वैशम्पायन उवाच । (१।१)

एतस्मिन्नेव काले तु धृतराष्ट्रस्य वै सखा । (१।२)

सूतो ऽधिरथ इत्येव सदारो जाह्नवीं ययौ ॥ (१।३)

तस्य भार्याभवद् राजन् रूपेणासदृशी भुवि । (२।१)

राधा नाम महाभागा न सा पुत्रम् अविन्दत । (२।२)

अपत्यार्थे परं यत्नम् अकरोच्च विशेषतः ॥ (२।३)

सा ददर्शाथ मञ्जूषाम् उह्यमानां यदृच्छया । (३।१)

दत्तरक्षाप्रतिसराम् अन्वालभनशोभिताम् । (३।२)

ऊर्मीतरंगैर् जाह्नव्याः समानीताम् उपह्वरम् ॥ (३।३)

सा तां कौतूहलात् प्राप्तां ग्राहयामास भामिनी । (४।१)

ततो निवेदयामास सूतस्याधिरथस्य वै ॥ (४।२)

स ताम् उद्धृत्य मञ्जूषाम् उत्सार्य जलम् अन्तिकात् । (५।१)

यन्त्रैर् उद्घाटयामास सो ऽपश्यत् तत्र बालकम् ॥ (५।२)

तरुणादित्यसंकाशं हेमवर्मधरं तथा । (६।१)

मृष्टकुण्डलयुक्तेन वदनेन विराजता ॥ (६।२)

स सूतो भार्यया सार्धं विस्मयोत्फुल्ललोचनः । (७।१)

अङ्कम् आरोप्य तं बालं भार्यां वचनम् अब्रवीत् ॥ (७।२)

इदम् अत्यद्भुतं भीरु यतो जातो ऽस्मि भामिनि । (८।१)

दृष्टवान् देवगर्भो ऽयं मन्ये ऽस्मान् समुपागतः ॥ (८।२)

अनपत्यस्य पुत्रो ऽयं देवैर् दत्तो ध्रुवं मम । (९।१)

इत्युक्त्वा तं ददौ पुत्रं राधायै स महीपते ॥ (९।२)

प्रतिजग्राह तं राधा विधिवद् दिव्यरूपिणम् । (१०।१)

पुत्रं कमलगर्भाभं देवगर्भं श्रिया वृतम् ॥ (१०।२)

पुपोष चैनं विधिवद् ववृधे स च वीर्यवान् । (११।१)

ततः प्रभृति चाप्यन्ये प्राभवन्नौरसाः सुताः ॥ (११।२)

वसुवर्मधरं दृष्ट्वा तं बालं हेमकुण्डलम् । (१२।१)

नामास्य वसुषेणेति ततश्चक्रुर् द्विजातयः ॥ (१२।२)

एवं स सूतपुत्रत्वं जगामामितविक्रमः । (१३।१)

वसुषेण इति ख्यातो वृष इत्येव च प्रभुः ॥ (१३।२)

स ज्येष्ठपुत्रः सूतस्य ववृधे ऽङ्गेषु वीर्यवान् । (१४।१)

चारेण विदितश्चासीत् पृथाया दिव्यवर्मभृत् ॥ (१४।२)

सूतस्त्वधिरथः पुत्रं विवृद्धं समये ततः । (१५।१)

दृष्ट्वा प्रस्थापयामास पुरं वारणसाह्वयम् ॥ (१५।२)

तत्रोपसदनं चक्रे द्रोणस्येष्वस्त्रकर्मणि । (१६।१)

सख्यं दुर्योधनेनैवम् अगच्छत् स च वीर्यवान् ॥ (१६।२)

द्रोणात् कृपाच्च रामाच्च सो ऽस्त्रग्रामं चतुर्विधम् । (१७।१)

लब्ध्वा लोके ऽभवत् ख्यातः परमेष्वासतां गतः ॥ (१७।२)

संधाय धार्तराष्ट्रेण पार्थानां विप्रिये स्थितः । (१८।१)

योद्धुम् आशंसते नित्यं फल्गुनेन महात्मना ॥ (१८।२)

सदा हि तस्य स्पर्धासीद् अर्जुनेन विशां पते । (१९।१)

अर्जुनस्य च कर्णेन यतो दृष्टो बभूव सः ॥ (१९।२)

तं तु कुण्डलिनं दृष्ट्वा वर्मणा च समन्वितम् । (२०।१)

अवध्यं समरे मत्वा पर्यतप्यद् युधिष्ठिरः ॥ (२०।२)

यदा तु कर्णो राजेन्द्र भानुमन्तं दिवाकरम् । (२१।१)

स्तौति मध्यंदिने प्राप्ते प्राञ्जलिः सलिले स्थितः ॥ (२१।२)

तत्रैनम् उपतिष्ठन्ति ब्राह्मणा धनहेतवः । (२२।१)

नादेयं तस्य तत्काले किंचिद् अस्ति द्विजातिषु ॥ (२२।२)

तम् इन्द्रो ब्राह्मणो भूत्वा भिक्षां देहीत्युपस्थितः । (२३।१)

स्वागतं चेति राधेयस्तम् अथ प्रत्यभाषत ॥ (२३।२)