संजय उवाच । (१।१)

दृष्ट्वा तु संनिवृत्तांस्तान् संशप्तकगणान् पुनः । (१।२)

वासुदेवं महात्मानम् अर्जुनः समभाषत ॥ (१।३)

चोदयाश्वान् हृषीकेश संशप्तकगणान् प्रति । (२।१)

नैते हास्यन्ति संग्रामं जीवन्त इति मे मतिः ॥ (२।२)

पश्य मे ऽस्त्रबलं घोरं बाह्वोर् इष्वसनस्य च । (३।१)

अद्यैतान् पातयिष्यामि क्रुद्धो रुद्रः पशून् इव ॥ (३।२)

ततः कृष्णः स्मितं कृत्वा परिणन्द्य शिवेन तम् । (४।१)

प्रावेशयत दुर्धर्षो यत्र यत्रैच्छद् अर्जुनः ॥ (४।२)

बभ्राजे स रथो ऽत्यर्थम् उह्यमानो रणे तदा । (५।१)

उह्यमानम् इवाकाशे विमानं पाण्डुरैर् हयैः ॥ (५।२)

मण्डलानि ततश्चक्रे गतप्रत्यागतानि च । (६।१)

यथा शक्ररथो राजन् युद्धे देवासुरे पुरा ॥ (६।२)

अथ नारायणाः क्रुद्धा विविधायुधपाणयः । (७।१)

छादयन्तः शरव्रातैः परिवव्रुर् धनंजयम् ॥ (७।२)

अदृश्यं च मुहूर्तेन चक्रुस्ते भरतर्षभ । (८।१)

कृष्णेन सहितं युद्धे कुन्तीपुत्रं धनंजयम् ॥ (८।२)

क्रुद्धस्तु फल्गुनः संख्ये द्विगुणीकृतविक्रमः । (९।१)

गाण्डीवम् उपसंमृज्य तूर्णं जग्राह संयुगे ॥ (९।२)

बद्ध्वा च भृकुटीं वक्त्रे क्रोधस्य प्रतिलक्षणम् । (१०।१)

देवदत्तं महाशङ्खं पूरयामास पाण्डवः ॥ (१०।२)

अथास्त्रम् अरिसंघघ्नं त्वाष्ट्रम् अभ्यस्यद् अर्जुनः । (११।१)

ततो रूपसहस्राणि प्रादुरासन् पृथक् पृथक् ॥ (११।२)

आत्मनः प्रतिरूपैस्तैर् नानारूपैर् विमोहिताः । (१२।१)

अन्योन्यम् अर्जुनं मत्वा स्वम् आत्मानं च जघ्निरे ॥ (१२।२)

अयम् अर्जुनो ऽयं गोविन्द इमौ यादवपाण्डवौ । (१३।१)

इति ब्रुवाणाः संमूढा जघ्नुर् अन्योन्यम् आहवे ॥ (१३।२)

मोहिताः परमास्त्रेण क्षयं जग्मुः परस्परम् । (१४।१)

अशोभन्त रणे योधाः पुष्पिता इव किंशुकाः ॥ (१४।२)

ततः शरसहस्राणि तैर् विमुक्तानि भस्मसात् । (१५।१)

कृत्वा तद् अस्त्रं तान् वीरान् अनयद् यमसादनम् ॥ (१५।२)

अथ प्रहस्य बीभत्सुर् ललित्थान्मालवान् अपि । (१६।१)

माचेल्लकांस्त्रिगर्तांश्च यौधेयांश्चार्दयच्छरैः ॥ (१६।२)

ते वध्यमाना वीरेण क्षत्रियाः कालचोदिताः । (१७।१)

व्यसृजञ् शरवर्षाणि पार्थे नानाविधानि च ॥ (१७।२)

ततो नैवार्जुनस्तत्र न रथो न च केशवः । (१८।१)

प्रत्यदृश्यत घोरेण शरवर्षेण संवृतः ॥ (१८।२)

ततस्ते लब्धलक्ष्यत्वाद् अन्योन्यम् अभिचुक्रुशुः । (१९।१)

हतौ कृष्णाविति प्रीता वासांस्यादुधुवुस्तदा ॥ (१९।२)

भेरीमृदङ्गशङ्खांश्च दध्मुर् वीराः सहस्रशः । (२०।१)

