२)

स तद् अप्यस्य कौन्तेयश्चिछेद नतपर्वणा । (१६।१)

एवम् अन्यानि चापानि बहूनि कृतहस्तवत् । (१६।२)

शारद्वतस्य चिछेद पाण्डवः परवीरहा ॥ (१६।३)

स छिन्नधनुर् आदाय अथ शक्तिं प्रतापवान् । (१७।१)

प्राहिणोत् पाण्डुपुत्राय प्रदीप्ताम् अशनीम् इव ॥ (१७।२)

ताम् अर्जुनस् तदायान्तीं शक्तिं हेमविभूषिताम् । (१८।१)

वियद्गतां महोल्काभां चिछेद दशभिः शरैः । (१८।२)

सापतद् दशधा छिन्ना भूमौ पार्थेन धीमता ॥ (१८।३)

युगमध्ये तु भल्लैस्तु ततः स सधनुः कृपः । (१९।१)

तम् आशु निशितैः पार्थं बिभेद दशभिः शरैः ॥ (१९।२)

ततः पार्थो महातेजा विशिखान् अग्नितेजसः । (२०।१)

चिक्षेप समरे क्रुद्धस्त्रयोदश शिलाशितान् ॥ (२०।२)

अथास्य युगम् एकेन चतुर्भिश्चतुरो हयान् । (२१।१)

षष्ठेन च शिरः कायाच्छरेण रथसारथेः ॥ (२१।२)

त्रिभिस्त्रिवेणुं समरे द्वाभ्याम् अक्षौ महाबलः । (२२।१)

द्वादशेन तु भल्लेन चकर्तास्य ध्वजं तथा ॥ (२२।२)

ततो वज्रनिकाशेन फल्गुनः प्रहसन्न् इव । (२३।१)

त्रयोदशेनेन्द्रसमः कृपं वक्षस्यताडयत् ॥ (२३।२)

स छिन्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः । (२४।१)

गदापाणिर् अवप्लुत्य तूर्णं चिक्षेप तां गदाम् ॥ (२४।२)

सा तु मुक्ता गदा गुर्वी कृपेण सुपरिष्कृता । (२५।१)

अर्जुनेन शरैर् नुन्ना प्रतिमार्गम् अथागमत् ॥ (२५।२)

ततो योधाः परीप्सन्तः शारद्वतम् अमर्षणम् । (२६।१)

सर्वतः समरे पार्थं शरवर्षैर् अवाकिरन् ॥ (२६।२)

ततो विराटस्य सुतः सव्यम् आवृत्य वाजिनः । (२७।१)

यमकं मण्डलं कृत्वा तान् योधान् प्रत्यवारयत् ॥ (२७।२)

ततः कृपम् उपादाय विरथं ते नरर्षभाः । (२८।१)

अपाजह्रुर् महावेगाः कुन्तीपुत्राद् धनंजयात् ॥ (२८।२)