वैशम्पायन उवाच । (१।१)

तत् काननं प्राप्य नरेन्द्रपुत्राः सुखोचिता वासम् उपेत्य कृच्छ्रम् । (१।२)

विजह्रुर् इन्द्रप्रतिमाः शिवेषु सरस्वतीशालवनेषु तेषु ॥ (१।३)

यतींश् च सर्वान् स मुनींश् च राजा तस्मिन् वने मूलफलैर् उदग्रैः । (२।१)

द्विजातिमुख्यान् ऋषभः कुरूणां संतर्पयामास महानुभावः ॥ (२।२)

इष्टीश् च पित्र्याणि तथाग्रियाणि महावने वसतां पाण्डवानाम् । (३।१)

पुरोहितः सर्वसमृद्धतेजाश् चकार धौम्यः पितृवत् कुरूणाम् ॥ (३।२)

अपेत्य राष्ट्राद्वसतां तु तेषाम् ऋषिः पुराणो ऽतिथिर् आजगाम । (४।१)

तम् आश्रमं तीव्रसमृद्धतेजा मार्कण्डेयः श्रीमतां पाण्डवानाम् ॥ (४।२)

स सर्वविद् द्रौपदीं प्रेक्ष्य कृष्णां युधिष्ठिरं भीमसेनार्जुनौ च । (५।१)

संस्मृत्य रामं मनसा महात्मा तपस्विमध्ये ऽस्मयतामितौजाः ॥ (५।२)

तं धर्मराजो विमना इवाब्रवीत् सर्वे ह्रिया सन्ति तपस्विनो ऽमी । (६।१)

भवान् इदं किं स्मयतीव हृष्टस् तपस्विनां पश्यतां माम् उदीक्ष्य ॥ (६।२)

मार्कण्डेय उवाच । (७।१)

न तात हृष्यामि न च स्मयामि प्रहर्षजो मां भजते न दर्पः । (७।२)

तवापदं त्वद्य समीक्ष्य रामं सत्यव्रतं दाशरथिं स्मरामि ॥ (७।३)

स चापि राजा सह लक्ष्मणेन वने निवासं पितुर् एव शासनात् । (८।१)

धन्वी चरन् पार्थ पुरा मयैव दृष्टो गिरेर् ऋष्यमूकस्य सानौ ॥ (८।२)

सहस्रनेत्रप्रतिमो महात्मा मयस्य जेता नमुचेश् च हन्ता । (९।१)

पितुर् निदेशाद् अनघः स्वधर्मं वने वासं दाशरथिश् चकार ॥ (९।२)

स चापि शक्रस्य समप्रभावो महानुभावः समरेष्वजेयः । (१०।१)

विहाय भोगान् अचरद् वनेषु नेशे बलस्येति चरेद् अधर्मम् ॥ (१०।२)

नृपाश् च नाभागभगीरथादयो महीम् इमां सागरान्तां विजित्य । (११।१)

सत्येन ते ऽप्यजयंस् तात लोकान्नेशे बलस्येति चरेद् अधर्मम् ॥ (११।२)

अलर्कम् आहुर् नरवर्य सन्तं सत्यव्रतं काशिकरूषराजम् । (१२।१)

विहाय राष्ट्राणि वसूनि चैव नेशे बलस्येति चरेद् अधर्मम् ॥ (१२।२)

धात्रा विधिर् यो विहितः पुराणस् तं पूजयन्तो नरवर्य सन्तः । (१३।१)

सप्तर्षयः पार्थ दिवि प्रभान्ति नेशे बलस्येति चरेद् अधर्मम् ॥ (१३।२)

महाबलान् पर्वतकूटमात्रान् विषाणिनः पश्य गजान् नरेन्द्र । (१४।१)

स्थितान् निदेशे नरवर्य धातुर् नेशे बलस्येति चरेद् अधर्मम् ॥ (१४।२)

सर्वाणि भूतानि नरेन्द्र पश्य यथा यथावद् विहितं विधात्रा । (१५।१)

स्वयोनितस् तत् कुरुते प्रभावान् नेशे बलस्येति चरेद् अधर्मम् ॥ (१५।२)

सत्येन धर्मेण यथार्हवृत्त्या ह्रिया तथा सर्वभूतान्यतीत्य । (१६।१)

यशश् च तेजश् च तवापि दीप्तं विभावसोर् भास्करस्येव पार्थ ॥ (१६।२)

यथाप्रतिज्ञं च महानुभाव कृच्छ्रं वने वासम् इमं निरुष्य । (१७।१)

ततः श्रियं तेजसा स्वेन दीप्ताम् आदास्यसे पार्थिव कौरवेभ्यः ॥ (१७।२)

वैशम्पायन उवाच । (१८।१)

तम् एवम् उक्त्वा वचनं महर्षिस् तपस्विमध्ये सहितं सुहृद्भिः । (१८।२)

आमन्त्र्य धौम्यं सहितांश् च पार्थांस् ततः प्रतस्थे दिशम् उत्तरां सः ॥ (१८।३)