द्रोण उवाच । (१।१)

मन्त्राय समुपानीतैर् धृतराष्ट्रहितैर् नृप । (१।२)

धर्म्यं पथ्यं यशस्यं च वाच्यम् इत्यनुशुश्रुमः ॥ (१।३)

ममाप्येषा मतिस्तात या भीष्मस्य महात्मनः । (२।१)

संविभज्यास्तु कौन्तेया धर्म एष सनातनः ॥ (२।२)

प्रेष्यतां द्रुपदायाशु नरः कश्चित् प्रियंवदः । (३।१)

बहुलं रत्नम् आदाय तेषाम् अर्थाय भारत ॥ (३।२)

मिथः कृत्यं च तस्मै स आदाय बहु गच्छतु । (४।१)

वृद्धिं च परमां ब्रूयात् तत्संयोगोद्भवां तथा ॥ (४।२)

संप्रीयमाणं त्वां ब्रूयाद् राजन् दुर्योधनं तथा । (५।१)

असकृद् द्रुपदे चैव धृष्टद्युम्ने च भारत ॥ (५।२)

उचितत्वं प्रियत्वं च योगस्यापि च वर्णयेत् । (६।१)

पुनः पुनश्च कौन्तेयान् माद्रीपुत्रौ च सान्त्वयन् ॥ (६।२)

हिरण्मयानि शुभ्राणि बहून्याभरणानि च । (७।१)

वचनात् तव राजेन्द्र द्रौपद्याः सम्प्रयच्छतु ॥ (७।२)

तथा द्रुपदपुत्राणां सर्वेषां भरतर्षभ । (८।१)

पाण्डवानां च सर्वेषां कुन्त्या युक्तानि यानि च । (८।२)

दत्त्वा तानि महार्हाणि पाण्डवान् संप्रहर्षय ॥ (८।३)

एवं सान्त्वसमायुक्तं द्रुपदं पाण्डवैः सह । (९।१)

उक्त्वाथानन्तरं ब्रूयात् तेषाम् आगमनं प्रति । (९।२)

संधीयतां यथाबुद्धिस्तत्त्ववेत्तृविदां वरः ॥ (९।३)

अनुज्ञातेषु वीरेषु बलं गच्छतु शोभनम् । (१०।१)

दुःशासनो विकर्णश्च पाण्डवान् आनयन्त्विह ॥ (१०।२)

ततस्ते पार्थिवश्रेष्ठ पूज्यमानाः सदा त्वया । (११।१)

प्रकृतीनाम् अनुमते पदे स्थास्यन्ति पैतृके ॥ (११।२)

एवं तव महाराज तेषु पुत्रेषु चैव ह । (१२।१)

वृत्तम् औपयिकं मन्ये भीष्मेण सह भारत ॥ (१२।२)

कर्ण उवाच । (१३।१)

योजितावर्थमानाभ्यां सर्वकार्येष्वनन्तरौ । (१३।२)

न मन्त्रयेतां त्वच्छ्रेयः किम् अद्भुततरं ततः ॥ (१३।३)

दुष्टेन मनसा यो वै प्रच्छन्नेनान्तरात्मना । (१४।१)

ब्रूयान् निःश्रेयसं नाम कथं कुर्यात् सतां मतम् ॥ (१४।२)

न मित्राण्यर्थकृच्छ्रेषु श्रेयसे वेतराय वा । (१५।१)

विधिपूर्वं हि सर्वस्य दुःखं वा यदि वा सुखम् ॥ (१५।२)

कृतप्रज्ञो ऽकृतप्रज्ञो बालो वृद्धश्च मानवः । (१६।१)

ससहायो ऽसहायश्च सर्वं सर्वत्र विन्दति ॥ (१६।२)

श्रूयते हि पुरा कश्चिद् अम्बुवीच इति श्रुतः । (१७।१)

आसीद् राजगृहे राजा मागधानां महीक्षिताम् ॥ (१७।२)

स हीनः करणैः सर्वैर् उच्छ्वासपरमो नृपः । (१८।१)

अमात्यसंस्थः कार्येषु सर्वेष्वेवाभवत् तदा । (१८।२)

तस्यामात्या बभूवुस्ते अन्योन्यसहितास्तदा ॥ (१८।३)

तस्यामात्यो महाकर्णिर् बभूवैकेश्वरः पुरा । (१९।१)

स लब्धबलम् आत्मानं मन्यमानो ऽवमन्यते ॥ (१९।२)

स राज्ञ उपभोग्यानि स्त्रियो रत्नधनानि च । (२०।१)

आददे सर्वशो मूढ ऐश्वर्यं च स्वयं तदा ॥ (२०।२)

तद् आदाय च लुब्धस्य लाभाल्लोभो व्यवर्धत । (२१।१)

तथा हि सर्वम् आदाय राज्यम् अस्य जिहीर्षति ॥ (२१।२)

हीनस्य करणैः सर्वैर् उच्छ्वासपरमस्य च । (२२।१)

यतमानो ऽपि तद् राज्यं न शशाकेति नः श्रुतम् ॥ (२२।२)

किम् अन्यद् विहितान् नूनं तस्य सा पुरुषेन्द्रता । (२३।१)

यत् तस्य राज्यं सामात्यो न शक्नोत्यभिवर्धितुम् । (२३।२)

यदि ते विहितं राज्यं भविष्यति विशां पते ॥ (२३।३)

मिषतः सर्वलोकस्य स्थास्यते त्वयि तद् ध्रुवम् । (२४।१)

अतो ऽन्यथा चेद् विहितं यतमानो न लप्स्यसे ॥ (२४।२)

एवं विद्वन्न् उपादत्स्व मन्त्रिणां साध्वसाधुताम् । (२५।१)

दुष्टानां चैव बोद्धव्यम् अदुष्टानां च भाषितम् ॥ (२५।२)

द्रोण उवाच । (२६।१)

विद्म ते भावदोषेण यदर्थम् इदम् उच्यते । (२६।२)

दुष्टः पाण्डवहेतोस्त्वं दोषं ख्यापयसे हि नः ॥ (२६।३)

हितं तु परमं कर्ण ब्रवीमि कुरुवर्धनम् । (२७।१)

अथ त्वं मन्यसे दुष्टं ब्रूहि यत् परमं हितम् ॥ (२७।२)

अतो ऽन्यथा चेत् क्रियते यद् ब्रवीमि परं हितम् । (२८।१)

कुरवो विनशिष्यन्ति नचिरेणेति मे मतिः ॥ (२८।२)