संजय उवाच । (१।१)

दृष्ट्वा घटोत्कचं राजन् सूतपुत्ररथं प्रति । (१।२)

प्रयान्तं त्वरया युक्तं जिघांसुं कर्णम् आहवे ॥ (१।३)

अब्रवीत् तव पुत्रस्तु दुःशासनम् इदं वचः । (२।१)

एतद् रक्षो रणे तूर्णं दृष्ट्वा कर्णस्य विक्रमम् ॥ (२।२)

अभियाति द्रुतं कर्णं तद् वारय महारथम् । (३।१)

वृतः सैन्येन महता याहि यत्र महाबलः ॥ (३।२)

कर्णो वैकर्तनो युद्धे राक्षसेन युयुत्सति । (४।१)

रक्ष कर्णं रणे यत्तो वृतः सैन्येन मानद ॥ (४।२)

एतस्मिन् अन्तरे राजञ् जटासुरसुतो बली । (५।१)

दुर्योधनम् उपागम्य प्राह प्रहरतां वरः ॥ (५।२)

दुर्योधन तवामित्रान् प्रख्यातान् युद्धदुर्मदान् । (६।१)

पाण्डवान् हन्तुम् इच्छामि त्वयाज्ञप्तः सहानुगान् ॥ (६।२)

जटासुरो मम पिता रक्षसाम् अग्रणीः पुरा । (७।१)

प्रयुज्य कर्म रक्षोघ्नं क्षुद्रैः पार्थैर् निपातितः । (७।२)

तस्यापचितिम् इच्छामि त्वद्दिष्टो गन्तुम् ईश्वर ॥ (७।३)

तम् अब्रवीत् ततो राजा प्रीयमाणः पुनः पुनः । (८।१)

द्रोणकर्णादिभिः सार्धं पर्याप्तो ऽहं द्विषद्वधे । (८।२)

त्वं तु गच्छ मयाज्ञप्तो जहि युद्धं घटोत्कचम् ॥ (८।३)

तथेत्युक्त्वा महाकायः समाहूय घटोत्कचम् । (९।१)

जटासुरिर् भैमसेनिं नानाशस्त्रैर् अवाकिरत् ॥ (९।२)

अलंबलं च कर्णं च कुरुसैन्यं च दुस्तरम् । (१०।१)

हैडिम्बः प्रममाथैको महावातो ऽम्बुदान् इव ॥ (१०।२)

ततो मायामयं दृष्ट्वा रथं तूर्णम् अलंबलः । (११।१)

घटोत्कचं शरव्रातैर् नानालिङ्गैः समार्दयत् ॥ (११।२)

विद्ध्वा च बहुभिर् बाणैर् भैमसेनिम् अलंबलः । (१२।१)

व्यद्रावयच्छरव्रातैः पाण्डवानाम् अनीकिनीम् ॥ (१२।२)

तेन विद्राव्यमाणानि पाण्डुसैन्यानि मारिष । (१३।१)

निशीथे विप्रकीर्यन्त वातनुन्ना घना इव ॥ (१३।२)

घटोत्कचशरैर् नुन्ना तथैव कुरुवाहिनी । (१४।१)

निशीथे प्राद्रवद् राजन्न् उत्सृज्योल्काः सहस्रशः ॥ (१४।२)

अलंबलस्ततः क्रुद्धो भैमसेनिं महामृधे । (१५।१)

आजघ्ने निशितैर् बाणैस्तोत्त्रैर् इव महाद्विपम् ॥ (१५।२)

तिलशस्तस्य तद् यानं सूतं सर्वायुधानि च । (१६।१)

घटोत्कचः प्रचिछेद प्राणदच्चातिदारुणम् ॥ (१६।२)

ततः कर्णं शरव्रातैः कुरून् अन्यान् सहस्रशः । (१७।१)

अलंबलं चाभ्यवर्षन्मेघो मेरुम् इवाचलम् ॥ (१७।२)

ततः संचुक्षुभे सैन्यं कुरूणां राक्षसार्दितम् । (१८।१)

उपर्युपरि चान्योन्यं चतुरङ्गं ममर्द ह ॥ (१८।२)

जटासुरिर् महाराज विरथो हतसारथिः । (१९।१)

