वैशंपायन उवाच । (१।१)

अथापरो ऽदृश्यत पाण्डवः प्रभुर् विराटराज्ञस्तुरगान् समीक्षतः । (१।२)

तम् आपतन्तं ददृशे पृथग्जनो विमुक्तम् अभ्राद् इव सूर्यमण्डलम् ॥ (१।३)

स वै हयान् ऐक्षत तांस्ततस्ततः समीक्षमाणं च ददर्श मत्स्यराट् । (२।१)

ततो ऽब्रवीत् तान् अनुगान् अमित्रहा कुतो ऽयम् आयाति नरो ऽमरप्रभः ॥ (२।२)

अयं हयान् वीक्षति मामकान् दृढं ध्रुवं हयज्ञो भविता विचक्षणः । (३।१)

प्रवेश्यताम् एष समीपम् आशु मे विभाति वीरो हि यथामरस्तथा ॥ (३।२)

अभ्येत्य राजानम् अमित्रहाब्रवीज् जयो ऽस्तु ते पार्थिव भद्रम् अस्तु च । (४।१)

हयेषु युक्तो नृप संमतः सदा तवाश्वसूतो निपुणो भवाम्यहम् ॥ (४।२)

विराट उवाच । (५।१)

ददामि यानानि धनं निवेशनं ममाश्वसूतो भवितुं त्वम् अर्हसि । (५।२)

कुतो ऽसि कस्यासि कथं त्वम् आगतः प्रब्रूहि शिल्पं तव विद्यते च यत् ॥ (५।३)

नकुल उवाच । (६।१)

पञ्चानां पाण्डुपुत्राणां ज्येष्ठो राजा युधिष्ठिरः । (६।२)

तेनाहम् अश्वेषु पुरा प्रकृतः शत्रुकर्शन ॥ (६।३)

अश्वानां प्रकृतिं वेद्मि विनयं चापि सर्वशः । (७।१)

दुष्टानां प्रतिपत्तिं च कृत्स्नं चैव चिकित्सितम् ॥ (७।२)

न कातरं स्यान्मम जातु वाहनं न मे ऽस्ति दुष्टा वडवा कुतो हयाः । (८।१)

जनस्तु माम् आह स चापि पाण्डवो युधिष्ठिरो ग्रन्थिकम् एव नामतः ॥ (८।२)

विराट उवाच । (९।१)

यद् अस्ति किंचिन्मम वाजिवाहनं तद् अस्तु सर्वं त्वदधीनम् अद्य वै । (९।२)

ये चापि केचिन्मम वाजियोजकास् त्वदाश्रयाः सारथयश्च सन्तु मे ॥ (९।३)

इदं तवेष्टं यदि वै सुरोपम ब्रवीहि यत् ते प्रसमीक्षितं वसु । (१०।१)

न ते ऽनुरूपं हयकर्म विद्यते प्रभासि राजेव हि संमतो मम ॥ (१०।२)

युधिष्ठिरस्येव हि दर्शनेन मे समं तवेदं प्रियदर्श दर्शनम् । (११।१)

कथं तु भृत्यैः स विनाकृतो वने वसत्यनिन्द्यो रमते च पाण्डवः ॥ (११।२)

वैशंपायन उवाच । (१२।१)

तथा स गन्धर्ववरोपमो युवा विराटराज्ञा मुदितेन पूजितः । (१२।२)

न चैनम् अन्ये ऽपि विदुः कथंचन प्रियाभिरामं विचरन्तम् अन्तरा ॥ (१२।३)

एवं हि मत्स्ये न्यवसन्त पाण्डवा यथाप्रतिज्ञाभिर् अमोघदर्शनाः । (१३।१)

अज्ञातचर्यां व्यचरन् समाहिताः समुद्रनेमीपतयो ऽतिदुःखिताः ॥ (१३।२)