धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

प्रोक्तस् त्वया पूर्वम् एव प्रवीरो लोकविश्रुतः । (१।२)

न त्व् अस्य कर्म संग्रामे त्वया संजय कीर्तितम् ॥ (१।३)

तस्य विस्तरतो ब्रूहि प्रवीरस्याद्य विक्रमम् । (२।१)

शिक्षां प्रभावं वीर्यं च प्रमाणं दर्पम् एव च ॥ (२।२)

संजय उवाच । (३।१)

द्रोणभीष्मकृपद्रौणिकर्णार्जुनजनार्दनान् । (३।२)

समाप्तविद्यान् धनुषि श्रेष्ठान् यान् मन्यसे युधि ॥ (३।३)

तुल्यता कर्णभीष्माभ्याम् आत्मनो येन दृश्यते । (४।१)

वासुदेवार्जुनाभ्यां च न्यूनतां नात्मनीच्छति ॥ (४।२)

स पाण्ड्यो नृपतिश्रेष्ठः सर्वशस्त्रभृतां वरः । (५।१)

कर्णस्यानीकम् अवधीत् परिभूत इवान्तकः ॥ (५।२)

तद् उदीर्णरथाश्वं च पत्तिप्रवरकुञ्जरम् । (६।१)

कुलालचक्रवद् भ्रान्तं पाण्ड्येनाधिष्ठितं बलम् ॥ (६।२)

व्यश्वसूतध्वजरथान् विप्रविद्धायुधान् रिपून् । (७।१)

सम्यग् अस्तैः शरैः पाण्ड्यो वायुर् मेघान् इवाक्षिपत् ॥ (७।२)

द्विरदान् प्रहतप्रोथान् विपताकध्वजायुधान् । (८।१)

सपादरक्षान् अवधीद् वज्रेणारीन् इवारिहा ॥ (८।२)

सशक्तिप्रासतूणीरान् अश्वारोहान् हयान् अपि । (९।१)

पुलिन्दखशबाह्लीकान् निषादान् ध्रकतङ्गणान् ॥ (९।२)

दाक्षिणात्यांश् च भोजांश् च क्रूरान् संग्रामकर्कशान् । (१०।१)

विशस्त्रकवचान् बाणैः कृत्वा पाण्ड्यो ऽकरोद् व्यसून् ॥ (१०।२)

चतुरङ्गं बलं बाणैर् निघ्नन्तं पाण्ड्यम् आहवे । (११।१)

दृष्ट्वा द्रौणिर् असंभ्रान्तम् असंभ्रान्ततरो ऽभ्ययात् ॥ (११।२)

आभाष्य चैनं मधुरम् अभिनृत्यन्न् अभीतवत् । (१२।१)

प्राह प्रहरतां श्रेष्ठः स्मितपूर्वं समाह्वयन् ॥ (१२।२)

राजन् कमलपत्राक्ष प्रधानायुधवाहन । (१३।१)

वज्रसंहननप्रख्य प्रधानबलपौरुष ॥ (१३।२)

मुष्टिश्लिष्टायुधाभ्यां च व्यायताभ्यां महद् धनुः । (१४।१)

दोर्भ्यां विस्फारयन् भासि महाजलदवद् भृशम् ॥ (१४।२)

शरवर्षैर् महावेगैर् अमित्रान् अभिवर्षतः । (१५।१)

मद् अन्यं नानुपश्यामि प्रतिवीरं तवाहवे ॥ (१५।२)

रथद्विरदपत्त्यश्वान् एकः प्रमथसे बहून् । (१६।१)

मृगसंघान् इवारण्ये विभीर् भीमबलो हरिः ॥ (१६।२)

महता रथघोषेण दिवं भूमिं च नादयन् । (१७।१)

वर्षान्ते सस्यहा पीथो भाभिर् आपूरयन्न् इव ॥ (१७।२)

संस्पृशानः शरांस् तीक्ष्णांस् तूणाद् आशीविषोपमान् । (१८।१)

मयैवैकेन युध्यस्व त्र्यम्बकेणान्धको यथा ॥ (१८।२)

एवम् उक्तस् तथेत्य् उक्त्वा प्रहरेति च ताडितः । (१९।१)

कर्णिना द्रोणतनयं विव्याध मलयध्वजः ॥ (१९।२)

मर्मभेदिभिर् अत्युग्रैर् बाणैर् अग्निशिखोपमैः । (२०।१)

स्मयन्न् अभ्यहनद् द्रौणिः पाण्ड्यम् आचार्यसत्तमः ॥ (२०।२)

ततो नवापरांस् तीक्ष्णान् नाराचान् कङ्कवाससः । (२१।१)

गत्या दशम्या संयुक्तान् अश्वत्थामा व्यवासृजत् ॥ (२१।२)

तेषां पञ्चाच्छिनत् पाण्ड्यः पञ्चभिर् निशितैः शरैः । (२२।१)

चत्वारो ऽभ्याहनन् वाहान् आशु ते व्यसवो ऽभवन् ॥ (२२।२)

अथ द्रोणसुतस्येषूंस् तांश् छित्त्वा निशितैः शरैः । (२३।१)

धनुर्ज्यां विततां पाण्ड्यश् चिछेदादित्यवर्चसः ॥ (२३।२)

