नारद उवाच । (१।१)

नासौ वृथाग्निना दग्धो यथा तत्र श्रुतं मया । (१।२)

वैचित्रवीर्यो नृपतिस्तत् ते वक्ष्यामि भारत ॥ (१।३)

वनं प्रविशता तेन वायुभक्षेण धीमता । (२।१)

अग्नयः कारयित्वेष्टिम् उत्सृष्टा इति नः श्रुतम् ॥ (२।२)

याजकास् तु ततस् तस्य तान् अग्नीन् निर्जने वने । (३।१)

समुत्सृज्य यथाकामं जग्मुर् भरतसत्तम ॥ (३।२)

स विवृद्धस् तदा वह्निर् वने तस्मिन्न् अभूत् किल । (४।१)

तेन तद् वनम् आदीप्तम् इति मे तापसाब्रुवन् ॥ (४।२)

स राजा जाह्नवीकच्छे यथा ते कथितं मया । (५।१)

तेनाग्निना समायुक्तः स्वेनैव भरतर्षभ ॥ (५।२)

एवम् आवेदयामासुर्मुनयस्ते ममानघ । (६।१)

ये ते भागीरथीतीरे मया दृष्टा युधिष्ठिर ॥ (६।२)

एवं स्वेनाग्निना राजा समायुक्तो महीपते । (७।१)

मा शोचिथास् त्वं नृपतिं गतः स परमां गतिम् ॥ (७।२)

गुरुशुश्रूषया चैव जननी तव पाण्डव । (८।१)

प्राप्ता सुमहतीं सिद्धिम् इति मे नात्र संशयः ॥ (८।२)

कर्तुम् अर्हसि कौरव्य तेषां त्वम् उदकक्रियाम् । (९।१)

भ्रातृभिः सहितः सर्वैर् एतद् अत्र विधीयताम् ॥ (९।२)

वैशंपायन उवाच । (१०।१)

ततः स पृथिवीपालः पाण्डवानां धुरंधरः । (१०।२)

निर्ययौ सह सोदर्यैः सदारो भरतर्षभ ॥ (१०।३)

पौरजानपदाश्चैव राजभक्तिपुरस्कृताः । (११।१)

गङ्गां प्रजग्मुर् अभितो वाससैकेन संवृताः ॥ (११।२)

ततो ऽवगाह्य सलिलं सर्वे ते कुरुपुंगवाः । (१२।१)

युयुत्सुम् अग्रतः कृत्वा ददुस् तोयं महात्मने ॥ (१२।२)

गान्धार्याश् च पृथायाश् च विधिवन् नामगोत्रतः । (१३।१)

शौचं निवर्तयन्तस्ते तत्रोषुर् नगराद् बहिः ॥ (१३।२)

प्रेषयामास स नरान् विधिज्ञान् आप्तकारिणः । (१४।१)

गङ्गाद्वारं कुरुश्रेष्ठो यत्र दग्धो ऽभवन् नृपः ॥ (१४।२)

तत्रैव तेषां कुल्यानि गङ्गाद्वारे ऽन्वशात् तदा । (१५।१)

कर्तव्यानीति पुरुषान् दत्तदेयान् महीपतिः ॥ (१५।२)

द्वादशे ऽहनि तेभ्यः स कृतशौचो नराधिपः । (१६।१)

ददौ श्राद्धानि विधिवद् दक्षिणावन्ति पाण्डवः ॥ (१६।२)

धृतराष्ट्रं समुद्दिश्य ददौ स पृथिवीपतिः । (१७।१)

सुवर्णं रजतं गाश् च शय्याश् च सुमहाधनाः ॥ (१७।२)

गान्धार्याश् चैव तेजस्वी पृथायाश् च पृथक् पृथक् । (१८।१)

संकीर्त्य नामनी राजा ददौ दानम् अनुत्तमम् ॥ (१८।२)

यो यद् इच्छति यावच्च तावत् स लभते द्विजः । (१९।१)

शयनं भोजनं यानं मणिरत्नम् अथो धनम् ॥ (१९।२)

यानम् आच्छादनं भोगान् दासीश् च परिचारिकाः । (२०।१)

ददौ राजा समुद्दिश्य तयोर् मात्रोर् महीपतिः ॥ (२०।२)

ततः स पृथिवीपालो दत्त्वा श्राद्धान्यनेकशः । (२१।१)

प्रविवेश पुनर् धीमान् नगरं वारणाह्वयम् ॥ (२१।२)

ते चापि राजवचनात् पुरुषा ये गताभवन् । (२२।१)

संकल्प्य तेषां कुल्यानि पुनः प्रत्यागमंस् ततः ॥ (२२।२)

माल्यैर्गन्धैश्च विविधैः पूजयित्वा यथाविधि । (२३।१)

कुल्यानि तेषां संयोज्य तदाचख्युर् महीपतेः ॥ (२३।२)

समाश्वास्य च राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् । (२४।१)

नारदो ऽप्य् अगमद् राजन् परमर्षिर् यथेप्सितम् ॥ (२४।२)

एवं वर्षाण्यतीतानि धृतराष्ट्रस्य धीमतः । (२५।१)

वनवासे तदा त्रीणि नगरे दश पञ्च च ॥ (२५।२)

हतपुत्रस्य संग्रामे दानानि ददतः सदा । (२६।१)

ज्ञातिसंबन्धिमित्राणां भ्रातॄणां स्वजनस्य च ॥ (२६।२)

युधिष्ठिरस्तु नृपतिर् नातिप्रीतमनास् तदा । (२७।१)

धारयामास तद् राज्यं निहतज्ञातिबान्धवः ॥ (२७।२)