वैशंपायन उवाच । (१।१)

समागतान् वेदविदो राज्ञश्च पृथिवीश्वरान् । (१।२)

दृष्ट्वा युधिष्ठिरो राजा भीमसेनम् अथाब्रवीत् ॥ (१।३)

उपयाता नरव्याघ्रा य इमे जगदीश्वराः । (२।१)

एतेषां क्रियतां पूजा पूजार्हा हि नरेश्वराः ॥ (२।२)

इत्युक्तः स तथा चक्रे नरेन्द्रेण यशस्विना । (३।१)

भीमसेनो महातेजा यमाभ्यां सह भारत ॥ (३।२)

अथाभ्यगच्छद् गोविन्दो वृष्णिभिः सह धर्मजम् । (४।१)

बलदेवं पुरस्कृत्य सर्वप्राणभृतां वरः ॥ (४।२)

युयुधानेन सहितः प्रद्युम्नेन गदेन च । (५।१)

निशठेनाथ साम्बेन तथैव कृतवर्मणा ॥ (५।२)

तेषाम् अपि परां पूजां चक्रे भीमो महाभुजः । (६।१)

विविशुस्ते च वेश्मानि रत्नवन्ति नरर्षभाः ॥ (६।२)

युधिष्ठिरसमीपे तु कथान्ते मधुसूदनः । (७।१)

अर्जुनं कथयामास बहुसंग्रामकर्शितम् ॥ (७।२)

स तं पप्रच्छ कौन्तेयः पुनः पुनर् अरिंदमम् । (८।१)

धर्मराड् भ्रातरं जिष्णुं समाचष्ट जगत्पतिः ॥ (८।२)

आगमद् द्वारकावासी ममाप्तः पुरुषो नृप । (९।१)

यो ऽद्राक्षीत् पाण्डवश्रेष्ठं बहुसंग्रामकर्शितम् ॥ (९।२)

समीपे च महाबाहुम् आचष्ट च मम प्रभो । (१०।१)

कुरु कार्याणि कौन्तेय हयमेधार्थसिद्धये ॥ (१०।२)

इत्युक्तः प्रत्युवाचैनं धर्मराजो युधिष्ठिरः । (११।१)

दिष्ट्या स कुशली जिष्णुर् उपयाति च माधव ॥ (११।२)

तव यत् संदिदेशासौ पाण्डवानां बलाग्रणीः । (१२।१)

तद् आख्यातुम् इहेच्छामि भवता यदुनन्दन ॥ (१२।२)

इत्युक्ते राजशार्दूल वृष्ण्यन्धकपतिस्तदा । (१३।१)

प्रोवाचेदं वचो वाग्मी धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ॥ (१३।२)

इदम् आह महाराज पार्थवाक्यं नरः स माम् । (१४।१)

वाच्यो युधिष्ठिरः कृष्ण काले वाक्यम् इदं मम ॥ (१४।२)

आगमिष्यन्ति राजानः सर्वतः कौरवान् प्रति । (१५।१)

तेषाम् एकैकशः पूजा कार्येत्येतत् क्षमं हि नः ॥ (१५।२)

इत्येतद् वचनाद् राजा विज्ञाप्यो मम मानद । (१६।१)

न तद् आत्ययिकं हि स्याद् यद् अर्घ्यानयने भवेत् ॥ (१६।२)

कर्तुम् अर्हति तद् राजा भवांश्चाप्यनुमन्यताम् । (१७।१)

राजद्वेषाद् विनश्येयुर् नेमा राजन् प्रजाः पुनः ॥ (१७।२)

इदम् अन्यच्च कौन्तेय वचः स पुरुषो ऽब्रवीत् । (१८।१)

धनंजयस्य नृपते तन्मे निगदतः शृणु ॥ (१८।२)

उपयास्यति यज्ञं नो मणिपूरपतिर् नृपः । (१९।१)

पुत्रो मम महातेजा दयितो बभ्रुवाहनः ॥ (१९।२)

तं भवान्मदपेक्षार्थं विधिवत् प्रतिपूजयेत् । (२०।१)

स हि भक्तो ऽनुरक्तश्च मम नित्यम् इति प्रभो ॥ (२०।२)

इत्येतद् वचनं श्रुत्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः । (२१।१)

अभिनन्द्यास्य तद् वाक्यम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (२१।२)