घटोत्कचं रणे क्रुद्धो मुष्टिनाभ्यहनद् दृढम् ॥ (१९।२)

मुष्टिनाभिहतस्तेन प्रचचाल घटोत्कचः । (२०।१)

क्षितिकम्पे यथा शैलः सवृक्षगणगुल्मवान् ॥ (२०।२)

ततः स परिघाभेन द्विट्संघघ्नेन बाहुना । (२१।१)

जटासुरिं भैमसेनिर् अवधीन्मुष्टिना भृशम् ॥ (२१।२)

तं प्रमथ्य ततः क्रुद्धस्तूर्णं हैडिम्बिर् आक्षिपत् । (२२।१)

दोर्भ्याम् इन्द्रध्वजाभाभ्यां निष्पिपेष महीतले ॥ (२२।२)

अलंबलो ऽपि विक्षिप्य समुत्क्षिप्य च राक्षसम् । (२३।१)

घटोत्कचं रणे रोषान्निष्पिपेष महीतले ॥ (२३।२)

तयोः समभवद् युद्धं गर्जतोर् अतिकाययोः । (२४।१)

घटोत्कचालंबलयोस्तुमुलं लोमहर्षणम् ॥ (२४।२)

विशेषयन्तावन्योन्यं मायाभिर् अतिमायिनौ । (२५।१)

युयुधाते महावीर्याविन्द्रवैरोचनाविव ॥ (२५।२)

पावकाम्बुनिधी भूत्वा पुनर् गरुडतक्षकौ । (२६।१)

पुनर् मेघमहावातौ पुनर् वज्रमहाचलौ । (२६।२)

पुनः कुञ्जरशार्दूलौ पुनः स्वर्भानुभास्करौ ॥ (२६।३)

एवं मायाशतसृजावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ । (२७।१)

भृशं चित्रम् अयुध्येताम् अलंबलघटोत्कचौ ॥ (२७।२)

परिघैश्च गदाभिश्च प्रासमुद्गरपट्टिशैः । (२८।१)

मुसलैः पर्वताग्रैश्च तावन्योन्यं निजघ्नतुः ॥ (२८।२)

हयाभ्यां च गजाभ्यां च पदातिरथिनौ पुनः । (२९।१)

युयुधाते महामायौ राक्षसप्रवरौ युधि ॥ (२९।२)

ततो घटोत्कचो राजन्न् अलंबलवधेप्सया । (३०।१)

उत्पपात भृशं क्रुद्धः श्येनवन्निपपात ह ॥ (३०।२)

गृहीत्वा च महाकायं राक्षसेन्द्रम् अलंबलम् । (३१।१)

उद्यम्य न्यवधीद् भूमौ मयं विष्णुर् इवाहवे ॥ (३१।२)

ततो घटोत्कचः खड्गम् उद्गृह्याद्भुतदर्शनम् । (३२।१)

चकर्त कायाद्धि शिरो भीमं विकृतदर्शनम् ॥ (३२।२)

तच्छिरो रुधिराभ्यक्तं गृह्य केशेषु राक्षसः । (३३।१)

घटोत्कचो ययावाशु दुर्योधनरथं प्रति ॥ (३३।२)

अभ्येत्य च महाबाहुः स्मयमानः स राक्षसः । (३४।१)

रथे ऽस्य निक्षिप्य शिरो विकृताननमूर्धजम् । (३४।२)

प्राणदद् भैरवं नादं प्रावृषीव बलाहकः ॥ (३४।३)

अब्रवीच्च ततो राजन् दुर्योधनम् इदं वचः । (३५।१)

एष ते निहतो बन्धुस्त्वया दृष्टो ऽस्य विक्रमः । (३५।२)

पुनर् द्रष्टासि कर्णस्य निष्ठाम् एतां तथात्मनः ॥ (३५।३)

एवम् उक्त्वा ततः प्रायात् कर्णं प्रति जनेश्वर । (३६।१)

किरञ् शरशतांस्तीक्ष्णान् विमुञ्चन् कर्णमूर्धनि ॥ (३६।२)

ततः समभवद् युद्धं घोररूपं भयानकम् । (३७।१)

विस्मापनं महाराज नरराक्षसयोर् मृधे ॥ (३७।२)