वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततो ययुर् दारुकः केशवश्च बभ्रुश्च रामस्य पदं पतन्तः । (१।२)

अथापश्यन् रामम् अनन्तवीर्यं वृक्षे स्थितं चिन्तयानं विविक्ते ॥ (१।३)

ततः समासाद्य महानुभावः कृष्णस्तदा दारुकम् अन्वशासत् । (२।१)

गत्वा कुरूञ्शीघ्रम् इमं महान्तं पार्थाय शंसस्व वधं यदूनाम् ॥ (२।२)

ततो ऽर्जुनः क्षिप्रम् इहोपयातु श्रुत्वा मृतान् यादवान् ब्रह्मशापात् । (३।१)

इत्येवम् उक्तः स ययौ रथेन कुरूंस्तदा दारुको नष्टचेताः ॥ (३।२)

ततो गते दारुके केशवो ऽथ दृष्ट्वान्तिके बभ्रुम् उवाच वाक्यम् । (४।१)

स्त्रियो भवान् रक्षतु यातु शीघ्रं नैता हिंस्युर् दस्यवो वित्तलोभात् ॥ (४।२)

स प्रस्थितः केशवेनानुशिष्टो मदातुरो ज्ञातिवधार्दितश्च । (५।१)

तं वै यान्तं संनिधौ केशवस्य त्वरन्तम् एकं सहसैव बभ्रुम् । (५।२)

ब्रह्मानुशप्तम् अवधीन्महद् वै कूटोन्मुक्तं मुसलं लुब्धकस्य ॥ (५।३)

ततो दृष्ट्वा निहतं बभ्रुम् आह कृष्णो वाक्यं भ्रातरम् अग्रजं तु । (६।१)

इहैव त्वं मां प्रतीक्षस्व राम यावत् स्त्रियो ज्ञातिवशाः करोमि ॥ (६।२)

ततः पुरीं द्वारवतीं प्रविश्य जनार्दनः पितरं प्राह वाक्यम् । (७।१)

स्त्रियो भवान् रक्षतु नः समग्रा धनंजयस्यागमनं प्रतीक्षन् । (७।२)

रामो वनान्ते प्रतिपालयन्माम् आस्ते ऽद्याहं तेन समागमिष्ये ॥ (७।३)

दृष्टं मयेदं निधनं यदूनां राज्ञां च पूर्वं कुरुपुंगवानाम् । (८।१)

नाहं विना यदुभिर् यादवानां पुरीम् इमां द्रष्टुम् इहाद्य शक्तः ॥ (८।२)

तपश्चरिष्यामि निबोध तन्मे रामेण सार्धं वनम् अभ्युपेत्य । (९।१)

इतीदम् उक्त्वा शिरसास्य पादौ संस्पृश्य कृष्णस्त्वरितो जगाम ॥ (९।२)

ततो महान्निनदः प्रादुरासीत् सस्त्रीकुमारस्य पुरस्य तस्य । (१०।१)

अथाब्रवीत् केशवः संनिवर्त्य शब्दं श्रुत्वा योषितां क्रोशतीनाम् ॥ (१०।२)

पुरीम् इमाम् एष्यति सव्यसाची स वो दुःखान्मोचयिता नराग्र्यः । (११।१)

ततो गत्वा केशवस्तं ददर्श रामं वने स्थितम् एकं विविक्ते ॥ (११।२)

अथापश्यद् योगयुक्तस्य तस्य नागं मुखान्निःसरन्तं महान्तम् । (१२।१)

श्वेतं ययौ स ततः प्रेक्ष्यमाणो महार्णवो येन महानुभावः ॥ (१२।२)

सहस्रशीर्षः पर्वताभोगवर्ष्मा रक्ताननः स्वां तनुं तां विमुच्य । (१३।१)

सम्यक् च तं सागरः प्रत्यगृह्णान् नागा दिव्याः सरितश्चैव पुण्याः ॥ (१३।२)

