संजय उवाच । (१।१)

महासत्त्वौ तु तौ दृष्ट्वा सहितौ केशवार्जुनौ । (१।२)

हतम् आधिरथिं मेने संख्ये गाण्डीवधन्वना ॥ (१।३)

ताव् अभ्यनन्दत् कौन्तेयः साम्ना परमवल्गुना । (२।१)

स्मितपूर्वम् अमित्रघ्नः पूजयन् भरतर्षभ ॥ (२।२)

युधिष्ठिर उवाच । (३।१)

स्वागतं देवकीपुत्र स्वागतं ते धनंजय । (३।२)

प्रियं मे दर्शनं बाढं युवयोर् अच्युतार्जुनौ ॥ (३।३)

अक्षताभ्याम् अरिष्टाभ्यां कथं युध्य महारथम् । (४।१)

आशीविषसमं युद्धे सर्वशस्त्रविशारदम् ॥ (४।२)

अग्रगं धार्तराष्ट्राणां सर्वेषां शर्म वर्म च । (५।१)

रक्षितं वृषसेनेन सुषेणेन च धन्विना ॥ (५।२)

अनुज्ञातं महावीर्यं रमेणास्त्रेषु दुर्जयम् । (६।१)

त्रातारं धार्तराष्ट्राणां गन्तारं वाहिनीमुखे ॥ (६।२)

हन्तारम् अरिसैन्यानाम् अमित्रगणमर्दनम् । (७।१)

दुर्योधनहिते युक्तम् अस्मद्युद्धाय चोद्यतम् ॥ (७।२)

अप्रधृष्यं महायुद्धे देवैर् अपि सवासवैः । (८।१)

अनलानिलयोस् तुल्यं तेजसा च बलेन च ॥ (८।२)

पातालम् इव गम्भीरं सुहृदानन्दवर्धनम् । (९।१)

अन्तकाभम् अमित्राणां कर्णं हत्वा महाहवे । (९।२)

दिष्ट्या युवाम् अनुप्राप्तौ जित्वासुरम् इवामरौ ॥ (९।३)

तेन युद्धम् अदीनेन मया ह्य् अद्याच्युतार्जुनौ । (१०।१)

कुपितेनान्तकेनेव प्रजाः सर्वा जिघांसता ॥ (१०।२)

तेन केतुश् च मे छिन्नो हतौ च पार्ष्णिसारथी । (११।१)

हतवाहः कृतश् चास्मि युयुधानस्य पश्यतः ॥ (११।२)

धृष्टद्युम्नस्य यमयोर् वीरस्य च शिखण्डिनः । (१२।१)

पश्यतां द्रौपदेयानां पाञ्चालानां च सर्वशः ॥ (१२।२)

एताञ् जित्वा महावीर्यान् कर्णः शत्रुगणान् बहून् । (१३।१)

जितवान् मां महाबाहो यतमानं महारणे ॥ (१३।२)

अनुसृत्य च मां युद्धे परुषाण्य् उक्तवान् बहु । (१४।१)

तत्र तत्र युधां श्रेष्ठः परिभूय न संशयः ॥ (१४।२)

भीमसेनप्रभावात् तु यज् जीवामि धनंजय । (१५।१)

बहुनात्र किम् उक्तेन नाहं तत् सोढुम् उत्सहे ॥ (१५।२)

त्रयोदशाहं वर्षाणि यस्माद् भीतो धनंजय । (१६।१)

न स्म निद्रां लभे रात्रौ न चाहनि सुखं क्वचित् ॥ (१६।२)

तस्य द्वेषेण संयुक्तः परिदह्ये धनंजय । (१७।१)

आत्मनो मरणं जानन् वाध्रीणस इव द्विपः ॥ (१७।२)

यस्यायम् अगमत् कालश् चिन्तयानस्य मे विभो । (१८।१)

कथं शक्यो मया कर्णो युद्धे क्षपयितुं भवेत् ॥ (१८।२)

