वैशंपायन उवाच । (१।१)

ब्रह्मास्त्रं तु यदा राजन् कृष्णेन प्रतिसंहृतम् । (१।२)

तदा तद् वेश्म ते पित्रा तेजसाभिविदीपितम् ॥ (१।३)

ततो रक्षांसि सर्वाणि नेशुस्त्यक्त्वा गृहं तु तत् । (२।१)

अन्तरिक्षे च वाग् आसीत् साधु केशव साध्विति ॥ (२।२)

तद् अस्त्रं ज्वलितं चापि पितामहम् अगात् तदा । (३।१)

ततः प्राणान् पुनर् लेभे पिता तव जनेश्वर । (३।२)

व्यचेष्टत च बालो ऽसौ यथोत्साहं यथाबलम् ॥ (३।३)

बभूवुर् मुदिता राजंस्ततस्ता भरतस्त्रियः । (४।१)

ब्राह्मणान् वाचयामासुर् गोविन्दस्य च शासनात् ॥ (४।२)

ततस्ता मुदिताः सर्वाः प्रशशंसुर् जनार्दनम् । (५।१)

स्त्रियो भरतसिंहानां नावं लब्ध्वेव पारगाः ॥ (५।२)

कुन्ती द्रुपदपुत्री च सुभद्रा चोत्तरा तथा । (६।१)

स्त्रियश्चान्या नृसिंहानां बभूवुर् हृष्टमानसाः ॥ (६।२)

तत्र मल्ला नटा झल्ला ग्रन्थिकाः सौखशायिकाः । (७।१)

सूतमागधसंघाश्चाप्यस्तुवन् वै जनार्दनम् । (७।२)

कुरुवंशस्तवाख्याभिर् आशीर्भिर् भरतर्षभ ॥ (७।३)

उत्थाय तु यथाकालम् उत्तरा यदुनन्दनम् । (८।१)

अभ्यवादयत प्रीता सह पुत्रेण भारत । (८।२)

ततस्तस्यै ददौ प्रीतो बहुरत्नं विशेषतः ॥ (८।३)

तथान्ये वृष्णिशार्दूला नाम चास्याकरोत् प्रभुः । (९।१)

पितुस्तव महाराज सत्यसंधो जनार्दनः ॥ (९।२)

परिक्षीणे कुले यस्माज्जातो ऽयम् अभिमन्युजः । (१०।१)

परिक्षिद् इति नामास्य भवत्वित्यब्रवीत् तदा ॥ (१०।२)

सो ऽवर्धत यथाकालं पिता तव नराधिप । (११।१)

मनःप्रह्लादनश्चासीत् सर्वलोकस्य भारत ॥ (११।२)

मासजातस्तु ते वीर पिता भवति भारत । (१२।१)

अथाजग्मुः सुबहुलं रत्नम् आदाय पाण्डवाः ॥ (१२।२)

तान् समीपगताञ् श्रुत्वा निर्ययुर् वृष्णिपुंगवाः । (१३।१)

अलंचक्रुश्च माल्यौघैः पुरुषा नागसाह्वयम् ॥ (१३।२)

पताकाभिर् विचित्राभिर् ध्वजैश्च विविधैर् अपि । (१४।१)

वेश्मानि समलंचक्रुः पौराश्चापि जनाधिप ॥ (१४।२)

देवतायतनानां च पूजा बहुविधास्तथा । (१५।१)

संदिदेशाथ विदुरः पाण्डुपुत्रप्रियेप्सया ॥ (१५।२)

राजमार्गाश्च तत्रासन् सुमनोभिर् अलंकृताः । (१६।१)

शुशुभे तत् पुरं चापि समुद्रौघनिभस्वनम् ॥ (१६।२)

नर्तकैश्चापि नृत्यद्भिर् गायनानां च निस्वनैः । (१७।१)

आसीद् वैश्रवणस्येव निवासस्तत् पुरं तदा ॥ (१७।२)

बन्दिभिश्च नरै राजन् स्त्रीसहायैः सहस्रशः । (१८।१)

तत्र तत्र विविक्तेषु समन्ताद् उपशोभितम् ॥ (१८।२)

पताका धूयमानाश्च श्वसता मातरिश्वना । (१९।१)

अदर्शयन्न् इव तदा कुरून् वै दक्षिणोत्तरान् ॥ (१९।२)

अघोषयत् तदा चापि पुरुषो राजधूर्गतः । (२०।१)

सर्वरात्रिविहारो ऽद्य रत्नाभरणलक्षणः ॥ (२०।२)