इन्द्र उवाच । (१।१)

एवम् एतद् ब्रह्मबलं गरीयो न ब्रह्मतः किंचिद् अन्यद् गरीयः । (१।२)

आविक्षितस्य तु बलं न मृष्ये वज्रम् अस्मै प्रहरिष्यामि घोरम् ॥ (१।३)

धृतराष्ट्र प्रहितो गच्छ मरुत्तं संवर्तेन सहितं तं वदस्व । (२।१)

बृहस्पतिं त्वम् उपशिक्षस्व राजन् वज्रं वा ते प्रहरिष्यामि घोरम् ॥ (२।२)

व्यास उवाच । (३।१)

ततो गत्वा धृतराष्ट्रो नरेन्द्रं प्रोवाचेदं वचनं वासवस्य । (३।२)

गन्धर्वं मां धृतराष्ट्रं निबोध त्वाम् आगतं वक्तुकामं नरेन्द्र ॥ (३।३)

ऐन्द्रं वाक्यं शृणु मे राजसिंह यत् प्राह लोकाधिपतिर् महात्मा । (४।१)

बृहस्पतिं याजकं त्वं वृणीष्व वज्रं वा ते प्रहरिष्यामि घोरम् । (४।२)

वचश्चेद् एतन्न करिष्यसे मे प्राहैतद् एतावद् अचिन्त्यकर्मा ॥ (४।३)

मरुत्त उवाच । (५।१)

त्वं चैवैतद् वेत्थ पुरंदरश्च विश्वेदेवा वसवश्चाश्विनौ च । (५।२)

मित्रद्रोहे निष्कृतिर् वै यथैव नास्तीति लोकेषु सदैव वादः ॥ (५।३)

बृहस्पतिर् याजयिता महेन्द्रं देवश्रेष्ठं वज्रभृतां वरिष्ठम् । (६।१)

संवर्तो मां याजयिताद्य राजन् न ते वाक्यं तस्य वा रोचयामि ॥ (६।२)

गन्धर्व उवाच । (७।१)

घोरो नादः श्रूयते वासवस्य नभस्तले गर्जतो राजसिंह । (७।२)

व्यक्तं वज्रं मोक्ष्यते ते महेन्द्रः क्षेमं राजंश्चिन्त्यताम् एष कालः ॥ (७।३)

व्यास उवाच । (८।१)

इत्येवम् उक्तो धृतराष्ट्रेण राजा श्रुत्वा नादं नदतो वासवस्य । (८।२)

तपोनित्यं धर्मविदां वरिष्ठं संवर्तं तं ज्ञापयामास कार्यम् ॥ (८।३)

मरुत्त उवाच । (९।१)

इमम् अश्मानं प्लवमानम् आराद् अध्वा दूरं तेन न दृश्यते ऽद्य । (९।२)

प्रपद्ये ऽहं शर्म विप्रेन्द्र त्वत्तः प्रयच्छ तस्माद् अभयं विप्रमुख्य ॥ (९।३)

अयम् आयाति वै वज्री दिशो विद्योतयन् दश । (१०।१)

अमानुषेण घोरेण सदस्यास्त्रासिता हि नः ॥ (१०।२)

संवर्त उवाच । (११।१)

भयं शक्राद् व्येतु ते राजसिंह प्रणोत्स्ये ऽहं भयम् एतत् सुघोरम् । (११।२)

संस्तम्भिन्या विद्यया क्षिप्रम् एव मा भैस्त्वम् अस्माद् भव चापि प्रतीतः ॥ (११।३)

अहं संस्तम्भयिष्यामि मा भैस्त्वं शक्रतो नृप । (१२।१)

सर्वेषाम् एव देवानां क्षपितान्यायुधानि मे ॥ (१२।२)

दिशो वज्रं व्रजतां वायुर् एतु वर्षं भूत्वा निपततु काननेषु । (१३।१)

आपः प्लवन्त्वन्तरिक्षे वृथा च सौदामिनी दृश्यतां मा बिभस् त्वम् ॥ (१३।२)

अथो वह्निस्त्रातु वा सर्वतस्ते कामं वर्षं वर्षतु वासवो वा । (१४।१)

वज्रं तथा स्थापयतां च वायुर् महाघोरं प्लवमानं जलौघैः ॥ (१४।२)

मरुत्त उवाच । (१५।१)

घोरः शब्दः श्रूयते वै महास्वनो वज्रस्यैष सहितो मारुतेन । (१५।२)

आत्मा हि मे प्रव्यथते मुहुर् मुहुर् न मे स्वास्थ्यं जायते चाद्य विप्र ॥ (१५।३)

संवर्त उवाच । (१६।१)

वज्राद् उग्राद् व्येतु भयं तवाद्य वातो भूत्वा हन्मि नरेन्द्र वज्रम् । (१६।२)

भयं त्यक्त्वा वरम् अन्यं वृणीष्व कं ते कामं तपसा साधयामि ॥ (१६।३)

मरुत्त उवाच । (१७।१)

इन्द्रः साक्षात् सहसाभ्येतु विप्र हविर् यज्ञे प्रतिगृह्णातु चैव । (१७।२)

स्वं स्वं धिष्ण्यं चैव जुषन्तु देवाः सुतं सोमं प्रतिगृह्णन्तु चैव ॥ (१७।३)

संवर्त उवाच । (१८।१)

अयम् इन्द्रो हरिभिर् आयाति राजन् देवैः सर्वैः सहितः सोमपीथी । (१८।२)

मन्त्राहूतो यज्ञम् इमं मयाद्य पश्यस्वैनं मन्त्रविस्रस्तकायम् ॥ (१८।३)

