लोमश उवाच । (१।१)

एतच्छ्रुत्वान्तरिक्षाच्च स राजा राजसत्तम । (१।२)

यथोक्तं तच्चकाराथ श्रद्दधद् भरतर्षभ ॥ (१।३)

षष्टिः पुत्रसहस्राणि तस्याप्रतिमतेजसः । (२।१)

रुद्रप्रसादाद् राजर्षेः समजायन्त पार्थिव ॥ (२।२)

ते घोराः क्रूरकर्माण आकाशपरिसर्पिणः । (३।१)

बहुत्वाच्चावजानन्तः सर्वांल्लोकान् सहामरान् ॥ (३।२)

त्रिदशांश्चाप्यबाधन्त तथा गन्धर्वराक्षसान् । (४।१)

सर्वाणि चैव भूतानि शूराः समरशालिनः ॥ (४।२)

वध्यमानास् ततो लोकाः सागरैर् मन्दबुद्धिभिः । (५।१)

ब्रह्माणं शरणं जग्मुः सहिताः सर्वदैवतैः ॥ (५।२)

तान् उवाच महाभागः सर्वलोकपितामहः । (६।१)

गच्छध्वं त्रिदशाः सर्वे लोकैः सार्धं यथागतम् ॥ (६।२)

नातिदीर्घेण कालेन सागराणां क्षयो महान् । (७।१)

भविष्यति महाघोरः स्वकृतैः कर्मभिः सुराः ॥ (७।२)

एवम् उक्तास् ततो देवा लोकाश् च मनुजेश्वर । (८।१)

पितामहम् अनुज्ञाप्य विप्रजग्मुर् यथागतम् ॥ (८।२)

ततः काले बहुतिथे व्यतीते भरतर्षभ । (९।१)

दीक्षितः सगरो राजा हयमेधेन वीर्यवान् । (९।२)

तस्याश्वो व्यचरद् भूमिं पुत्रैः सुपरिरक्षितः ॥ (९।३)

समुद्रं स समासाद्य निस्तोयं भीमदर्शनम् । (१०।१)

रक्ष्यमाणः प्रयत्नेन तत्रैवान्तरधीयत ॥ (१०।२)

ततस् ते सागरास् तात हृतं मत्वा हयोत्तमम् । (११।१)

आगम्य पितुर् आचख्युर् अदृश्यं तुरगं हृतम् । (११।२)

तेनोक्ता दिक्षु सर्वासु सर्वे मार्गत वाजिनम् ॥ (११।३)

ततस् ते पितुर् आज्ञाय दिक्षु सर्वासु तं हयम् । (१२।१)

अमार्गन्त महाराज सर्वं च पृथिवीतलम् ॥ (१२।२)

ततस् ते सागराः सर्वे समुपेत्य परस्परम् । (१३।१)

नाध्यगच्छन्त तुरगम् अश्वहर्तारम् एव च ॥ (१३।२)

आगम्य पितरं चोचुस्ततः प्राञ्जलयो ऽग्रतः । (१४।१)

ससमुद्रवनद्वीपा सनदीनदकन्दरा । (१४।२)

सपर्वतवनोद्देशा निखिलेन मही नृप ॥ (१४।३)

अस्माभिर् विचिता राजञ् शासनात् तव पार्थिव । (१५।१)

न चाश्वम् अधिगच्छामो नाश्वहर्तारम् एव च ॥ (१५।२)

श्रुत्वा तु वचनं तेषां स राजा क्रोधमूर्छितः । (१६।१)

उवाच वचनं सर्वांस् तदा दैववशान्नृप ॥ (१६।२)

अनागमाय गच्छध्वं भूयो मार्गत वाजिनम् । (१७।१)

यज्ञियं तं विना ह्यश्वं नागन्तव्यं हि पुत्रकाः ॥ (१७।२)

प्रतिगृह्य तु संदेशं ततस् ते सगरात्मजाः । (१८।१)

भूय एव महीं कृत्स्नां विचेतुम् उपचक्रमुः ॥ (१८।२)

अथापश्यन्त ते वीराः पृथिवीम् अवदारिताम् । (१९।१)

समासाद्य बिलं तच्च खनन्तः सगरात्मजाः । (१९।२)

कुद्दालैर् ह्रेषुकैश्चैव समुद्रम् अखनंस् तदा ॥ (१९।३)

स खन्यमानः सहितैः सागरैर् वरुणालयः । (२०।१)

अगच्छत् परमाम् आर्तिं दार्यमाणः समन्ततः ॥ (२०।२)

असुरोरगरक्षांसि सत्त्वानि विविधानि च । (२१।१)

आर्तनादम् अकुर्वन्त वध्यमानानि सागरैः ॥ (२१।२)

छिन्नशीर्षा विदेहाश्च भिन्नजान्वस्थिमस्तकाः । (२२।१)

प्राणिनः समदृश्यन्त शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (२२।२)

एवं हि खनतां तेषां समुद्रं मकरालयम् । (२३।१)

व्यतीतः सुमहान् कालो न चाश्वः समदृश्यत ॥ (२३।२)

ततः पूर्वोत्तरे देशे समुद्रस्य महीपते । (२४।१)

विदार्य पातालम् अथ संक्रुद्धाः सगरात्मजाः । (२४।२)

अपश्यन्त हयं तत्र विचरन्तं महीतले ॥ (२४।३)

कपिलं च महात्मानं तेजोराशिम् अनुत्तमम् । (२५।१)

तपसा दीप्यमानं तं ज्वालाभिर् इव पावकम् ॥ (२५।२)