वैशंपायन उवाच । (१।१)

एवं स नाहुषो राजा ययातिः पुत्रम् ईप्सितम् । (१।२)

राज्ये ऽभिषिच्य मुदितो वानप्रस्थो ऽभवन् मुनिः ॥ (१।३)

उषित्वा च वने वासं ब्राह्मणैः सह संश्रितः । (२।१)

फलमूलाशनो दान्तो यथा स्वर्गम् इतो गतः ॥ (२।२)

स गतः सुरवासं तं निवसन् मुदितः सुखम् । (३।१)

कालस्य नातिमहतः पुनः शक्रेण पातितः । (३।२)

जनमेजयः । (३।३)

साधुभिः संगतिं लब्ध्वा पुनः स्वर्गम् उपेयिवान् । (३।४)

स्वर्गतश्च पुनर् ब्रह्मन् निवसन् देववेश्मनि । (३।५)

कालेन नातिमहता शक्रेण च्यावितः कथम् ॥ (३।६)

निपतन् प्रच्युतः स्वर्गाद् अप्राप्तो मेदिनीतलम् । (४।१)

स्थित आसीद् अन्तरिक्षे स तदेति श्रुतं मया ॥ (४।२)

तत एव पुनश्चापि गतः स्वर्गम् इति श्रुतिः । (५।१)

राज्ञा वसुमता सार्धम् अष्टकेन च वीर्यवान् । (५।२)

प्रतर्दनेन शिबिना समेत्य किल संसदि ॥ (५।३)

जनमेजय उवाच । (६।१)

कर्मणा केन स दिवं पुनः प्राप्तो महीपतिः । (६।२)

सर्वम् एतद् अशेषेण श्रोतुम् इच्छामि तत्त्वतः । (६।३)

कथ्यमानं त्वया विप्र विप्रर्षिगणसंनिधौ ॥ (६।४)

देवराजसमो ह्यासीद् ययातिः पृथिवीपतिः । (७।१)

वर्धनः कुरुवंशस्य विभावसुसमद्युतिः ॥ (७।२)

तस्य विस्तीर्णयशसः सत्यकीर्तेर् महात्मनः । (८।१)

चरितं श्रोतुम् इच्छामि दिवि चेह च सर्वशः ॥ (८।२)

वैशंपायन उवाच । (९।१)

हन्त ते कथयिष्यामि ययातेर् उत्तरां कथाम् । (९।२)

दिवि चेह च पुण्यार्थां सर्वपापप्रणाशिनीम् ॥ (९।३)

ययातिर् नाहुषो राजा पूरुं पुत्रं कनीयसम् । (१०।१)

राज्ये ऽभिषिच्य मुदितः प्रवव्राज वनं तदा ॥ (१०।२)

अन्तेषु स विनिक्षिप्य पुत्रान् यदुपुरोगमान् । (११।१)

फलमूलाशनो राजा वने संन्यवसच्चिरम् ॥ (११।२)

संशितात्मा जितक्रोधस्तर्पयन् पितृदेवताः । (१२।१)

अग्नींश्च विधिवज्जुह्वन् वानप्रस्थविधानतः ॥ (१२।२)

अतिथीन् पूजयामास वन्येन हविषा विभुः । (१३।१)

शिलोञ्छवृत्तिम् आस्थाय शेषान्नकृतभोजनः ॥ (१३।२)

पूर्णं वर्षसहस्रं स एवंवृत्तिर् अभून् नृपः । (१४।१)

अब्भक्षः शरदस्त्रिंशद् आसीन् नियतवाङ्मनाः ॥ (१४।२)

ततश्च वायुभक्षो ऽभूत् संवत्सरम् अतन्द्रितः । (१५।१)

पञ्चाग्निमध्ये च तपस्तेपे संवत्सरं नृपः ॥ (१५।२)

एकपादस्थितश्चासीत् षण् मासान् अनिलाशनः । (१६।१)

एवम् एव तथाब्दानां पर्यायेण गतं तदा । (१६।२)

पुण्यकीर्तिस्ततः स्वर्गं जगामावृत्य रोदसी ॥ (१६।३)