जनमेजय उवाच । (१।१)

किं तद् गुह्यं न चाख्यातं कर्णायेहोष्णरश्मिना । (१।२)

कीदृशे कुण्डले ते च कवचं चैव कीदृशम् ॥ (१।३)

कुतश् च कवचं तस्य कुण्डले चैव सत्तम । (२।१)

एतद् इच्छाम्यहं श्रोतुं तन्मे ब्रूहि तपोधन ॥ (२।२)

वैशम्पायन उवाच । (३।१)

अयं राजन् ब्रवीम्येतद् यत् तद् गुह्यं विभावसोः । (३।२)

यादृशे कुण्डले चैव कवचं चैव यादृशम् ॥ (३।३)

कुन्तिभोजं पुरा राजन् ब्राह्मणः समुपस्थितः । (४।१)

तिग्मतेजा महाप्रांशुः श्मश्रुदण्डजटाधरः ॥ (४।२)

दर्शनीयो ऽनवद्याङ्गस्तेजसा प्रज्वलन्न् इव । (५।१)

मधुपिङ्गो मधुरवाक् तपःस्वाध्यायभूषणः ॥ (५।२)

स राजानं कुन्तिभोजम् अब्रवीत् सुमहातपाः । (६।१)

भिक्षाम् इच्छाम्यहं भोक्तुं तव गेहे विमत्सर ॥ (६।२)

न मे व्यलीकं कर्तव्यं त्वया वा तव चानुगैः । (७।१)

एवं वत्स्यामि ते गेहे यदि ते रोचते ऽनघ ॥ (७।२)

यथाकामं च गच्छेयम् आगच्छेयं तथैव च । (८।१)

शय्यासने च मे राजन् नापराध्येत कश्चन ॥ (८।२)

तम् अब्रवीत् कुन्तिभोजः प्रीतियुक्तम् इदं वचः । (९।१)

एवम् अस्तु परं चेति पुनश्चैनम् अथाब्रवीत् ॥ (९।२)

मम कन्या महाब्रह्मन् पृथा नाम यशस्विनी । (१०।१)

शीलवृत्तान्विता साध्वी नियता न च मानिनी ॥ (१०।२)

उपस्थास्यति सा त्वां वै पूजयानवमन्य च । (११।१)

तस्याश् च शीलवृत्तेन तुष्टिं समुपयास्यसि ॥ (११।२)

एवम् उक्त्वा तु तं विप्रम् अभिपूज्य यथाविधि । (१२।१)

उवाच कन्याम् अभ्येत्य पृथां पृथुललोचनाम् ॥ (१२।२)

अयं वत्से महाभागो ब्राह्मणो वस्तुम् इच्छति । (१३।१)

मम गेहे मया चास्य तथेत्येवं प्रतिश्रुतम् ॥ (१३।२)

त्वयि वत्से पराश्वस्य ब्राह्मणस्याभिराधनम् । (१४।१)

तन् मे वाक्यं न मिथ्या त्वं कर्तुम् अर्हसि कर्हिचित् ॥ (१४।२)

अयं तपस्वी भगवान् स्वाध्यायनियतो द्विजः । (१५।१)

यद् यद् ब्रूयान्महातेजास् तत् तद् देयम् अमत्सरात् ॥ (१५।२)

ब्राह्मणा हि परं तेजो ब्राह्मणा हि परं तपः । (१६।१)

ब्राह्मणानां नमस्कारैः सूर्यो दिवि विराजते ॥ (१६।२)

अमानयन् हि मानार्हान् वातापिश्च महासुरः । (१७।१)

निहतो ब्रह्मदण्डेन तालजङ्घस् तथैव च ॥ (१७।२)

सो ऽयं वत्से महाभार आहितस्त्वयि साम्प्रतम् । (१८।१)

त्वं सदा नियता कुर्या ब्राह्मणस्याभिराधनम् ॥ (१८।२)

जानामि प्रणिधानं ते बाल्यात् प्रभृति नन्दिनि । (१९।१)

ब्राह्मणेष्विह सर्वेषु गुरुबन्धुषु चैव ह ॥ (१९।२)

तथा प्रेष्येषु सर्वेषु मित्रसम्बन्धिमातृषु । (२०।१)

मयि चैव यथावत् त्वं सर्वम् आदृत्य वर्तसे ॥ (२०।२)

न ह्यतुष्टो जनो ऽस्तीह पुरे चान्तःपुरे च ते । (२१।१)

सम्यग्वृत्त्यानवद्याङ्गि तव भृत्यजनेष्वपि ॥ (२१।२)

संदेष्टव्यां तु मन्ये त्वां द्विजातिं कोपनं प्रति । (२२।१)

पृथे बालेति कृत्वा वै सुता चासि ममेति च ॥ (२२।२)

वृष्णीनां त्वं कुले जाता शूरस्य दयिता सुता । (२३।१)

दत्ता प्रीतिमता मह्यं पित्रा बाला पुरा स्वयम् ॥ (२३।२)

वसुदेवस्य भगिनी सुतानां प्रवरा मम । (२४।१)

अग्र्यम् अग्रे प्रतिज्ञाय तेनासि दुहिता मम ॥ (२४।२)

तादृशे हि कुले जाता कुले चैव विवर्धिता । (२५।१)

सुखात् सुखम् अनुप्राप्ता ह्रदाद्ध्रदम् इवागता ॥ (२५।२)

दौष्कुलेया विशेषेण कथंचित् प्रग्रहं गताः । (२६।१)

बालभावाद् विकुर्वन्ति प्रायशः प्रमदाः शुभे ॥ (२६।२)

पृथे राजकुले जन्म रूपं चाद्भुतदर्शनम् । (२७।१)

तेन तेनासि सम्पन्ना समुपेता च भामिनी ॥ (२७।२)

सा त्वं दर्पं परित्यज्य दम्भं मानं च भामिनि । (२८।१)

आराध्य वरदं विप्रं श्रेयसा योक्ष्यसे पृथे ॥ (२८।२)

एवं प्राप्स्यसि कल्याणि कल्याणम् अनघे ध्रुवम् । (२९।१)

कोपिते तु द्विजश्रेष्ठे कृत्स्नं दह्येत मे कुलम् ॥ (२९।२)