वैशंपायन उवाच । (१।१)

ते दृष्ट्वा निहतान् सूतान् राज्ञे गत्वा न्यवेदयन् । (१।२)

गन्धर्वैर् निहता राजन् सूतपुत्राः परःशताः ॥ (१।३)

यथा वज्रेण वै दीर्णं पर्वतस्य महच्छिरः । (२।१)

विनिकीर्णं प्रदृश्येत तथा सूता महीतले ॥ (२।२)

सैरन्ध्री च विमुक्तासौ पुनर् आयाति ते गृहम् । (३।१)

सर्वं संशयितं राजन्नगरं ते भविष्यति ॥ (३।२)

तथारूपा हि सैरन्ध्री गन्धर्वाश्च महाबलाः । (४।१)

पुंसाम् इष्टश्च विषयो मैथुनाय न संशयः ॥ (४।२)

यथा सैरन्ध्रिवेषेण न ते राजन्न् इदं पुरम् । (५।१)

विनाशम् एति वै क्षिप्रं तथा नीतिर् विधीयताम् ॥ (५।२)

तेषां तद् वचनं श्रुत्वा विराटो वाहिनीपतिः । (६।१)

अब्रवीत् क्रियताम् एषां सूतानां परमक्रिया ॥ (६।२)

एकस्मिन्न् एव ते सर्वे सुसमिद्धे हुताशने । (७।१)

दह्यन्तां कीचकाः शीघ्रं रत्नैर् गन्धैश्च सर्वशः ॥ (७।२)

सुदेष्णां चाब्रवीद् राजा महिषीं जातसाध्वसः । (८।१)

सैरन्ध्रीम् आगतां ब्रूया ममैव वचनाद् इदम् ॥ (८।२)

गच्छ सैरन्ध्रि भद्रं ते यथाकामं चराबले । (९।१)

बिभेति राजा सुश्रोणि गन्धर्वेभ्यः पराभवात् ॥ (९।२)

न हि ताम् उत्सहे वक्तुं स्वयं गन्धर्वरक्षिताम् । (१०।१)

स्त्रियस्त्वदोषास्तां वक्तुम् अतस्त्वां प्रब्रवीम्यहम् ॥ (१०।२)

अथ मुक्ता भयात् कृष्णा सूतपुत्रान्निरस्य च । (११।१)

मोक्षिता भीमसेनेन जगाम नगरं प्रति ॥ (११।२)

त्रासितेव मृगी बाला शार्दूलेन मनस्विनी । (१२।१)

गात्राणि वाससी चैव प्रक्षाल्य सलिलेन सा ॥ (१२।२)

तां दृष्ट्वा पुरुषा राजन् प्राद्रवन्त दिशो दश । (१३।१)

गन्धर्वाणां भयत्रस्ताः केचिद् दृष्टीर् न्यमीलयन् ॥ (१३।२)

ततो महानसद्वारि भीमसेनम् अवस्थितम् । (१४।१)

ददर्श राजन् पाञ्चाली यथा मत्तं महाद्विपम् ॥ (१४।२)

तं विस्मयन्ती शनकैः संज्ञाभिर् इदम् अब्रवीत् । (१५।१)

गन्धर्वराजाय नमो येनास्मि परिमोचिता ॥ (१५।२)

भीमसेन उवाच । (१६।१)

ये यस्या विचरन्तीह पुरुषा वशवर्तिनः । (१६।२)

तस्यास्ते वचनं श्रुत्वा अनृणा विचरन्त्युत ॥ (१६।३)

वैशंपायन उवाच । (१७।१)

ततः सा नर्तनागारे धनंजयम् अपश्यत । (१७।२)

राज्ञः कन्या विराटस्य नर्तयानं महाभुजम् ॥ (१७।३)

ततस्ता नर्तनागाराद् विनिष्क्रम्य सहार्जुनाः । (१८।१)

कन्या ददृशुर् आयान्तीं कृष्णां क्लिष्टाम् अनागसम् ॥ (१८।२)

कन्या ऊचुः । (१९।१)

दिष्ट्या सैरन्ध्रि मुक्तासि दिष्ट्यासि पुनरागता । (१९।२)

दिष्ट्या विनिहताः सूता ये त्वां क्लिश्यन्त्यनागसम् ॥ (१९।३)

बृहन्नडोवाच । (२०।१)

कथं सैरन्ध्रि मुक्तासि कथं पापाश्च ते हताः । (२०।२)

इच्छामि वै तव श्रोतुं सर्वम् एव यथातथम् ॥ (२०।३)

सैरन्ध्र्युवाच । (२१।१)

बृहन्नडे किं नु तव सैरन्ध्र्या कार्यम् अद्य वै । (२१।२)

या त्वं वससि कल्याणि सदा कन्यापुरे सुखम् ॥ (२१।३)

न हि दुःखं समाप्नोषि सैरन्ध्री यद् उपाश्नुते । (२२।१)

तेन मां दुःखिताम् एवं पृच्छसे प्रहसन्न् इव ॥ (२२।२)

बृहन्नडोवाच । (२३।१)

बृहन्नडापि कल्याणि दुःखम् आप्नोत्यनुत्तमम् । (२३।२)

तिर्यग्योनिगता बाले न चैनाम् अवबुध्यसे ॥ (२३।३)

वैशंपायन उवाच । (२४।१)

ततः सहैव कन्याभिर् द्रौपदी राजवेश्म तत् । (२४।२)

प्रविवेश सुदेष्णायाः समीपम् अपलायिनी ॥ (२४।३)

ताम् अब्रवीद् राजपुत्री विराटवचनाद् इदम् । (२५।१)

सैरन्ध्रि गम्यतां शीघ्रं यत्र कामयसे गतिम् ॥ (२५।२)

राजा बिभेति भद्रं ते गन्धर्वेभ्यः पराभवात् । (२६।१)

त्वं चापि तरुणी सुभ्रु रूपेणाप्रतिमा भुवि ॥ (२६।२)

सैरन्ध्र्युवाच । (२७।१)

त्रयोदशाहमात्रं मे राजा क्षमतु भामिनि । (२७।२)

कृतकृत्या भविष्यन्ति गन्धर्वास्ते न संशयः ॥ (२७।३)

ततो मां ते ऽपनेष्यन्ति करिष्यन्ति च ते प्रियम् । (२८।१)

ध्रुवं च श्रेयसा राजा योक्ष्यते सह बान्धवैः ॥ (२८।२)