ब्राह्मण उवाच । (१।१)

गङ्गाद्वारं प्रति महान् बभूवर्षिर् महातपाः । (१।२)

भरद्वाजो महाप्राज्ञः सततं संशितव्रतः ॥ (१।३)

सो ऽभिषेक्तुं गतो गङ्गां पूर्वम् एवागतां सतीम् । (२।१)

ददर्शाप्सरसं तत्र घृताचीम् आप्लुताम् ऋषिः ॥ (२।२)

तस्या वायुर् नदीतीरे वसनं व्यहरत् तदा । (३।१)

अपकृष्टाम्बरां दृष्ट्वा ताम् ऋषिश्चकमे ततः ॥ (३।२)

तस्यां संसक्तमनसः कौमारब्रह्मचारिणः । (४।१)

पश्यतो योनिसंस्थानम् अन्यावयवसौष्ठवम् । (४।२)

हृष्टस्य रेतश्चस्कन्द तद् ऋषिर् द्रोण आदधे ॥ (४।३)

ततः समभवद् द्रोणः कुमारस्तस्य धीमतः । (५।१)

अध्यगीष्ट स वेदांश्च वेदाङ्गानि च सर्वशः ॥ (५।२)

भरद्वाजस्य तु सखा पृषतो नाम पार्थिवः । (६।१)

तस्यापि द्रुपदो नाम तदा समभवत् सुतः ॥ (६।२)

स नित्यम् आश्रमं गत्वा द्रोणेन सह पार्षतः । (७।१)

चिक्रीडाध्ययनं चैव चकार क्षत्रियर्षभः ॥ (७।२)

ततस्तु पृषते ऽतीते स राजा द्रुपदो ऽभवत् । (८।१)

द्रोणो ऽपि रामं शुश्राव दित्सन्तं वसु सर्वशः ॥ (८।२)

वनं तु प्रस्थितं रामं भरद्वाजसुतो ऽब्रवीत् । (९।१)

आगतं वित्तकामं मां विद्धि द्रोणं द्विजर्षभ ॥ (९।२)

राम उवाच । (१०।१)

शरीरमात्रम् एवाद्य मयेदम् अवशेषितम् । (१०।२)

अस्त्राणि वा शरीरं वा ब्रह्मन्न् अन्यतरं वृणु ॥ (१०।३)

द्रोण उवाच । (११।१)

अस्त्राणि चैव सर्वाणि तेषां संहारम् एव च । (११।२)

प्रयोगं चैव सर्वेषां दातुम् अर्हति मे भवान् ॥ (११।३)

ब्राह्मण उवाच । (१२।१)

तथेत्युक्त्वा ततस्तस्मै प्रददौ भृगुनन्दनः । (१२।२)

प्रतिगृह्य ततो द्रोणः कृतकृत्यो ऽभवत् तदा ॥ (१२।३)

सम्प्रहृष्टमनाश्चापि रामात् परमसंमतम् । (१३।१)

ब्रह्मास्त्रं समनुप्राप्य नरेष्वभ्यधिको ऽभवत् ॥ (१३।२)

ततो द्रुपदम् आसाद्य भारद्वाजः प्रतापवान् । (१४।१)

अब्रवीत् पुरुषव्याघ्रः सखायं विद्धि माम् इति ॥ (१४।२)

द्रुपद उवाच । (१५।१)

नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा । (१५।२)

नाराजा पार्थिवस्यापि सखिपूर्वं किम् इष्यते । (१५।३)

ययोर् एव समं वित्तं ययोर् एव समं श्रुतम् । (१५।४)

तयोर् विवाहः सख्यं च न तु पुष्टविपुष्टयोः ॥ (१५।५)

ब्राह्मण उवाच । (१६।१)

स विनिश्चित्य मनसा पाञ्चाल्यं प्रति बुद्धिमान् । (१६।२)

जगाम कुरुमुख्यानां नगरं नागसाह्वयम् ॥ (१६।३)

तस्मै पौत्रान् समादाय वसूनि विविधानि च । (१७।१)

प्राप्ताय प्रददौ भीष्मः शिष्यान् द्रोणाय धीमते ॥ (१७।२)

द्रोणः शिष्यांस्ततः सर्वान् इदं वचनम् अब्रवीत् । (१८।१)