जाग्रत् स्वपंश् च कौन्तेय कर्णम् एव सदा ह्य् अहम् । (१९।१)

पश्यामि तत्र तत्रैव कर्णभूतम् इदं जगत् ॥ (१९।२)

यत्र यत्र हि गच्छामि कर्णाद् भीतो धनंजय । (२०।१)

तत्र तत्र हि पश्यामि कर्णम् एवाग्रतः स्थितम् ॥ (२०।२)

सो ऽहं तेनैव वीरेण समरेष्व् अपलायिना । (२१।१)

सहयः सरथः पार्थ जित्वा जीवन् विसर्जितः ॥ (२१।२)

को नु मे जीवितेनार्थो राज्येनार्थो ऽथवा पुनः । (२२।१)

ममैवं धिक्कृतस्येह कर्णेनाहवशोभिना ॥ (२२।२)

न प्राप्तपूर्वं यद् भीष्मात् कृपाद् द्रोणाच् च संयुगे । (२३।१)

तत् प्राप्तम् अद्य मे युद्धे सूतपुत्रान् महारथात् ॥ (२३।२)

तत् त्वा पृच्छामि कौन्तेय यथा ह्य् अकुशलस् तथा । (२४।१)

तन् ममाचक्ष्व कार्त्स्न्येन यथा कर्णस् त्वया हतः ॥ (२४।२)

शक्रवीर्यसमो युद्धे यमतुल्यपराक्रमः । (२५।१)

रामतुल्यस् तथास्त्रे यः स कथं वै निषूदितः ॥ (२५।२)

महारथः समाख्यातः सर्वयुद्धविशारदः । (२६।१)

धनुर्धराणां प्रवरः सर्वेषाम् एकपूरुषः ॥ (२६।२)

पूजितो धृतराष्ट्रेण सपुत्रेण विशां पते । (२७।१)

सदा त्वदर्थं राधेयः स कथं निहतस् त्वया ॥ (२७।२)

धृतराष्ट्रो हि योधेषु सर्वेष्व् एव सदार्जुन । (२८।१)

तव मृत्युं रणे कर्णं मन्यते पुरुषर्षभः ॥ (२८।२)

स त्वया पुरुषव्याघ्र कथं युद्धे निषूदितः । (२९।१)

तं ममाचक्ष्व बीभत्सो यथा कर्णो हतस् त्वया ॥ (२९।२)

सोत्सेधम् अस्य च शिरः पश्यतां सुहृदां हृतम् । (३०।१)

त्वया पुरुषशार्दूल शार्दूलेन यथा रुरोः ॥ (३०।२)

यः पर्युपासीत् प्रदिशो दिशश् च त्वां सूतपुत्रः समरे परीप्सन् । (३१।१)

दित्सुः कर्णः समरे हस्तिपूगं स हीदानीं कङ्कपत्रैः सुतीक्ष्णैः ॥ (३१।२)

त्वया रणे निहतः सूतपुत्रः कच्चिच्छेते भूमितले दुरात्मा । (३२।१)

कच्चित् प्रियं मे परमं त्वयाद्य कृतं रणे सूतपुत्रं निहत्य ॥ (३२।२)

यः सर्वतः पर्यपतत् त्वदर्थे मदान्वितो गर्वितः सूतपुत्रः । (३३।१)

स शूरमानी समरे समेत्य कच्चित् त्वया निहतः संयुगे ऽद्य ॥ (३३।२)

रौक्मं रथं हस्तिवरैश् च युक्तं रथं दित्सुर् यः परेभ्यस् त्वदर्थे । (३४।१)

सदा रणे स्पर्धते यः स पापः कच्चित् त्वया निहतस् तात युद्धे ॥ (३४।२)

यो ऽसौ नित्यं शूरमदेन मत्तो विकत्थते संसदि कौरवाणाम् । (३५।१)

प्रियो ऽत्यर्थं तस्य सुयोधनस्य कच्चित् स पापो निहतस् त्वयाद्य ॥ (३५।२)

