गान्धार्युवाच । (१।१)

आवन्त्यं भीमसेनेन भक्षयन्ति निपातितम् । (१।२)

गृध्रगोमायवः शूरं बहुबन्धुम् अबन्धुवत् ॥ (१।३)

तं पश्य कदनं कृत्वा शत्रूणां मधुसूदन । (२।१)

शयानं वीरशयने रुधिरेण समुक्षितम् ॥ (२।२)

तं सृगालाश्च कङ्काश्च क्रव्यादाश्च पृथग्विधाः । (३।१)

तेन तेन विकर्षन्ति पश्य कालस्य पर्ययम् ॥ (३।२)

शयानं वीरशयने वीरम् आक्रन्दसारिणम् । (४।१)

आवन्त्यम् अभितो नार्यो रुदत्यः पर्युपासते ॥ (४।२)

प्रातिपीयं महेष्वासं हतं भल्लेन बाह्लिकम् । (५।१)

प्रसुप्तम् इव शार्दूलं पश्य कृष्ण मनस्विनम् ॥ (५।२)

अतीव मुखवर्णो ऽस्य निहतस्यापि शोभते । (६।१)

सोमस्येवाभिपूर्णस्य पौर्णमास्यां समुद्यतः ॥ (६।२)

पुत्रशोकाभितप्तेन प्रतिज्ञां परिरक्षता । (७।१)

पाकशासनिना संख्ये वार्द्धक्षत्रिर् निपातितः ॥ (७।२)

एकादश चमूर् जित्वा रक्ष्यमाणं महात्मना । (८।१)

सत्यं चिकीर्षता पश्य हतम् एनं जयद्रथम् ॥ (८।२)

सिन्धुसौवीरभर्तारं दर्पपूर्णं मनस्विनम् । (९।१)

भक्षयन्ति शिवा गृध्रा जनार्दन जयद्रथम् ॥ (९।२)

संरक्ष्यमाणं भार्याभिर् अनुरक्ताभिर् अच्युत । (१०।१)

भषन्तो व्यपकर्षन्ति गहनं निम्नम् अन्तिकात् ॥ (१०।२)

तम् एताः पर्युपासन्ते रक्षमाणा महाभुजम् । (११।१)

सिन्धुसौवीरगान्धारकाम्बोजयवनस्त्रियः ॥ (११।२)

यदा कृष्णाम् उपादाय प्राद्रवत् केकयैः सह । (१२।१)

तदैव वध्यः पाण्डूनां जनार्दन जयद्रथः ॥ (१२।२)

दुःशलां मानयद्भिस्तु यदा मुक्तो जयद्रथः । (१३।१)

कथम् अद्य न तां कृष्ण मानयन्ति स्म ते पुनः ॥ (१३।२)

सैषा मम सुता बाला विलपन्ती सुदुःखिता । (१४।१)

प्रमापयति चात्मानम् आक्रोशति च पाण्डवान् ॥ (१४।२)

किं नु दुःखतरं कृष्ण परं मम भविष्यति । (१५।१)

यत् सुता विधवा बाला स्नुषाश्च निहतेश्वराः ॥ (१५।२)

अहो धिग् दुःशलां पश्य वीतशोकभयाम् इव । (१६।१)

शिरो भर्तुर् अनासाद्य धावमानाम् इतस्ततः ॥ (१६।२)

वारयामास यः सर्वान् पाण्डवान् पुत्रगृद्धिनः । (१७।१)

स हत्वा विपुलाः सेनाः स्वयं मृत्युवशं गतः ॥ (१७।२)

तं मत्तम् इव मातङ्गं वीरं परमदुर्जयम् । (१८।१)

परिवार्य रुदन्त्येताः स्त्रियश्चन्द्रोपमाननाः ॥ (१८।२)