संजय उवाच । (१।१)

तावकास्तु समीक्ष्यैव वृष्ण्यन्धककुरूत्तमौ । (१।२)

प्राग् अत्वरञ् जिघांसन्तस्तथैव विजयः परान् ॥ (१।३)

सुवर्णचित्रैर् वैयाघ्रैः स्वनवद्भिर् महारथैः । (२।१)

दीपयन्तो दिशः सर्वा ज्वलद्भिर् इव पावकैः ॥ (२।२)

रुक्मपृष्ठैश्च दुष्प्रेक्ष्यैः कार्मुकैः पृथिवीपते । (३।१)

कूजद्भिर् अतुलान्नादान् रोषितैर् उरगैर् इव ॥ (३।२)

भूरिश्रवाः शलः कर्णो वृषसेनो जयद्रथः । (४।१)

कृपश्च मद्रराजश्च द्रौणिश्च रथिनां वरः ॥ (४।२)

ते पिबन्त इवाकाशम् अश्वैर् अष्टौ महारथाः । (५।१)

व्यराजयन् दश दिशो वैयाघ्रैर् हेमचन्द्रकैः ॥ (५।२)

ते दंशिताः सुसंरब्धा रथैर् मेघौघनिस्वनैः । (६।१)

समावृण्वन् दिशः सर्वाः पार्थं च विशिखैः शितैः ॥ (६।२)

कौलूतका हयाश्चित्रा वहन्तस्तान्महारथान् । (७।१)

व्यशोभन्त तदा शीघ्रा दीपयन्तो दिशो दश ॥ (७।२)

आजानेयैर् महावेगैर् नानादेशसमुत्थितैः । (८।१)

पार्वतीयैर् नदीजैश्च सैन्धवैश्च हयोत्तमैः ॥ (८।२)

कुरुयोधवरा राजंस्तव पुत्रं परीप्सवः । (९।१)

धनंजयरथं शीघ्रं सर्वतः समुपाद्रवन् ॥ (९।२)

ते प्रगृह्य महाशङ्खान् दध्मुः पुरुषसत्तमाः । (१०।१)

पूरयन्तो दिवं राजन् पृथिवीं च ससागराम् ॥ (१०।२)

तथैव दध्मतुः शङ्खौ वासुदेवधनंजयौ । (११।१)

प्रवरौ सर्वभूतानां सर्वशङ्खवरौ भुवि । (११।२)

देवदत्तं च कौन्तेयः पाञ्चजन्यं च केशवः ॥ (११।३)

शब्दस्तु देवदत्तस्य धनंजयसमीरितः । (१२।१)

पृथिवीं चान्तरिक्षं च दिशश्चैव समावृणोत् ॥ (१२।२)

तथैव पाञ्चजन्यो ऽपि वासुदेवसमीरितः । (१३।१)

सर्वशब्दान् अतिक्रम्य पूरयामास रोदसी ॥ (१३।२)

तस्मिंस्तथा वर्तमाने दारुणे नादसंकुले । (१४।१)

भीरूणां त्रासजनने शूराणां हर्षवर्धने ॥ (१४।२)

प्रवादितासु भेरीषु झर्झरेष्वानकेषु च । (१५।१)

मृदङ्गेषु च राजेन्द्र वाद्यमानेष्वनेकशः ॥ (१५।२)

महारथसमाख्याता दुर्योधनहितैषिणः । (१६।१)

अमृष्यमाणास्तं शब्दं क्रुद्धाः परमधन्विनः । (१६।२)

नानादेश्या महीपालाः स्वसैन्यपरिरक्षिणः ॥ (१६।३)

अमर्षिता महाशङ्खान् दध्मुर् वीरा महारथाः । (१७।१)

कृते प्रतिकरिष्यन्तः केशवस्यार्जुनस्य च ॥ (१७।२)

बभूव तव तत् सैन्यं शङ्खशब्दसमीरितम् । (१८।१)

उद्विग्नरथनागाश्वम् अस्वस्थम् इव चाभिभो ॥ (१८।२)

तत् प्रयुक्तम् इवाकाशं शूरैः शङ्खनिनादितम् । (१९।१)

बभूव भृशम् उद्विग्नं निर्घातैर् इव नादितम् ॥ (१९।२)

स शब्दः सुमहान् राजन् दिशः सर्वा व्यनादयत् । (२०।१)

त्रासयामास तत् सैन्यं युगान्त इव संभृतः ॥ (२०।२)

ततो दुर्योधनो ऽष्टौ च राजानस्ते महारथाः । (२१।१)

जयद्रथस्य रक्षार्थं पाण्डवं पर्यवारयन् ॥ (२१।२)

ततो द्रौणिस्त्रिसप्तत्या वासुदेवम् अताडयत् । (२२।१)

अर्जुनं च त्रिभिर् भल्लैर् ध्वजम् अश्वांश्च पञ्चभिः ॥ (२२।२)

तम् अर्जुनः पृषत्कानां शतैः षड्भिर् अताडयत् । (२३।१)

अत्यर्थम् इव संक्रुद्धः प्रतिविद्धे जनार्दने ॥ (२३।२)

कर्णं द्वादशभिर् विद्ध्वा वृषसेनं त्रिभिस्तथा । (२४।१)

शल्यस्य सशरं चापं मुष्टौ चिछेद वीर्यवान् ॥ (२४।२)

गृहीत्वा धनुर् अन्यत् तु शल्यो विव्याध पाण्डवम् । (२५।१)

भूरिश्रवास्त्रिभिर् बाणैर् हेमपुङ्खैः शिलाशितैः ॥ (२५।२)

कर्णो द्वात्रिंशता चैव वृषसेनश्च पञ्चभिः । (२६।१)

जयद्रथस्त्रिसप्तत्या कृपश्च दशभिः शरैः । (२६।२)

मद्रराजश्च दशभिर् विव्यधुः फल्गुनं रणे ॥ (२६।३)

ततः शराणां षष्ट्या तु द्रौणिः पार्थम् अवाकिरत् । (२७।१)

वासुदेवं च सप्तत्या पुनः पार्थं च पञ्चभिः ॥ (२७।२)

प्रहसंस्तु नरव्याघ्रः श्वेताश्वः कृष्णसारथिः । (२८।१)

प्रत्यविध्यत् स तान् सर्वान् दर्शयन् पाणिलाघवम् ॥ (२८।२)

कर्णं द्वादशभिर् विद्ध्वा वृषसेनं त्रिभिः शरैः । (२९।१)

शल्यस्य समरे चापं मुष्टिदेशे न्यकृन्तत ॥ (२९।२)

सौमदत्तिं त्रिभिर् विद्ध्वा शल्यं च दशभिः शरैः । (३०।१)

शितैर् अग्निशिखाकारैर् द्रौणिं विव्याध चाष्टभिः ॥ (३०।२)

गौतमं पञ्चविंशत्या सैन्धवं च शतेन ह । (३१।१)

पुनर् द्रौणिं च सप्तत्या शराणां सो ऽभ्यताडयत् ॥ (३१।२)

भूरिश्रवास्तु संक्रुद्धः प्रतोदं चिच्छिदे हरेः । (३२।१)

अर्जुनं च त्रिसप्तत्या बाणानाम् आजघान ह ॥ (३२।२)

ततः शरशतैस्तीक्ष्णैस्तान् अरीञ् श्वेतवाहनः । (३३।१)

प्रत्यषेधद् द्रुतं क्रुद्धो महावातो घनान् इव ॥ (३३।२)