कच्चित् समागम्य धनुःप्रमुक्तैस् त्वत्प्रेषितैर् लोहितार्थैर् विहंगैः । (३६।१)

शेते ऽद्य पापः स विभिन्नगात्रः कच्चिद् भग्नो धार्तराष्ट्रस्य बाहुः ॥ (३६।२)

यो ऽसौ सदा श्लाघते राजमध्ये दुर्योधनं हर्षयन् दर्पपूर्णः । (३७।१)

अहं हन्ता फल्गुनस्येति मोहात् कच्चिद्धतस् तस्य न वै तथा रथः ॥ (३७।२)

नाहं पादौ धावयिष्ये कदाचिद् यावत् स्थितः पार्थ इत्य् अल्पबुद्धिः । (३८।१)

व्रतं तस्यैतत् सर्वदा शक्रसूनो कच्चित् त्वया निहतः सो ऽद्य कर्णः ॥ (३८।२)

यो ऽसौ कृष्णाम् अब्रवीद् दुष्टबुद्धिः कर्णः सभायां कुरुवीरमध्ये । (३९।१)

किं पाण्डवांस् त्वं न जहासि कृष्णे सुदुर्बलान् पतितान् हीनसत्त्वान् ॥ (३९।२)

यत् तत् कर्णः प्रत्यजानात् त्वदर्थे नाहत्वाहं सह कृष्णेन पार्थम् । (४०।१)

इहोपयातेति स पापबुद्धिः कच्चिच्छेते शरसंभिन्नगात्रः ॥ (४०।२)

कच्चित् संग्रामे विदितो वा तदायं समागमः सृञ्जयकौरवाणाम् । (४१।१)

यत्रावस्थाम् ईदृशीं प्रापितो ऽहं कच्चित् त्वया सो ऽद्य हतः समेत्य ॥ (४१।२)

कच्चित् त्वया तस्य सुमन्दबुद्धेर् गाण्डीवमुक्तैर् विशिखैर् ज्वलद्भिः । (४२।१)

सकुण्डलं भानुमद् उत्तमाङ्गं कायात् प्रकृत्तं युधि सव्यसाचिन् ॥ (४२।२)

यत् तन् मया बाणसमर्पितेन ध्यातो ऽसि कर्णस्य वधाय वीर । (४३।१)

तन् मे त्वया कच्चिद् अमोघम् अद्य ध्यातं कृतं कर्णनिपातनेन ॥ (४३।२)

यद् दर्पपूर्णः स सुयोधनो ऽस्मान् अवेक्षते कर्णसमाश्रयेण । (४४।१)

कच्चित् त्वया सो ऽद्य समाश्रयो ऽस्य भग्नः पराक्रम्य सुयोधनस्य ॥ (४४।२)

यो नः पुरा षण्ढतिलान् अवोचत् सभामध्ये पार्थिवानां समक्षम् । (४५।१)

स दुर्मतिः कच्चिद् उपेत्य संख्ये त्वया हतः सूतपुत्रो ऽत्यमर्षी ॥ (४५।२)

यः सूतपुत्रः प्रहसन् दुरात्मा पुराब्रवीन् निर्जितां सौबलेन । (४६।१)

स्वयं प्रसह्यानय याज्ञसेनीम् अपीह कच्चित् स हतस् त्वयाद्य ॥ (४६।२)

यः शस्त्रभृच्छ्रेष्ठतमं पृथिव्यां पितामहं व्याक्षिपद् अल्पचेताः । (४७।१)

संख्यायमानो ऽर्धरथः स कच्चित् त्वया हतो ऽद्याधिरथिर् दुरात्मा ॥ (४७।२)

अमर्षणं निकृतिसमीरणेरितं हृदि श्रितं ज्वलनम् इमं सदा मम । (४८।१)

हतो मया सो ऽद्य समेत्य पापधीर् इति ब्रुवन् प्रशमय मे ऽद्य फल्गुन ॥ (४८।२)