सिंहनादरवांश्चोग्रांश्चक्रिरे तत्र मारिष ॥ (२०।२)

ततः प्रसिष्विदे कृष्णः खिन्नश्चार्जुनम् अब्रवीत् । (२१।१)

क्वासि पार्थ न पश्ये त्वां कच्चिज्जीवसि शत्रुहन् ॥ (२१।२)

तस्य तं मानुषं भावं भावज्ञो ऽऽज्ञाय पाण्डवः । (२२।१)

वायव्यास्त्रेण तैर् अस्तां शरवृष्टिम् अपाहरत् ॥ (२२।२)

ततः संशप्तकव्रातान् साश्वद्विपरथायुधान् । (२३।१)

उवाह भगवान् वायुः शुष्कपर्णचयान् इव ॥ (२३।२)

उह्यमानास्तु ते राजन् बह्वशोभन्त वायुना । (२४।१)

प्रडीनाः पक्षिणः काले वृक्षेभ्य इव मारिष ॥ (२४।२)

तांस्तथा व्याकुलीकृत्य त्वरमाणो धनंजयः । (२५।१)

जघान निशितैर् बाणैः सहस्राणि शतानि च ॥ (२५।२)

शिरांसि भल्लैर् अहरद् बाहून् अपि च सायुधान् । (२६।१)

हस्तिहस्तोपमांश्चोरूञ् शरैर् उर्व्याम् अपातयत् ॥ (२६।२)

पृष्ठच्छिन्नान् विचरणान् विमस्तिष्केक्षणाङ्गुलीन् । (२७।१)

नानाङ्गावयवैर् हीनांश्चकारारीन् धनंजयः ॥ (२७।२)

गन्धर्वनगराकारान् विधिवत् कल्पितान् रथान् । (२८।१)

शरैर् विशकलीकुर्वंश्चक्रे व्यश्वरथद्विपान् ॥ (२८।२)

मुण्डतालवनानीव तत्र तत्र चकाशिरे । (२९।१)

छिन्नध्वजरथव्राताः केचित् केचित् क्वचित् क्वचित् ॥ (२९।२)

सोत्तरायुधिनो नागाः सपताकाङ्कुशायुधाः । (३०।१)

पेतुः शक्राशनिहता द्रुमवन्त इवाचलाः ॥ (३०।२)

चामरापीडकवचाः स्रस्तान्त्रनयनासवः । (३१।१)

सारोहास्तुरगाः पेतुः पार्थबाणहताः क्षितौ ॥ (३१।२)

विप्रविद्धासिनखराश् छिन्नवर्मर्ष्टिशक्तयः । (३२।१)

पत्तयश्छिन्नवर्माणः कृपणं शेरते हताः ॥ (३२।२)

तैर् हतैर् हन्यमानैश्च पतद्भिः पतितैर् अपि । (३३।१)

भ्रमद्भिर् निष्टनद्भिश्च घोरम् आयोधनं बभौ ॥ (३३।२)

रजश्च महद् उद्भूतं शान्तं रुधिरवृष्टिभिः । (३४।१)

मही चाप्यभवद् दुर्गा कबन्धशतसंकुला ॥ (३४।२)

तद् बभौ रौद्रबीभत्सं बीभत्सोर् यानम् आहवे । (३५।१)

आक्रीड इव रुद्रस्य घ्नतः कालात्यये पशून् ॥ (३५।२)

ते वध्यमानाः पार्थेन व्याकुलाश्वरथद्विपाः । (३६।१)

तम् एवाभिमुखाः क्षीणाः शक्रस्यातिथितां गताः ॥ (३६।२)

सा भूमिर् भरतश्रेष्ठ निहतैस्तैर् महारथैः । (३७।१)

आस्तीर्णा संबभौ सर्वा प्रेतीभूतैः समन्ततः ॥ (३७।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे चैव प्रमत्ते सव्यसाचिनि । (३८।१)

व्यूढानीकस्ततो द्रोणो युधिष्ठिरम् उपाद्रवत् ॥ (३८।२)

तं प्रत्यगृह्णंस्त्वरिता व्यूढानीकाः प्रहारिणः । (३९।१)

युधिष्ठिरं परीप्सन्तस्तदासीत् तुमुलं महत् ॥ (३९।२)