जनमेजय उवाच । (१।१)

ते तथा पुरुषव्याघ्रा निहत्य बकराक्षसम् । (१।२)

अत ऊर्ध्वं ततो ब्रह्मन् किम् अकुर्वत पाण्डवाः ॥ (१।३)

वैशंपायन उवाच । (२।१)

तत्रैव न्यवसन् राजन् निहत्य बकराक्षसम् । (२।२)

अधीयानाः परं ब्रह्म ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ (२।३)

ततः कतिपयाहस्य ब्राह्मणः संशितव्रतः । (३।१)

प्रतिश्रयार्थं तद् वेश्म ब्राह्मणस्याजगाम ह ॥ (३।२)

स सम्यक् पूजयित्वा तं विद्वान् विप्रर्षभस्तदा । (४।१)

ददौ प्रतिश्रयं तस्मै सदा सर्वातिथिव्रती ॥ (४।२)

ततस्ते पाण्डवाः सर्वे सह कुन्त्या नरर्षभाः । (५।१)

उपासांचक्रिरे विप्रं कथयानं कथास्तदा ॥ (५।२)

कथयामास देशान् स तीर्थानि विविधानि च । (६।१)

राज्ञां च विविधाश्चर्याः पुराणि विविधानि च ॥ (६।२)

स तत्राकथयद् विप्रः कथान्ते जनमेजय । (७।१)

पाञ्चालेष्वद्भुताकारं याज्ञसेन्याः स्वयंवरम् ॥ (७।२)

धृष्टद्युम्नस्य चोत्पत्तिम् उत्पत्तिं च शिखण्डिनः । (८।१)

अयोनिजत्वं कृष्णाया द्रुपदस्य महामखे ॥ (८।२)

तद् अद्भुततमं श्रुत्वा लोके तस्य महात्मनः । (९।१)

विस्तरेणैव पप्रच्छुः कथां तां पुरुषर्षभाः ॥ (९।२)

कथं द्रुपदपुत्रस्य धृष्टद्युम्नस्य पावकात् । (१०।१)

वेदिमध्याच्च कृष्णायाः संभवः कथम् अद्भुतः ॥ (१०।२)

कथं द्रोणान् महेष्वासात् सर्वाण्यस्त्राण्यशिक्षत । (११।१)

धृष्टद्युम्नो महेष्वासः कथं द्रोणस्य मृत्युदः । (११।२)

कथं प्रियसखायौ तौ भिन्नौ कस्य कृतेन च ॥ (११।३)

एवं तैश्चोदितो राजन् स विप्रः पुरुषर्षभैः । (१२।१)

कथयामास तत् सर्वं द्रौपदीसंभवं तदा ॥ (१२।२)