वैशम्पायन उवाच । (१।१)

श्रुत्वा च विदुरं प्राप्तं राज्ञा च परिसान्त्वितम् । (१।२)

धृतराष्ट्रात्मजो राजा पर्यतप्यत दुर्मतिः ॥ (१।३)

स सौबलं समानाय्य कर्णदुःशासनावपि । (२।१)

अब्रवीद् वचनं राजा प्रविश्याबुद्धिजं तमः ॥ (२।२)

एष प्रत्यागतो मन्त्री धृतराष्ट्रस्य संमतः । (३।१)

विदुरः पाण्डुपुत्राणां सुहृद् विद्वान् हिते रतः ॥ (३।२)

यावद् अस्य पुनर् बुद्धिं विदुरो नापकर्षति । (४।१)

पाण्डवानयने तावन् मन्त्रयध्वं हितं मम ॥ (४।२)

अथ पश्याम्य् अहं पार्थान् प्राप्तान् इह कथंचन । (५।१)

पुनः शोषं गमिष्यामि निरासुर् निरवग्रहः ॥ (५।२)

विषम् उद्बन्धनं वापि शस्त्रम् अग्निप्रवेशनम् । (६।१)

करिष्ये न हि तान् ऋद्धान् पुनर् द्रष्टुम् इहोत्सहे ॥ (६।२)

शकुनिर् उवाच । (७।१)

किं बालिशां मतिं राजन्न् आस्थितो ऽसि विशां पते । (७।२)

गतास् ते समयं कृत्वा नैतद् एवं भविष्यति ॥ (७।३)

सत्यवाक्ये स्थिताः सर्वे पाण्डवा भरतर्षभ । (८।१)

पितुस् ते वचनं तात न ग्रहीष्यन्ति कर्हिचित् ॥ (८।२)

अथ वा ते ग्रहीष्यन्ति पुनर् एष्यन्ति वा पुरम् । (९।१)

निरस्य समयं भूयः पणो ऽस्माकं भविष्यति ॥ (९।२)

सर्वे भवामो मध्यस्था राज्ञश् छन्दानुवर्तिनः । (१०।१)

छिद्रं बहु प्रपश्यन्तः पाण्डवानां सुसंवृताः ॥ (१०।२)

दुःशासन उवाच । (११।१)

एवम् एतन् महाप्राज्ञ यथा वदसि मातुल । (११।२)

नित्यं हि मे कथयतस् तव बुद्धिर् हि रोचते ॥ (११।३)

कर्ण उवाच । (१२।१)

कामम् ईक्षामहे सर्वे दुर्योधन तवेप्सितम् । (१२।२)

ऐकमत्यं हि नो राजन् सर्वेषाम् एव लक्ष्यते ॥ (१२।३)

वैशम्पायन उवाच । (१३।१)

एवम् उक्तस् तु कर्णेन राजा दुर्योधनस् तदा । (१३।२)

नातिहृष्टमनाः क्षिप्रम् अभवत् स पराङ्मुखः ॥ (१३।३)

उपलभ्य ततः कर्णो विवृत्य नयने शुभे । (१४।१)

रोषाद् दुःशासनं चैव सौबलेयं च तावुभौ ॥ (१४।२)

उवाच परमक्रुद्ध उद्यम्यात्मानम् आत्मना । (१५।१)

अहो मम मतं यत् तन् निबोधत नराधिपाः ॥ (१५।२)

प्रियं सर्वे चिकीर्षामो राज्ञः किंकरपाणयः । (१६।१)

न चास्य शक्नुमः सर्वे प्रिये स्थातुम् अतन्द्रिताः ॥ (१६।२)

वयं तु शस्त्राण्य् आदाय रथान् आस्थाय दंशिताः । (१७।१)

गच्छामः सहिता हन्तुं पाण्डवान् वनगोचरान् ॥ (१७।२)

तेषु सर्वेषु शान्तेषु गतेष्वविदितां गतिम् । (१८।१)

निर्विवादा भविष्यन्ति धार्तराष्ट्रास् तथा वयम् ॥ (१८।२)

यावद् एव परिद्यूना यावच्छोकपरायणाः । (१९।१)

यावन् मित्रविहीनाश् च तावच्छक्या मतं मम ॥ (१९।२)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा पूजयन्तः पुनः पुनः । (२०।१)

बाढम् इत्य् एव ते सर्वे प्रत्यूचुः सूतजं तदा ॥ (२०।२)

एवम् उक्त्वा तु संक्रुद्धा रथैः सर्वे पृथक् पृथक् । (२१।१)

निर्ययुः पाण्डवान् हन्तुं संघशः कृतनिश्चयाः ॥ (२१।२)

तान् प्रस्थितान् परिज्ञाय कृष्णद्वैपायनस् तदा । (२२।१)

आजगाम विशुद्धात्मा दृष्ट्वा दिव्येन चक्षुषा ॥ (२२।२)

प्रतिषिध्याथ तान् सर्वान् भगवांल्लोकपूजितः । (२३।१)

प्रज्ञाचक्षुषम् आसीनम् उवाचाभ्येत्य सत्वरः ॥ (२३।२)