सूत उवाच । (१।१)

सम्प्रहृष्टास्ततो नागा जलधाराप्लुतास्तदा । (१।२)

सुपर्णेनोह्यमानास्ते जग्मुस्तं देशम् आशु वै । (१।३)

तं द्वीपं मकरावासं विहितं विश्वकर्मणा । (१।४)

इन्द्रतुल्यबला घोरं ददृशुः सर्वम् आयतम् । (१।५)

सुपर्णसहिताः सर्पाः काननं च मनोरमम् । (१।६)

सागराम्बुपरिक्षिप्तं पक्षिसंघनिनादितम् ॥ (१।७)

विचित्रफलपुष्पाभिर् वनराजिभिर् आवृतम् । (२।१)

भवनैर् आवृतं रम्यैस्तथा पद्माकरैर् अपि ॥ (२।२)

प्रसन्नसलिलैश्चापि ह्रदैश्चित्रैर् विभूषितम् । (३।१)

दिव्यगन्धवहैः पुण्यैर् मारुतैर् उपवीजितम् ॥ (३।२)

उपजिघ्रद्भिर् आकाशं वृक्षैर् मलयजैर् अपि । (४।१)

शोभितं पुष्पवर्षाणि मुञ्चद्भिर् मारुतोद्धुतैः । (४।२)

वायुविक्षिप्तकुसुमैस्तथान्यैर् अपि पादपैः ॥ (४।३)

किरद्भिर् इव तत्रस्थान् नागान् पुष्पाम्बुवृष्टिभिः । (५।१)

मनःसंहर्षणं पुण्यं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम् । (५।२)

मत्तभ्रमरसंघुष्टं मनोज्ञाकृतिदर्शनम् । (५।३)

रमणीयं शिवं पुण्यं सर्वैर् जनमनोहरैः । (५।४)

नानापक्षिरुतं रम्यं कद्रूपुत्रप्रहर्षणम् ॥ (५।५)

तत् ते वनं समासाद्य विजह्रुः पन्नगा मुदा । (६।१)

अब्रुवंश्च महावीर्यं सुपर्णं पतगोत्तमम् ॥ (६।२)

वहास्मान् अपरं द्वीपं सुरम्यं विपुलोदकम् । (७।१)

त्वं हि देशान् बहून् रम्यान् पतन् पश्यसि खेचर ॥ (७।२)

स विचिन्त्याब्रवीत् पक्षी मातरं विनतां तदा । (८।१)

किं कारणं मया मातः कर्तव्यं सर्पभाषितम् । (८।२)

किमर्थं च वयं सर्पान् वहामो दुर्बलाधमान् । (८।३)

एवम् उक्तस्तदा तेन विनता प्राह खेचरम् । (८।४)

पुत्रं सर्वगुणोपेतं महावीर्यबलाचलम् ॥ (८।५)

विनतोवाच । (९।१)

दासीभूतास्म्यनार्याया भगिन्याः पतगोत्तम । (९।२)

पणं वितथम् आस्थाय सर्पैर् उपधिना कृतम् ॥ (९।३)

सूत उवाच । (१०।१)

तस्मिंस्तु कथिते मात्रा कारणे गगनेचरः । (१०।२)

उवाच वचनं सर्पांस्तेन दुःखेन दुःखितः ॥ (१०।३)

किम् आहृत्य विदित्वा वा किं वा कृत्वेह पौरुषम् । (११।१)

दास्याद् वो विप्रमुच्येयं सत्यं शंसत लेलिहाः ॥ (११।२)

श्रुत्वा तम् अब्रुवन् सर्पा आहरामृतम् ओजसा । (१२।१)

ततो दास्याद् विप्रमोक्षो भविता तव खेचर ॥ (१२।२)