कर्कोटको वासुकिस्तक्षकश्च पृथुश्रवा वरुणः कुञ्जरश्च । (१४।१)

मिश्री शङ्खः कुमुदः पुण्डरीकस् तथा नागो धृतराष्ट्रो महात्मा ॥ (१४।२)

ह्रादः क्राथः शितिकण्ठो ऽग्रतेजास् तथा नागौ चक्रमन्दातिषण्डौ । (१५।१)

नागश्रेष्ठो दुर्मुखश्चाम्बरीषः स्वयं राजा वरुणश्चापि राजन् । (१५।२)

प्रत्युद्गम्य स्वागतेनाभ्यनन्दंस् ते ऽपूजयंश्चार्घ्यपाद्यक्रियाभिः ॥ (१५।३)

ततो गते भ्रातरि वासुदेवो जानन् सर्वा गतयो दिव्यदृष्टिः । (१६।१)

वने शून्ये विचरंश्चिन्तयानो भूमौ ततः संविवेशाग्र्यतेजाः ॥ (१६।२)

सर्वं हि तेन प्राक् तदा वित्तम् आसीद् गान्धार्या यद् वाक्यम् उक्तः स पूर्वम् । (१७।१)

दुर्वाससा पायसोच्छिष्टलिप्ते यच्चाप्युक्तं तच्च सस्मार कृष्णः ॥ (१७।२)

स चिन्तयानो ऽन्धकवृष्णिनाशं कुरुक्षयं चैव महानुभावः । (१८।१)

मेने ततः संक्रमणस्य कालं ततश्चकारेन्द्रियसंनिरोधम् ॥ (१८।२)

स संनिरुद्धेन्द्रियवाङ्मनास्तु शिश्ये महायोगम् उपेत्य कृष्णः । (१९।१)

जराथ तं देशम् उपाजगाम लुब्धस्तदानीं मृगलिप्सुर् उग्रः ॥ (१९।२)

स केशवं योगयुक्तं शयानं मृगाशङ्की लुब्धकः सायकेन । (२०।१)

जराविध्यत् पादतले त्वरावांस् तं चाभितस्तज्जिघृक्षुर् जगाम । (२०।२)

अथापश्यत् पुरुषं योगयुक्तं पीताम्बरं लुब्धको ऽनेकबाहुम् ॥ (२०।३)

मत्वात्मानम् अपराद्धं स तस्य जग्राह पादौ शिरसा चार्तरूपः । (२१।१)

आश्वासयत् तं महात्मा तदानीं गच्छन्न् ऊर्ध्वं रोदसी व्याप्य लक्ष्म्या ॥ (२१।२)

दिवं प्राप्तं वासवो ऽथाश्विनौ च रुद्रादित्या वसवश्चाथ विश्वे । (२२।१)

प्रत्युद्ययुर् मुनयश्चापि सिद्धा गन्धर्वमुख्याश्च सहाप्सरोभिः ॥ (२२।२)

ततो राजन् भगवान् उग्रतेजा नारायणः प्रभवश्चाव्ययश्च । (२३।१)

योगाचार्यो रोदसी व्याप्य लक्ष्म्या स्थानं प्राप स्वं महात्माप्रमेयम् ॥ (२३।२)

ततो देवैर् ऋषिभिश्चापि कृष्णः समागतश्चारणैश्चैव राजन् । (२४।१)

गन्धर्वाग्र्यैर् अप्सरोभिर् वराभिः सिद्धैः साध्यैश्चानतैः पूज्यमानः ॥ (२४।२)

ते वै देवाः प्रत्यनन्दन्त राजन् मुनिश्रेष्ठा वाग्भिर् आनर्चुर् ईशम् । (२५।१)

गन्धर्वाश्चाप्युपतस्थुः स्तुवन्तः प्रीत्या चैनं पुरुहूतो ऽभ्यनन्दत् ॥ (२५।२)