वैशंपायन उवाच । (१।१)

स श्वेतपर्वतं वीरः समतिक्रम्य भारत । (१।२)

देशं किंपुरुषावासं द्रुमपुत्रेण रक्षितम् ॥ (१।३)

महता संनिपातेन क्षत्रियान्तकरेण ह । (२।१)

व्यजयत् पाण्डवश्रेष्ठः करे चैव न्यवेशयत् ॥ (२।२)

तं जित्वा हाटकं नाम देशं गुह्यकरक्षितम् । (३।१)

पाकशासनिर् अव्यग्रः सहसैन्यः समासदत् ॥ (३।२)

तांस्तु सान्त्वेन निर्जित्य मानसं सर उत्तमम् । (४।१)

ऋषिकुल्याश्च ताः सर्वा ददर्श कुरुनन्दनः ॥ (४।२)

सरो मानसम् आसाद्य हाटकान् अभितः प्रभुः । (५।१)

गन्धर्वरक्षितं देशं व्यजयत् पाण्डवस्ततः ॥ (५।२)

तत्र तित्तिरिकल्माषान्मण्डूकाक्षान् हयोत्तमान् । (६।१)

लेभे स करम् अत्यन्तं गन्धर्वनगरात् तदा ॥ (६।२)

उत्तरं हरिवर्षं तु समासाद्य स पाण्डवः । (७।१)

इयेष जेतुं तं देशं पाकशासननन्दनः ॥ (७।२)

तत एनं महाकाया महावीर्या महाबलाः । (८।१)

द्वारपालाः समासाद्य हृष्टा वचनम् अब्रुवन् ॥ (८।२)

पार्थ नेदं त्वया शक्यं पुरं जेतुं कथंचन । (९।१)

उपावर्तस्व कल्याण पर्याप्तम् इदम् अच्युत ॥ (९।२)

इदं पुरं यः प्रविशेद् ध्रुवं स न भवेन्नरः । (१०।१)

प्रीयामहे त्वया वीर पर्याप्तो विजयस्तव ॥ (१०।२)

न चापि किंचिज्जेतव्यम् अर्जुनात्र प्रदृश्यते । (११।१)

उत्तराः कुरवो ह्येते नात्र युद्धं प्रवर्तते ॥ (११।२)

प्रविष्टश्चापि कौन्तेय नेह द्रक्ष्यसि किंचन । (१२।१)

न हि मानुषदेहेन शक्यम् अत्राभिवीक्षितुम् ॥ (१२।२)

अथेह पुरुषव्याघ्र किंचिद् अन्यच्चिकीर्षसि । (१३।१)

तद् ब्रवीहि करिष्यामो वचनात् तव भारत ॥ (१३।२)

ततस्तान् अब्रवीद् राजन्न् अर्जुनः पाकशासनिः । (१४।१)

पार्थिवत्वं चिकीर्षामि धर्मराजस्य धीमतः ॥ (१४।२)

न प्रवेक्ष्यामि वो देशं बाध्यत्वं यदि मानुषैः । (१५।१)

युधिष्ठिराय यत् किंचित् करवन्नः प्रदीयताम् ॥ (१५।२)

ततो दिव्यानि वस्त्राणि दिव्यान्याभरणानि च । (१६।१)

मोकाजिनानि दिव्यानि तस्मै ते प्रददुः करम् ॥ (१६।२)

एवं स पुरुषव्याघ्रो विजिग्ये दिशम् उत्तराम् । (१७।१)

संग्रामान् सुबहून् कृत्वा क्षत्रियैर् दस्युभिस्तथा ॥ (१७।२)

स विनिर्जित्य राज्ञस्तान् करे च विनिवेश्य ह । (१८।१)

धनान्यादाय सर्वेभ्यो रत्नानि विविधानि च ॥ (१८।२)

हयांस्तित्तिरिकल्माषाञ् शुकपत्रनिभान् अपि । (१९।१)

मयूरसदृशांश्चान्यान् सर्वान् अनिलरंहसः ॥ (१९।२)

वृतः सुमहता राजन् बलेन चतुरङ्गिणा । (२०।१)

आजगाम पुनर् वीरः शक्रप्रस्थं पुरोत्तमम् ॥ (२०।२)