व्यास उवाच । (१।१)

युधिष्ठिर महाबाहो यद् आह कुरुनन्दनः । (१।२)

धृतराष्ट्रो महात्मा त्वां तत् कुरुष्वाविचारयन् ॥ (१।३)

अयं हि वृद्धो नृपतिर् हतपुत्रो विशेषतः । (२।१)

नेदं कृच्छ्रं चिरतरं सहेद् इति मतिर् मम ॥ (२।२)

गान्धारी च महाभागा प्राज्ञा करुणवेदिनी । (३।१)

पुत्रशोकं महाराज धैर्येणोद्वहते भृशम् ॥ (३।२)

अहम् अप्येतद् एव त्वां ब्रवीमि कुरु मे वचः । (४।१)

अनुज्ञां लभतां राजा मा वृथेह मरिष्यति ॥ (४।२)

राजर्षीणां पुराणानाम् अनुयातु गतिं नृपः । (५।१)

राजर्षीणां हि सर्वेषाम् अन्ते वनम् उपाश्रयः ॥ (५।२)

वैशंपायन उवाच । (६।१)

इत्युक्तः स तदा राजा व्यासेनाद्भुतकर्मणा । (६।२)

प्रत्युवाच महातेजा धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ (६।३)

भगवान् एव नो मान्यो भगवान् एव नो गुरुः । (७।१)

भगवान् अस्य राज्यस्य कुलस्य च परायणम् ॥ (७।२)

अहं तु पुत्रो भगवान् पिता राजा गुरुश्च मे । (८।१)

निदेशवर्ती च पितुः पुत्रो भवति धर्मतः ॥ (८।२)

इत्युक्तः स तु तं प्राह व्यासो धर्मभृतां वरः । (९।१)

युधिष्ठिरं महातेजाः पुनर् एव विशां पते ॥ (९।२)

एवम् एतन्महाबाहो यथा वदसि भारत । (१०।१)

राजायं वृद्धतां प्राप्तः प्रमाणे परमे स्थितः ॥ (१०।२)

सो ऽयं मयाभ्यनुज्ञातस्त्वया च पृथिवीपते । (११।१)

करोतु स्वम् अभिप्रायं मास्य विघ्नकरो भव ॥ (११।२)

एष एव परो धर्मो राजर्षीणां युधिष्ठिर । (१२।१)

समरे वा भवेन्मृत्युर् वने वा विधिपूर्वकम् ॥ (१२।२)

पित्रा तु तव राजेन्द्र पाण्डुना पृथिवीक्षिता । (१३।१)

शिष्यभूतेन राजायं गुरुवत् पर्युपासितः ॥ (१३।२)

क्रतुभिर् दक्षिणावद्भिर् अन्नपर्वतशोभितैः । (१४।१)

महद्भिर् इष्टं भोगाश्च भुक्ताः पुत्राश्च पालिताः ॥ (१४।२)

पुत्रसंस्थं च विपुलं राज्यं विप्रोषिते त्वयि । (१५।१)

त्रयोदशसमा भुक्तं दत्तं च विविधं वसु ॥ (१५।२)

त्वया चायं नरव्याघ्र गुरुशुश्रूषया नृपः । (१६।१)

आराधितः सभृत्येन गान्धारी च यशस्विनी ॥ (१६।२)

अनुजानीहि पितरं समयो ऽस्य तपोविधौ । (१७।१)

न मन्युर् विद्यते चास्य सुसूक्ष्मो ऽपि युधिष्ठिर ॥ (१७।२)

एतावद् उक्त्वा वचनम् अनुज्ञाप्य च पार्थिवम् । (१८।१)

तथास्त्विति च तेनोक्तः कौन्तेयेन ययौ वनम् ॥ (१८।२)

गते भगवति व्यासे राजा पाण्डुसुतस्ततः । (१९।१)

प्रोवाच पितरं वृद्धं मन्दं मन्दम् इवानतः ॥ (१९।२)

यद् आह भगवान् व्यासो यच्चापि भवतो मतम् । (२०।१)

यद् आह च महेष्वासः कृपो विदुर एव च ॥ (२०।२)

युयुत्सुः संजयश्चैव तत् कर्तास्म्यहम् अञ्जसा । (२१।१)

सर्वे ह्येते ऽनुमान्या मे कुलस्यास्य हितैषिणः ॥ (२१।२)

इदं तु याचे नृपते त्वाम् अहं शिरसा नतः । (२२।१)

क्रियतां तावद् आहारस्ततो गच्छाश्रमं प्रति ॥ (२२।२)