विज्यं धनुर् अथाधिज्यं कृत्वा द्रौणिर् अमित्रहा । (२४।१)

ततः शरसहस्राणि प्रेषयामास पाण्ड्यतः । (२४।२)

इषुसंबाधम् आकाशम् अकरोद् दिश एव च ॥ (२४।३)

ततस् तान् अस्यतः सर्वान् द्रौणेर् बाणान् महात्मनः । (२५।१)

जानानो ऽप्य् अक्षयान् पाण्ड्यो ऽशातयत् पुरुषर्षभः ॥ (२५।२)

प्रहितांस् तान् प्रयत्नेन छित्त्वा द्रौणेर् इषून् अरिः । (२६।१)

चक्ररक्षौ ततस् तस्य प्राणुदन् निशितैः शरैः ॥ (२६।२)

अथारेर् लाघवं दृष्ट्वा मण्डलीकृतकार्मुकः । (२७।१)

प्रास्यद् द्रोणसुतो बाणान् वृष्टिं पूषानुजो यथा ॥ (२७।२)

अष्टाव् अष्टगवान्य् ऊहुः शकटानि यद् आयुधम् । (२८।१)

अह्नस् तद् अष्टभागेन द्रौणिश् चिक्षेप मारिष ॥ (२८।२)

तम् अन्तकम् इव क्रुद्धम् अन्तकालान्तकोपमम् । (२९।१)

ये ये ददृशिरे तत्र विसंज्ञाः प्रायशो ऽभवन् ॥ (२९।२)

पर्जन्य इव घर्मान्ते वृष्ट्या साद्रिद्रुमां महीम् । (३०।१)

आचार्यपुत्रस् तां सेनां बाणवृष्ट्याभ्यवीवृषत् ॥ (३०।२)

द्रौणिपर्जन्यमुक्तां तां बाणवृष्टिं सुदुःसहाम् । (३१।१)

वायव्यास्त्रेण स क्षिप्रं रुद्ध्वा पाण्ड्यानिलो ऽनदत् ॥ (३१।२)

तस्य नानदतः केतुं चन्दनागुरुभूषितम् । (३२।१)

मलयप्रतिमं द्रौणिश् छित्त्वाश्वांश् चतुरो ऽहनत् ॥ (३२।२)

सूतम् एकेषुणा हत्वा महाजलदनिस्वनम् । (३३।१)

धनुश् छित्त्वार्धचन्द्रेण व्यधमत् तिलशो रथम् ॥ (३३।२)

अस्त्रैर् अस्त्राणि संवार्य छित्त्वा सर्वायुधानि च । (३४।१)

प्राप्तम् अप्य् अहितं द्रौणिर् न जघान रणेप्सया ॥ (३४।२)

हतेश्वरो दन्तिवरः सुकल्पितस् त्वराभिसृष्टः प्रतिशर्मगो बली । (३५।१)

तम् अध्यतिष्ठन् मलयेश्वरो महान् यथाद्रिशृङ्गं हरिर् उन्नदंस् तथा ॥ (३५।२)

स तोमरं भास्कररश्मिसंनिभं बलास्त्रसर्गोत्तमयत्नमन्युभिः । (३६।१)

ससर्ज शीघ्रं प्रतिपीडयन् गजं गुरोः सुतायाद्रिपतीश्वरो नदन् ॥ (३६।२)

मणिप्रतानोत्तमवज्रहाटकैर् अलंकृतं चांशुकमाल्यमौक्तिकैः । (३७।१)

हतो ऽस्य् असाव् इत्य् असकृन् मुदा नदन् पराभिनद् द्रौणिवराङ्गभूषणम् ॥ (३७।२)

तद् अर्कचन्द्रग्रहपावकत्विषं भृशाभिघातात् पतितं विचूर्णितम् । (३८।१)

महेन्द्रवज्राभिहतं महावनं यथाद्रिशृङ्गं धरणीतले तथा ॥ (३८।२)

ततः प्रजज्वाल परेण मन्युना पदाहतो नागपतिर् यथा तथा । (३९।१)

समादधे चान्तकदण्डसंनिभान् इषून् अमित्रान्तकरांश् चतुर्दश ॥ (३९।२)

द्विपस्य पादाग्रकरान् स पञ्चभिर् नृपस्य बाहू च शिरो ऽथ च त्रिभिः । (४०।१)

जघान षड्भिः षड् ऋतूत्तमत्विषः स पाण्ड्यराजानुचरान् महारथान् ॥ (४०।२)

सुदीर्घवृत्तौ वरचन्दनोक्षितौ सुवर्णमुक्तामणिवज्रभूषितौ । (४१।१)

भुजौ धरायां पतितौ नृपस्य तौ विवेष्टतुस् तार्क्ष्यहताव् इवोरगौ ॥ (४१।२)

शिरश् च तत् पूर्णशशिप्रभाननं सरोषताम्रायतनेत्रम् उन्नसम् । (४२।१)

क्षितौ विबभ्राज पतत् सकुण्डलं विशाखयोर् मध्यगतः शशी यथा ॥ (४२।२)

समाप्तविद्यं तु गुरोः सुतं नृपः समाप्तकर्माणम् उपेत्य ते सुतः । (४३।१)

सुहृद्वृतो ऽत्यर्थम् अपूजयन् मुदा जिते बलौ विष्णुम् इवामरेश्वरः ॥ (४३।२)