समानीय तदा विद्वान् द्रुपदस्यासुखाय वै । (१८।२)

द्रोणः । (१८।३)

गुरुशुश्रूषणं चैव तथैव गुरुदक्षिणाम् ॥ (१८।४)

आचार्यवेतनं किंचिद्धृदि सम्परिवर्तते । (१९।१)

कृतास्त्रैस्तत् प्रदेयं स्यात् तद् ऋतं वदतानघाः । (१९।२)

सो ऽर्जुनप्रमुखैर् उक्तस्तथास्त्विति गुरुस्तदा । (१९।३)

तथेत्युक्त्वा च तं पार्थः पादौ जग्राह बुद्धिमान् । (१९।४)

विद्यानिष्क्रयजं वित्तं किं देयं ब्रूहि मे गुरो ॥ (१९।५)

यदा च पाण्डवाः सर्वे कृतास्त्राः कृतनिश्रमाः । (२०।१)

ततो द्रोणो ऽब्रवीद् भूयो वेतनार्थम् इदं वचः ॥ (२०।२)

पार्षतो द्रुपदो नाम छत्रवत्यां नरेश्वरः । (२१।१)

तस्यापकृष्य तद् राज्यं मम शीघ्रं प्रदीयताम् । (२१।२)

धार्तराष्ट्रैश्च सहिताः पाञ्चालान् पाण्डवा ययुः । (२१।३)

यज्ञसेनेन संगम्य कर्णदुर्योधनादयः । (२१।४)

निर्जिताः संन्यवर्तन्त तथान्ये क्षत्रियर्षभाः ॥ (२१।५)

ततः पाण्डुसुताः पञ्च निर्जित्य द्रुपदं युधि । (२२।१)

द्रोणाय दर्शयामासुर् बद्ध्वा ससचिवं तदा । (२२।२)

महेन्द्र इव दुर्धर्षो महेन्द्र इव दानवम् । (२२।३)

महेन्द्रपुत्रः पाञ्चालं जितवान् अर्जुनस्तदा । (२२।४)

तं दृष्ट्वा तु महावीर्यं फल्गुनस्यामितौजसः । (२२।५)

व्यस्मयन्त जनाः सर्वे यज्ञसेनस्य बान्धवाः । (२२।६)

नास्त्यर्जुनसमो वीर्ये राजपुत्र इति ब्रुवन् ॥ (२२।७)

द्रोण उवाच । (२३।१)

प्रार्थयामि त्वया सख्यं पुनर् एव नराधिप । (२३।२)

अराजा किल नो राज्ञः सखा भवितुम् अर्हति ॥ (२३।३)

अतः प्रयतितं राज्ये यज्ञसेन मया तव । (२४।१)

राजासि दक्षिणे कूले भागीरथ्याहम् उत्तरे । (२४।२)

तथेति द्रुपदेनोक्ते वचने द्विजसत्तम । (२४।३)

सम्पूज्य द्रुपदं द्रोणः प्रेषयामास तत्त्ववित् । (२४।४)

कन्याकुब्जे च काम्पिल्ये वसेथास्त्वं नरोत्तम । (२४।५)

ब्राह्मणैः सहितो राजन्न् अहिच्छत्रे वसाम्यहम् ॥ (२४।६)

ब्राह्मण उवाच । (२५।१)

असत्कारः स सुमहान् मुहूर्तम् अपि तस्य तु । (२५।२)

न व्येति हृदयाद् राज्ञो दुर्मनाः स कृशो ऽभवत् । (२५।३)

एवम् उक्तो हि पाञ्चाल्यो भारद्वाजेन धीमता । (२५।४)

उवाचास्त्रविदां श्रेष्ठो द्रोणं ब्राह्मणसत्तमम् । (२५।५)

एवं भवतु भद्रं ते भारद्वाज महामते । (२५।६)

सख्यं तद् एव भवतु शश्वद् यद् अभिमन्यसे । (२५।७)

एवम् अन्योन्यम् उक्त्वा तौ कृत्वा सख्यम् अनुत्तमम् । (२५।८)

जग्मतुर् द्रोणपाञ्चाल्यौ यथागतम् अरिंदमौ । (२५।९)

निशम्य तस्य वचनं कृत्वा मनसि दुर्मनाः ॥ (२५।१०)