युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

क्षत्रधर्मान्न पापीयान् धर्मो ऽस्ति भरतर्षभ । (१।२)

अभियाने च युद्धे च राजा हन्ति महाजनम् ॥ (१।३)

अथ स्म कर्मणा येन लोकाञ् जयति पार्थिवः । (२।१)

विद्वञ् जिज्ञासमानाय प्रब्रूहि भरतर्षभ ॥ (२।२)

भीष्म उवाच । (३।१)

निग्रहेण च पापानां साधूनां प्रग्रहेण च । (३।२)

यज्ञैर् दानैश्च राजानो भवन्ति शुचयो ऽमलाः ॥ (३।३)

उपरुन्धन्ति राजानो भूतानि विजयार्थिनः । (४।१)

त एव विजयं प्राप्य वर्धयन्ति पुनः प्रजाः ॥ (४।२)

अपविध्यन्ति पापानि दानयज्ञतपोबलैः । (५।१)

अनुग्रहेण भूतानां पुण्यम् एषां प्रवर्धते ॥ (५।२)

यथैव क्षेत्रनिर्दाता निर्दन् वै क्षेत्रम् एकदा । (६।१)

हिनस्ति कक्षं धान्यं च न च धान्यं विनश्यति ॥ (६।२)

एवं शस्त्राणि मुञ्चन्तो घ्नन्ति वध्यान् अथैकदा । (७।१)

तस्यैषा निष्कृतिः कृत्स्ना भूतानां भावनं पुनः ॥ (७।२)

यो भूतानि धनज्यानाद् वधात् क्लेशाच्च रक्षति । (८।१)

दस्युभ्यः प्राणदानात् स धनदः सुखदो विराट् ॥ (८।२)

स सर्वयज्ञैर् ईजानो राजाथाभयदक्षिणैः । (९।१)

अनुभूयेह भद्राणि प्राप्नोतीन्द्रसलोकताम् ॥ (९।२)

ब्राह्मणार्थे समुत्पन्ने यो ऽभिनिःसृत्य युध्यते । (१०।१)

आत्मानं यूपम् उच्छ्रित्य स यज्ञो ऽनन्तदक्षिणः ॥ (१०।२)

अभीतो विकिरञ् शत्रून् प्रतिगृह्णञ् शरांस्तथा । (११।१)

न तस्मात् त्रिदशाः श्रेयो भुवि पश्यन्ति किंचन ॥ (११।२)

तस्य यावन्ति शस्त्राणि त्वचं भिन्दन्ति संयुगे । (१२।१)

तावतः सो ऽश्नुते लोकान् सर्वकामदुहो ऽक्षयान् ॥ (१२।२)

न तस्य रुधिरं गात्राद् आवेधेभ्यः प्रवर्तते । (१३।१)

स ह तेनैव रक्तेन सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ (१३।२)

यानि दुःखानि सहते व्रणानाम् अभितापने । (१४।१)

न ततो ऽस्ति तपो भूय इति धर्मविदो विदुः ॥ (१४।२)

पृष्ठतो भीरवः संख्ये वर्तन्ते ऽधमपूरुषाः । (१५।१)

शूराच्छरणम् इच्छन्तः पर्जन्याद् इव जीवनम् ॥ (१५।२)

यदि शूरस्तथा क्षेमे प्रतिरक्षेत् तथा भये । (१६।१)

प्रतिरूपं जनाः कुर्युर् न च तद् वर्तते तथा ॥ (१६।२)

यदि ते कृतम् आज्ञाय नमस्कुर्युः सदैव तम् । (१७।१)

युक्तं न्याय्यं च कुर्युस्ते न च तद् वर्तते तथा ॥ (१७।२)

पुरुषाणां समानानां दृश्यते महद् अन्तरम् । (१८।१)

संग्रामे ऽनीकवेलायाम् उत्क्रुष्टे ऽभिपतत्सु च ॥ (१८।२)

पतत्यभिमुखः शूरः परान् भीरुः पलायते । (१९।१)

आस्थायास्वर्ग्यम् अध्वानं सहायान् विषमे त्यजन् ॥ (१९।२)

मा स्म तांस्तादृशांस्तात जनिष्ठाः पुरुषाधमान् । (२०।१)

ये सहायान् रणे हित्वा स्वस्तिमन्तो गृहान् ययुः ॥ (२०।२)

अस्वस्ति तेभ्यः कुर्वन्ति देवा इन्द्रपुरोगमाः । (२१।१)

त्यागेन यः सहायानां स्वान् प्राणांस्त्रातुम् इच्छति ॥ (२१।२)

तं हन्युः काष्ठलोष्टैर् वा दहेयुर् वा कटाग्निना । (२२।१)

पशुवन्मारयेयुर् वा क्षत्रिया ये स्युर् ईदृशाः ॥ (२२।२)

अधर्मः क्षत्रियस्यैष यच्छय्यामरणं भवेत् । (२३।१)

विसृजञ् श्लेष्मपित्तानि कृपणं परिदेवयन् ॥ (२३।२)

अविक्षतेन देहेन प्रलयं यो ऽधिगच्छति । (२४।१)

क्षत्रियो नास्य तत् कर्म प्रशंसन्ति पुराविदः ॥ (२४।२)

न गृहे मरणं तात क्षत्रियाणां प्रशस्यते । (२५।१)

शौटीराणाम् अशौटीरम् अधर्म्यं कृपणं च तत् ॥ (२५।२)

इदं दुःखम् अहो कष्टं पापीय इति निष्टनन् । (२६।१)

प्रतिध्वस्तमुखः पूतिर् अमात्यान् बहु शोचयन् ॥ (२६।२)

अरोगाणां स्पृहयते मुहुर् मृत्युम् अपीच्छति । (२७।१)

वीरो दृप्तो ऽभिमानी च नेदृशं मृत्युम् अर्हति ॥ (२७।२)

रणेषु कदनं कृत्वा ज्ञातिभिः परिवारितः । (२८।१)

तीक्ष्णैः शस्त्रैः सुविक्लिष्टः क्षत्रियो मृत्युम् अर्हति ॥ (२८।२)

शूरो हि सत्यमन्युभ्याम् आविष्टो युध्यते भृशम् । (२९।१)

कृत्यमानानि गात्राणि परैर् नैवावबुध्यते ॥ (२९।२)

स संख्ये निधनं प्राप्य प्रशस्तं लोकपूजितम् । (३०।१)

स्वधर्मं विपुलं प्राप्य शक्रस्यैति सलोकताम् ॥ (३०।२)

सर्वो योधः परं त्यक्तुम् आविष्टस्त्यक्तजीवितः । (३१।१)

प्राप्नोतीन्द्रस्य सालोक्यं शूरः पृष्ठम् अदर्शयन् ॥ (३१।२)