व्यास उवाच । (१९।१)

ततो देवैः सहितो देवराजो रथे युक्त्वा तान् हरीन् वाजिमुख्यान् । (१९।२)

आयाद् यज्ञम् अधि राज्ञः पिपासुर् आविक्षितस्याप्रमेयस्य सोमम् ॥ (१९।३)

तम् आयान्तं सहितं देवसंघैः प्रत्युद्ययौ सपुरोधा मरुत्तः । (२०।१)

चक्रे पूजां देवराजाय चाग्र्यां यथाशास्त्रं विधिवत् प्रीयमाणः ॥ (२०।२)

संवर्त उवाच । (२१।१)

स्वागतं ते पुरुहूतेह विद्वन् यज्ञो ऽद्यायं संनिहिते त्वयीन्द्र । (२१।२)

शोशुभ्यते बलवृत्रघ्न भूयः पिबस्व सोमं सुतम् उद्यतं मया ॥ (२१।३)

मरुत्त उवाच । (२२।१)

शिवेन मां पश्य नमश्च ते ऽस्तु प्राप्तो यज्ञः सफलं जीवितं मे । (२२।२)

अयं यज्ञं कुरुते मे सुरेन्द्र बृहस्पतेर् अवरो जन्मना यः ॥ (२२।३)

इन्द्र उवाच । (२३।१)

जानामि ते गुरुम् एनं तपोधनं बृहस्पतेर् अनुजं तिग्मतेजसम् । (२३।२)

यस्याह्वानाद् आगतो ऽहं नरेन्द्र प्रीतिर् मे ऽद्य त्वयि मनुः प्रनष्टः ॥ (२३।३)

संवर्त उवाच । (२४।१)

यदि प्रीतस्त्वम् असि वै देवराज तस्मात् स्वयं शाधि यज्ञे विधानम् । (२४।२)

स्वयं सर्वान् कुरु मार्गान् सुरेन्द्र जानात्वयं सर्वलोकश्च देव ॥ (२४।३)

व्यास उवाच । (२५।१)

एवम् उक्तस्त्वाङ्गिरसेन शक्रः समादिदेश स्वयम् एव देवान् । (२५।२)

सभाः क्रियन्ताम् आवसथाश्च मुख्याः सहस्रशश्चित्रभौमाः समृद्धाः ॥ (२५।३)

कॢप्तस्थूणाः कुरुतारोहणानि गन्धर्वाणाम् अप्सरसां च शीघ्रम् । (२६।१)

येषु नृत्येरन्न् अप्सरसः सहस्रशः स्वर्गोद्देशः क्रियतां यज्ञवाटः ॥ (२६।२)

इत्युक्तास्ते चक्रुर् आशु प्रतीता दिवौकसः शक्रवाक्यान्नरेन्द्र । (२७।१)

ततो वाक्यं प्राह राजानम् इन्द्रः प्रीतो राजन् पूजयानो मरुत्तम् ॥ (२७।२)

एष त्वयाहम् इह राजन् समेत्य ये चाप्यन्ये तव पूर्वे नरेन्द्राः । (२८।१)

सर्वाश्चान्या देवताः प्रीयमाणा हविस्तुभ्यं प्रतिगृह्णन्तु राजन् ॥ (२८।२)

आग्नेयं वै लोहितम् आलभन्तां वैश्वदेवं बहुरूपं विराजन् । (२९।१)

नीलं चोक्षाणं मेध्यम् अभ्यालभन्तां चलच्छिश्नं मत्प्रदिष्टं द्विजेन्द्राः ॥ (२९।२)

ततो यज्ञो ववृधे तस्य राज्ञो यत्र देवाः स्वयम् अन्नानि जह्रुः । (३०।१)

यस्मिञ् शक्रो ब्राह्मणैः पूज्यमानः सदस्यो ऽभूद्धरिमान् देवराजः ॥ (३०।२)

ततः संवर्तश् चित्यगतो महात्मा यथा वह्निः प्रज्वलितो द्वितीयः । (३१।१)

हवींष्युच्चैर् आह्वयन् देवसंघाञ् जुहावाग्नौ मन्त्रवत् सुप्रतीतः ॥ (३१।२)

ततः पीत्वा बलभित् सोमम् अग्र्यं ये चाप्यन्ये सोमपा वै दिवौकसः । (३२।१)

सर्वे ऽनुज्ञाताः प्रययुः पार्थिवेन यथाजोषं तर्पिताः प्रीतिमन्तः ॥ (३२।२)

ततो राजा जातरूपस्य राशीन् पदे पदे कारयामास हृष्टः । (३३।१)

द्विजातिभ्यो विसृजन् भूरि वित्तं रराज वित्तेश इवारिहन्ता ॥ (३३।२)

ततो वित्तं विविधं संनिधाय यथोत्साहं कारयित्वा च कोशम् । (३४।१)

अनुज्ञातो गुरुणा संनिवृत्य शशास गाम् अखिलां सागरान्ताम् ॥ (३४।२)

एवंगुणः संबभूवेह राजा यस्य क्रतौ तत् सुवर्णं प्रभूतम् । (३५।१)

तत् त्वं समादाय नरेन्द्र वित्तं यजस्व देवांस्तर्पयानो विधानैः ॥ (३५।२)

वैशंपायन उवाच । (३६।१)

ततो राजा पाण्डवो हृष्टरूपः श्रुत्वा वाक्यं सत्यवत्याः सुतस्य । (३६।२)

मनश्चक्रे तेन वित्तेन यष्टुं ततो ऽमात्यैर् मन्त्रयामास भूयः ॥ (३६।३)