युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

किंशीलः किंसमाचारः किंविद्यः किंपरायणः । (१।२)

प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं यत् परं प्रकृतेर् ध्रुवम् ॥ (१।३)

भीष्म उवाच । (२।१)

मोक्षधर्मेषु निरतो लघ्वाहारो जितेन्द्रियः । (२।२)

प्राप्नोति परमं स्थानं यत् परं प्रकृतेर् ध्रुवम् ॥ (२।३)

स्वगृहाद् अभिनिःसृत्य लाभालाभे समो मुनिः । (३।१)

समुपोढेषु कामेषु निरपेक्षः परिव्रजेत् ॥ (३।२)

न चक्षुषा न मनसा न वाचा दूषयेद् अपि । (४।१)

न प्रत्यक्षं परोक्षं वा दूषणं व्याहरेत् क्वचित् ॥ (४।२)

न हिंस्यात् सर्वभूतानि मैत्रायणगतिश्चरेत् । (५।१)

नेदं जीवितम् आसाद्य वैरं कुर्वीत केनचित् ॥ (५।२)

अतिवादांस्तितिक्षेत नाभिमन्येत् कथंचन । (६।१)

क्रोध्यमानः प्रियं ब्रूयाद् आक्रुष्टः कुशलं वदेत् ॥ (६।२)

प्रदक्षिणं प्रसव्यं च ग्राममध्ये न चाचरेत् । (७।१)

भैक्षचर्याम् अनापन्नो न गच्छेत् पूर्वकेतितः ॥ (७।२)

अवकीर्णः सुगुप्तश्च न वाचा ह्यप्रियं वदेत् । (८।१)

मृदुः स्याद् अप्रतिक्रूरो विश्रब्धः स्याद् अरोषणः ॥ (८।२)

विधूमे न्यस्तमुसले व्यङ्गारे भुक्तवज्जने । (९।१)

अतीते पात्रसंचारे भिक्षां लिप्सेत वै मुनिः ॥ (९।२)

अनुयात्रिकम् अर्थस्य मात्रालाभेष्वनादृतः । (१०।१)

अलाभे न विहन्येत लाभश्चैनं न हर्षयेत् ॥ (१०।२)

लाभं साधारणं नेच्छेन्न भुञ्जीताभिपूजितः । (११।१)

अभिपूजितलाभं हि जुगुप्सेतैव तादृशः ॥ (११।२)

न चान्नदोषान्निन्देत न गुणान् अभिपूजयेत् । (१२।१)

शय्यासने विविक्ते च नित्यम् एवाभिपूजयेत् ॥ (१२।२)

शून्यागारं वृक्षमूलम् अरण्यम् अथवा गुहाम् । (१३।१)

अज्ञातचर्यां गत्वान्यां ततो ऽन्यत्रैव संविशेत् ॥ (१३।२)

अनुरोधविरोधाभ्यां समः स्याद् अचलो ध्रुवः । (१४।१)

सुकृतं दुष्कृतं चोभे नानुरुध्येत कर्मणि ॥ (१४।२)

वाचो वेगं मनसः क्रोधवेगं विवित्सावेगम् उदरोपस्थवेगम् । (१५।१)

एतान् वेगान् विनयेद् वै तपस्वी निन्दा चास्य हृदयं नोपहन्यात् ॥ (१५।२)

मध्यस्थ एव तिष्ठेत प्रशंसानिन्दयोः समः । (१६।१)

एतत् पवित्रं परमं परिव्राजक आश्रमे ॥ (१६।२)

महात्मा सुव्रतो दान्तः सर्वत्रैवानपाश्रितः । (१७।१)

अपूर्वचारकः सौम्यो ऽनिकेतः समाहितः ॥ (१७।२)

वानप्रस्थगृहस्थाभ्यां न संसृज्येत कर्हिचित् । (१८।१)

अज्ञातलिप्सां लिप्सेत न चैनं हर्ष आविशेत् ॥ (१८।२)

विजानतां मोक्ष एष श्रमः स्याद् अविजानताम् । (१९।१)

मोक्षयानम् इदं कृत्स्नं विदुषां हारितो ऽब्रवीत् ॥ (१९।२)

अभयं सर्वभूतेभ्यो दत्त्वा यः प्रव्रजेद् गृहात् । (२०।१)

लोकास्तेजोमयास्तस्य तथानन्त्याय कल्पते ॥ (२०।२)