संजय उवाच । (१।१)

द्रौणिर् भूरिश्रवाः शल्यश्चित्रसेनश्च मारिष । (१।२)

पुत्रः सांयमनेश्चैव सौभद्रं समयोधयन् ॥ (१।३)

संसक्तम् अतितेजोभिस्तम् एकं ददृशुर् जनाः । (२।१)

पञ्चभिर् मनुजव्याघ्रैर् गजैः सिंहशिशुं यथा ॥ (२।२)

नाभिलक्ष्यतया कश्चिन्न शौर्ये न पराक्रमे । (३।१)

बभूव सदृशः कार्ष्णेर् नास्त्रे नापि च लाघवे ॥ (३।२)

तथा तम् आत्मजं युद्धे विक्रमन्तम् अरिंदमम् । (४।१)

दृष्ट्वा पार्थो रणे यत्तः सिंहनादम् अथो ऽनदत् ॥ (४।२)

पीडयानं च तत् सैन्यं पौत्रं तव विशां पते । (५।१)

दृष्ट्वा त्वदीया राजेन्द्र समन्तात् पर्यवारयन् ॥ (५।२)

ध्वजिनीं धार्तराष्ट्राणां दीनशत्रुर् अदीनवत् । (६।१)

प्रत्युद्ययौ स सौभद्रस्तेजसा च बलेन च ॥ (६।२)

तस्य लाघवमार्गस्थम् आदित्यसदृशप्रभम् । (७।१)

व्यदृश्यत महच्चापं समरे युध्यतः परैः ॥ (७।२)

स द्रौणिम् इषुणैकेन विद्ध्वा शल्यं च पञ्चभिः । (८।१)

ध्वजं सांयमनेश्चापि सो ऽष्टाभिर् अपवर्जयत् ॥ (८।२)

रुक्मदण्डां महाशक्तिं प्रेषितां सौमदत्तिना । (९।१)

शितेनोरगसंकाशां पत्रिणा विजहार ताम् ॥ (९।२)

शल्यस्य च महाघोरान् अस्यतः शतशः शरान् । (१०।१)

निवार्यार्जुनदायादो जघान समरे हयान् ॥ (१०।२)

भूरिश्रवाश्च शल्यश्च द्रौणिः सांयमनिः शलः । (११।१)

नाभ्यवर्तन्त संरब्धाः कार्ष्णेर् बाहुबलाश्रयात् ॥ (११।२)

ततस्त्रिगर्ता राजेन्द्र मद्राश्च सह केकयैः । (१२।१)

पञ्चत्रिंशतिसाहस्रास्तव पुत्रेण चोदिताः ॥ (१२।२)

धनुर्वेदविदो मुख्या अजेयाः शत्रुभिर् युधि । (१३।१)

सहपुत्रं जिघांसन्तं परिवव्रुः किरीटिनम् ॥ (१३।२)

तौ तु तत्र पितापुत्रौ परिक्षिप्तौ रथर्षभौ । (१४।१)

ददर्श राजन् पाञ्चाल्यः सेनापतिर् अमित्रजित् ॥ (१४।२)

स वारणरथौघानां सहस्रैर् बहुभिर् वृतः । (१५।१)

वाजिभिः पत्तिभिश्चैव वृतः शतसहस्रशः ॥ (१५।२)

धनुर् विस्फार्य संक्रुद्धश्चोदयित्वा वरूथिनीम् । (१६।१)

ययौ तन्मद्रकानीकं केकयांश्च परंतपः ॥ (१६।२)

तेन कीर्तिमता गुप्तम् अनीकं दृढधन्वना । (१७।१)

प्रयुक्तरथनागाश्वं योत्स्यमानम् अशोभत ॥ (१७।२)

सो ऽर्जुनं प्रमुखे यान्तं पाञ्चाल्यः कुरुनन्दन । (१८।१)

त्रिभिः शारद्वतं बाणैर् जत्रुदेशे समर्पयत् ॥ (१८।२)

ततः स मद्रकान् हत्वा दशभिर् दशभिः शरैः । (१९।१)

हृष्ट एको जघानाश्वं भल्लेन कृतवर्मणः ॥ (१९।२)

दमनं चापि दायादं पौरवस्य महात्मनः । (२०।१)

जघान विपुलाग्रेण नाराचेन परंतपः ॥ (२०।२)

ततः सांयमनेः पुत्रः पाञ्चाल्यं युद्धदुर्मदम् । (२१।१)

अविध्यत् त्रिंशता बाणैर् दशभिश्चास्य सारथिम् ॥ (२१।२)

सो ऽतिविद्धो महेष्वासः सृक्किणी परिसंलिहन् । (२२।१)

भल्लेन भृशतीक्ष्णेन निचकर्तास्य कार्मुकम् ॥ (२२।२)

अथैनं पञ्चविंशत्या क्षिप्रम् एव समर्पयत् । (२३।१)

अश्वांश्चास्यावधीद् राजन्न् उभौ तौ पार्ष्णिसारथी ॥ (२३।२)

स हताश्वे रथे तिष्ठन् ददर्श भरतर्षभ । (२४।१)

पुत्रः सांयमनेः पुत्रं पाञ्चाल्यस्य महात्मनः ॥ (२४।२)

स संगृह्य महाघोरं निस्त्रिंशवरम् आयसम् । (२५।१)

पदातिस्तूर्णम् अभ्यर्छद् रथस्थं द्रुपदात्मजम् ॥ (२५।२)

तं महौघम् इवायान्तं खात् पतन्तम् इवोरगम् । (२६।१)

भ्रान्तावरणनिस्त्रिंशं कालोत्सृष्टम् इवान्तकम् ॥ (२६।२)

दीप्यन्तम् इव शस्त्रार्च्या मत्तवारणविक्रमम् । (२७।१)

अपश्यन् पाण्डवास्तत्र धृष्टद्युम्नश्च पार्षतः ॥ (२७।२)

तस्य पाञ्चालपुत्रस्तु प्रतीपम् अभिधावतः । (२८।१)

शितनिस्त्रिंशहस्तस्य शरावरणधारिणः ॥ (२८।२)

बाणवेगम् अतीतस्य रथाभ्याशम् उपेयुषः । (२९।१)

त्वरन् सेनापतिः क्रुद्धो बिभेद गदया शिरः ॥ (२९।२)

तस्य राजन् सनिस्त्रिंशं सुप्रभं च शरावरम् । (३०।१)

हतस्य पततो हस्ताद् वेगेन न्यपतद् भुवि ॥ (३०।२)

तं निहत्य गदाग्रेण लेभे स परमं यशः । (३१।१)

पुत्रः पाञ्चालराजस्य महात्मा भीमविक्रमः ॥ (३१।२)

तस्मिन् हते महेष्वासे राजपुत्रे महारथे । (३२।१)

हाहाकारो महान् आसीत् तव सैन्यस्य मारिष ॥ (३२।२)

ततः सांयमनिः क्रुद्धो दृष्ट्वा निहतम् आत्मजम् । (३३।१)

अभिदुद्राव वेगेन पाञ्चाल्यं युद्धदुर्मदम् ॥ (३३।२)

तौ तत्र समरे वीरौ समेतौ रथिनां वरौ । (३४।१)

ददृशुः सर्वराजानः कुरवः पाण्डवास्तथा ॥ (३४।२)

ततः सांयमनिः क्रुद्धः पार्षतं परवीरहा । (३५।१)

आजघान त्रिभिर् बाणैस्तोत्त्रैर् इव महाद्विपम् ॥ (३५।२)

तथैव पार्षतं शूरं शल्यः समितिशोभनः । (३६।१)

आजघानोरसि क्रुद्धस्ततो युद्धम् अवर्तत ॥ (३६।२)